I am sorry

Κεφάλαιο I

Από το πρωί που ξύπνησα έως την ώρα όπου ο ήλιος κρύφτηκε πίσω από τα βουνά επαναλαμβάνονταν στο μυαλό μου μια συγκεκριμένη φράση.

"Αύριο να πάω στους γονείς μου".

Όμως αυτό το αύριο δεν έρχεται ποτέ. Όχι γιατί δεν έχω χρόνο να περάσω από εκεί ή γιατί έχω δεσμευτεί με άλλες υποχρεώσεις όπου μου απαγόρευαν την απουσία μου από την Αθήνα. Αλλά γιατί φοβόμαι. Φοβόμαι να αντικρισω τι άφησα πίσω μου. Άραγε τα πραγματα έχουν αλλάξει ή είναι όπως παλιά;

Καθόμουν στην μικρή γαλάζια πολυθρόνα μου και χάζευα στην τηλεόραση. Όμως στην πραγματικότητα αυτό που έβλεπα ήταν ένα κενό. Δεν έδινα σημασία σε αυτά που προβάλλονταν παρά μόνο στο αν θα επέστρεφα στο πατρικό μου ή όχι. Θα μου πεις, καλά αυτή τρελή είναι και το σκέφτεται τόσο πολύ να γυρίσει πίσω στο χωριό της? Στο κάτω-κάτω τους γονείς της πάει να δει...

Σηκώθηκα και πήγα στην κρεβατοκάμαρα. Άρπαξα το κινητό μου από το κομοδίνο όπου φόρτιζε και έκλεισα εισιτήρια για το ΚΤΕΛ. Το έχω πάρει απόφαση, θα πάω. Το μόνο που έλειπε ήταν να ενημερώσω την μητέρα μου. Θα της πω να φτιάξει και αυτήν την πίτα με το κολοκύθι που μου αρέσει και την τρώω από παιδί.

Ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη μου χωρίς να το καταλάβω. Ίσως λίγες μέρες στην φύση δεν θα μου έκαναν κακό. Να ξεφύγω λίγο από τους γκρίζους τοίχους και τα καυσαέρια της πρωτεύουσας.

Αφού ολοκλήρωσα την βραδινή μου ρουτίνα και έκλεισα την τηλεόραση, άλλαξα σεντόνια και χώθηκα κάτω από τα σκεπάσματα. Ο ύπνος δεν άργησε να με πάρει.

***

Στεκόμουν έξω από τον ιερό ναό του χωριό, τον Άγιο Πέτρο. Παρατήρησα τις εξωτερικές αγιογραφίες στους τοίχους και στο μετώπη της εκκλησίας. Χρόνο με τον χρόνο τα έντονα χρώματα που έδιναν ζωή στις αγιογραφίες ξεθώριαζαν αλλά το περίγραμμα των εικόνων παρέμενε αναλλοίωτο.

Ο ναός περιτριγυρίζονταν από αυλάκια με ερυθρόλευκα λουλούδια όπου γέμιζαν τον χώρο με αρώματα και χρώματα. Όμως το πιο εντυπωσιακό στοιχείο στην αυλή της εκκλησίας βρίσκονταν στο κέντρο της μαρμάρινης εισόδου. Εκεί ανάμεσα σε δύο χαραμάδες είχε φυτρώσει μια ροδακινιά. Επειδή η άνοιξη βρίσκονταν ακόμα στις αρχές, τα χλοερά της μπουμπούκια δεν είχαν προλάβει να ανθίσουν όλα και όσα ήταν βιαστικά και είχαν πρωτοβγεί τα έτρωγε το κρύο.