Kankalar

Bir

....Ömer#Arem#Tibet#Mert....

FARKLI HAYATLAR

🎬🎬🎬

●Mart ●

İlkbaharın başı. Yeni biten kış gitmek istemiyormuş gibi tüm soğuk havasıyla devam ediyordu. Diğer taraftan ise kışın ölü örtüsünü üstünden atmaya çoktan başlayan doğa yeşillenmeye başlamıştı.

Biran önce baharın bitmesi ve yazın gelmesini iple çekiyordum. Bunun için geçmesi gerekilen martta dahil üç ay vardı. Ama bunları düşünüp moralimin bozulmasına izin vermeyecektim. Üstümdeki şişme montun ceplerine ellerim giderken beş dakikadır beklediğim insan evladına son kez seslendim.

"Mert!... Lan Mert! Geç kalacağız."

"Az bekle, ayakkabılarımı giyiyorum." Hele şükür!

"Hadi ama her sabah her sabah olmaz ki abi! Dondum burada.

"Ne söylendin o kadar oğlum geldik işte. Daha erken. Kahvaltı da yapamıyorum senin yüzünden." Üstünü başını düzeltirken kesik kesik çıkıyordu sesi.

"Çok konuşma lan. İyilik yapıp her sabah alıyorum üstüne birde senin uyuşukluğunu çekiyorum, sen gelmiş bana söyleniyorsun!"

Hızlı hızlı kasabanın meydanına adımlıyordum. Mert ise okul ceketini giymeye çalışıyor bir yandan ise arkamdan koşturuyordu hala.

"Ah!... Düşüyordum. Yavaş gitsene oğlum. Atlı mı kovalıyor." Cevap vermeyip yoldaki çukurlar üzerinden atlaya atlaya yürümeye devam ettim. Uykusunun son dakikalarına kadar değerlendirip üstüne kahvaltı ve hazırlanma sürelerinide uykusuna feda eden bir arkadaşımızın olması eziyet.

"Hey! Yavaşla tehlikeli yere geldik... Yavaş yürüsene oğlum!" Sessizce bana bağırıyordu. Her sabah, aynı yerde ve aynı durumu yaşıyorduk. Tabi ben onu iplemeden seri adımlarıma devam ettim.

"Lan yavaşlasana!.. kime diyorum... bekle de sana yetişeyim insafsız." Dedi sızlanarak. Hayır anlamadığım şey köpekten korkulurda bağlı olan köpek ne yapabilir ki? Bağlı sonuçta.

1... 2... 3...

Dört diyemeden, bağlı olan köpek bizi görmesiyle havladı ve Mert nalları dikip koşarak beni geçti. Her sabah olduğu gibi yine aynı şeyi yaşıyorduk. Benim ona korumalık yapmam anlamsız zaten. İstifimi bozmadan aynı tempoda yürüdüm.