~ Kır Papatyası ~

Tanıtım

*Koca bir hiçliğin ortasında gibiyim annemi kaybettim. Yıllar önce, babamı kaybettiğim gibi...*

(19 Kasım 2018)

(İstanbul)

Bu hastaneye annemin dinmeyen şiddetli öksürüklerinin nedenini öğrenmek için geldik.

Uzun bir süredir bu durum devam ediyordu fakat annem üşüttüğünü söyleyerek hastaneye gitmeyi reddediyordu. Annem, bünyesinin zayıf  olmasından kaynaklı çoğunlukla küçük gripler geçirirdi. Bundan dolayı ilk başlarda benim de dikkatimi çekmemişti. Günden güne annemin zayıfladığını farketmiştim. Bu,beni biraz korkutsada annemi üzmemek için ona bunu söylememiştim. Her şey normal gidiyordu.

Ta ki o akşama kadar...

Bir akşam annemle birlikte yemek masasını hazırlarken öksürmekten nefes nefese kalmıştı. Su vermiş,sakinleştirmek için sandalyeye oturmasını sağlamıştım. Ama nafileydi. Artık iş ciddi bir boyuta taşınmıştı. Panikle annemin en yakın arkadaşı ve komşumuz olan Nilüfer ablaların kapısına gittim.
Nilüfer abla ve kocası Erdem abi hemen annemin yanına koştular. Aceleyle annemi evden çıkarttık. Annemin bir kolunda ben diğer kolunda nilüfer abla vardı. Erdem abi arabasının anahtarını almak için koşarak evlerine gitti. Biz ise o sırada annemi dışarı çıkarmayı başarmıştık.
Neyseki öksürükleri dinmiş, kısılmış sesiyle sakin olmamızı söyleyip,iyi olduğunu anlatmaya çalışıyordu.Erdem abi gelmiş, kapıların kilidini açmış,annemi oturtmaya yardımcı olmuştu. Hızla yola çıktık.

Ağlayarak anneme döndüm. Nefes nefese bitkin bir şekilde bana bakarak gülümsemeye çalışıyordu. Annemi daha önce hiç böyle bir şekilde görmemiştim ve bu,

beni mahvetmişti.

Yüzünü avuçlarımın arasına alarak"geçicek anne! Sakın üzülme,iyileşeceksin." Dedim ve hemen ardından onu kollarımın arasına aldım. Sımsıkı sarılmıştık,

sanki hiç ayrılmayacak gibi...

(8 Ekim 2019)

Bu kötü günlerin başladığı o akşamdan beri annem her gün daha da kötüleşti. İlk günler haftada bir kontrole giderken sonraki zamanlar doktorlar annemin hastanede kalması gerektiğini söylediler. Annem yalnız kalacağım için reddetmişti ama onun sağlığı herşeyden daha önemliydi. İkna etmesi zor olsada kabul etmeye mecburdu.

  Annem 1 yıldır akciğer kanseriydi...

Akciğerinin içerisinde kocaman bir tümör oluşmuş ve doktorlar tümörün akciğerden ameliyat ile alınamayacak kadar büyük olduğunu söylemişlerdi. Tedavi görüp tümörü küçültmeyi amaçladılar fakat başarısız oldu. Annem makineye bağlanmış ve makineden nefes alıyordu. Akciğeri iflas etmişti.
Yeni bir akciğere ihtiyacı vardı.Uzun bir süre zarfında akciğer bulunamasada en sonunda akciğer bulunmuştu. Hepimiz bu habere sevinsekte,annem sevinmemişti. O anlar sadece benim için gülüyordu...

Ameliyat günü hem korkudan hem sevinçten gözyaşları dökerken son kez annemin yanına gittim,elini tuttum ve son kez onu öptüm.
Son kez olduğunu bilmeden...

"Annecim iyi olacaksın. Ameliyattan sonra iyileşiceksin bu hastaneden kurtulucağız! Eskisi gibi olacağız "

"Kızım beni dinle..."

"An-"

"Bak kızım bana bir şey olursa, ayaklarının üzerinde dimdik durucaksın. Sen artık büyüdün. Babanında benimde tek hayalimiz senin okuman oldu. Kimseye boyun eğmeden, kendi hayatını yaşayabilmen...
Benim biriktirdiğim paralar ve babanın ailesinden kalan parayı al."

"Anne lütfen böyle söyleme-"

"Sadece söz ver Ceren. Lütfen güzel kızım. Bu zamana kadar senin için yapabildiğim ne varsa yapmaya çalıştım. Hepsi senin için..."

"..."

"Söz ver bana lütfen!"

"Söz. Söz veriyorum anne..."

"Seni çok seviyorum güzel kızım, hemde çok..."

"Bende seni çok seviyorum annecim,hemde çok..."

Daha fazla
konuşamadan,sarılamadan,kokusunu içime çekemeden onu benden aldılar..
Zayıf bedeni, başarmasına izin vermedi.

Annemle son konuşmamız bu olmuştu
Bir daha bana "Güzel kızım" Diyemedi,kokusunu bana bahşetmedi.

  O gitti..

---