Olivia

Uno. El hombre en el avión

'We gaan je ontzettend missen!' Mijn moeder geeft met tranen in haar ogen een knuffel.

Mijn kleine zusje Jaimy stopt een gepropt papiertje in mijn hand. 'Pas open maken als je in het vliegtuig zit!' En ze gaat weer bij onze moeder staan.

'Beloof je ons elke dag te bellen?' Ik knik naar mijn vader en zeg ook hem gedag.

Dan is het toch echt tijd om naar de douanes te gaan. Ik zwaai mijn familie nog één keer gedag en ik verdwijn tussen de mensenmassa achter een muur waar buitenstaanders je niet meer kunnen zien. 

Vandaag ga ik naar Spanje om daar Spaans te studeren. Ik blijf zolang ik nog niet mijn 'nivel B2' heb. Dit jaar heb ik eindelijk mijn studie 'Social Work' afgerond en nu is het tijd om mijn vleugels uit te slaan en de wereld in mijn eentje te ontdekken. Vorige week ben ik 21 jaar geworden, dus het wordt tijd om onafhankelijk van andere te zijn. Wat kan er nou allemaal mis gaan in zo'n mooi land als Spanje?

Vanaf het vliegveld in Eindhoven vlieg ik naar Porto (Portugal) en vanaf daar neem ik de flixbus naar Vigo (plaatjes in Galicië linksboven in Spanje). Daar wordt ik door mijn twee toekomstige huisgenoten Alexandra en Sofia ontvangen. 

Ik heb Alexandra leren kennen via Instagram met de hashtag #lavidaenespaña. Na weken met haar in het Engels gepraat te hebben, vroeg ze mij of ik bij haar en haar huisgenootje Sofia wilde intrekken in hun appartementje in Vigo. Mijn moeder was hier heel sceptisch over in het begin, maar ook zij heeft Alexandra uiteindelijk leren kennen doormiddel van tientallen skypegesprekken en na zeuren en zeuren heeft zij het goed gekeurd. Geen maandje later was alles geregeld en kon ik vertrekken. 

'Goedemiddag.' Een vriendelijke stewardess begroet mij als ik in het vliegtuig stap. Ik begroet haar terug en loop verder naar mijn plaats.

21F.....? Zoekend kijk ik door het vliegtuig. 

19... 20... 21F! Ik loop naar mijn plaats, wat gelukkig naast het raam is, en ik neem mijn plekje in. Ik zie dat niemand naast mij komt zitten en dat geeft mij een rustig gevoel. Ik kan ongegeneerd een dutje doen of mijn mond nou open komt te staan of niet.
Maar helaas komt na al het feest een einde als ik een man van in de zestig mijn kant op zie komen. Hij knikt mij gedag als hij naast mij komt zitten en ik knik hem met een vriendelijke lach terug. Ondanks ik hem liever niet naast mij heb.

Met mijn handen voel ik het papiertje van mijn kleine zusje in mijn broekzak zitten. Ik haal het eruit en ik maak het propje open. Er komt een klein zilver ringetje uit en op het papiertje staat 'zo kan je nog aan mij denken' geschreven. 

Dit was het eerste ringetje van mijn zusje die ze op haar twaalfde verjaardag van onze moeder heeft gekregen. Ze droeg het ringetje elke dag en ze vertikte het om het af te doen. Ze is nu vijftien jaar en besloot dat het tijd was om er afstand van te nemen. Natuurlijk is dit ringetje veels te klein voor mij, dus ik besloot het om mijn pink te doen. Ik stuur mijn zusje een appje waarin ik haar bedankt en dat ik het elke dag om ga houden. Ik maak mijzelf comfortabel in het vliegtuig en ik doe mijn oortjes in. 

Ik wordt wakker met een droge mond. Ik kijk omlaag en ik zie dat er wat natte plekken op mijn rode trui zijn ontstaan. Nee he! Heb ik nou toch met mijn mond open geslapen? Ik kijk snel naar de man naast mij in de hoop dat hij het niet heeft gezien. Daar zit hij dan. Met zijn brede glimlach en zijn ogen naar mij gericht. Ik kan wel door de grond zakken en ik heb gelijk het gevoel dat ik even rood als mijn trui ben geworden.

'Quieres agua?' De man die nog steeds glimlachend naast mij zit steekt zijn hand uit en rijkt mij een flesje water aan. 

'No, gracias. La tengo.' En ik grijp naar mijn tas en pak mijn flesje water eruit die ik net in het vliegveld gevuld heb. Toch wel handig die Spaanse lessen die ik heb gevolgd via 'duolingo' voordat in naar Spanje ging. Ik laat het aan de man zien en drink er flinke slokken uit. Zo snel en zo veel dat ik mij verslik. Ik begin als een gek te hoesten. Nee he dat ook nog! De man kijkt mij bezorgd aan en bied mij weer water aan. Dit keer wijs ik het weer af en besluit ik te vluchten naar de wc achter in het vliegtuig. Na tien minuutjes geblaft te hebben als een hond stop ik met hoesten. 

'Todo bien?' Vraagt de man als ik weer naast hem kom zitten.

'Sí. Todo bien, gracías.' Ik vertel de man dat alles goed met mij gaat en ik doe weer mijn oortjes in waar Spaanse reggaeton door te horen is. 

'Me llamo Marco.' De man heeft duidelijk zin in een gesprek, omdat hij mij weer met zijn brede glimlach aankijkt. 

Ik kan mijzelf nog net voorstellen en vertellen dat ik nog geen Spaans spreek en dat is het dan ook wel.

'Me llamo Olivia, pero yo no hablo español.' Ik vertel de man mijn naam en ik laat hem weten dat hij maar beter niet meer kan vertellen, omdat ik geen Spaans spreek. 

De man knikt en hij begint weer verder te lezen in de Spaanse krant 'El Pais'. Één van de populairste Spaanse kranten.

De vlucht is voorbij gevlogen en ik kom om drie uur in Portugal aan. Daar neem ik de flixbus naar Vigo. 

'Tengo un billete a Vigo.' Ik laat de buschauffeur mijn ticket naar Vigo zien en ik ga naast het raam zitten.  Ook zie ik dat Marco de bus in komt en hij neemt een plekje naast de buschauffeur  in. 

Het landschap in Portugal is prachtig! De hele weg zijn mijn ogen gericht naar het raam en de mooie bergen en bossen die Portugal heeft. De hele weg valt mij op dat Marco met de buschauffeur over alles en nog wat in het Spaans praat. Ik glimlach met het idee dat ik over een paar maanden alles kan verstaan wat andere tegen elkaar zeggen en ik richt mij weer op het uitzicht en mijn Spaanse muziek.