Maybe, Someday
Maybe, Someday is a work of fiction. Names, places, incidents are produced by the author's imagination and are used fictitiously. Any resemblance to persons, living or dead, events and locales are extremely coincidental.
Disclaimer: This story contains strong language that is not suitable for very young audiences. Read at your own risk.
•••••••••••••••••••••••
Prologue
"Alin ba unang ilalagay pag mag gigisa? bawang or onion?" tanong ng pinsan kong si Chanel. "Sabay mo nang ilagay." sabi ni Sebastian na isa kong bunsong pinsan.
We're cooking, actually ako lang nagluluto mga alapores ko lang 'tong mga 'to, wala daw silang magawa dahil ang aga rin nilang pumunta sa mansion ng Lola ko kaya tutulong na lang sila at mag aaral magluto though nagchichika lang 'tong si Chanel, like always. They're helping me to cook for my late grandfather's 30th death anniversary. Kami-kami pa lang dito dahil maaga pa naman, mamaya pa dadating yung iba. It's like 10:30 or so.
"Then yung giniling." We're cooking giniling and kaldereta dahil hindi pwedeng mawala ito tuwing may family gatherings kami. It's like a family dish.
"Nasan na ang mga magaganda at pogi kong mga pamangkin!" Sigaw ni Tita Julianna dahil kakadating lang nila nila Tito Jonas na asawa niya at mga pinsan kong sina Kuya Jaiden, Kuya Walter at Aiden. Tita Julianna is my Lola Josephina's eldest daughter and also her firstborn sunod lang si Papa. Agad namang pumunta sila Chanel at Basti (Sebastian) kila tita para salubungin, at naiwan ako ditong nagluluto. Pumunta naman si tita sa kusina para ihug rin ako 'coz I'm also one of her fave hehe, wala kasi siyang anak na babae kaya kami ni Chanel nagsisilbing anak anakan niyang babae.
"I miss you, Margaux! Wow, kaldereta ba 'to? Patikim nga!" binigay ko sa kaniya yung kutsara at agad naman niyang tinikam yung luto ko, namin. "Pag yan tita hindi masarap kasalanan yan nung dalawa!" biro ko. "May kulang." seryoso niyang sabi. "Liver spread!" sabay naming sabi at tawa. "Chan nasan si mama? nasa kwarto niya?" tanong ni Tito Jonas sa 'kin. Chan is my nickname my uncle and aunt's gave me, it's from my second name Chantal. "Nasa backyard po nag gogolf ata?" sabi ko.
|Ring|
20 missed calls from Engr. Mariano
"Sagutin mo na yang boyfriend mo kanina pa tawag ng tawag." biro ni Chanel. I don't have a boyfriend they all know that. My last relationship was years ago. Ugh, ito na namang engineer na 'to. Kung hindi kinulang sa budget kung ano pang hihingin!
"Hello? What is it? Kulang na naman ba yung budget na bini-"
|Ma'am Margaux emergency po! Bumagsak po yung resto niyo!|
"My what?! I'll be on my way now, may nasaktan ba?"
|Wala po ma'am.|
Thank God. I ended the call and hurriedly drive myself to Q.C. My God, there's only like 6 months before my restaurant's grand opening! Ngayon imomove na naman. Thankfully wala daw nasaktan, it will cost me another million na naman, for god sake.
"What happened- oh god." Pag dating ko sumalubong lang sa 'kin yung makapal na usok galing sa natumbang two-story restaurant ko. Agad na sumalubong sa 'kin si Engineer Mariano na hinire ko bilang engineer.
YOU ARE READING
Maybe, Someday (Sacueza Series #1)
Teen FictionSacueza Series I: Margaux Chantal Sacueza
