R:Teşekür ederim.
M:Ne için
R:Bugün için.
M:Teşekkür edilecek birşey yok reyyan mutlu olmak senin hakkın.
Reyyan parıldayan gözlerle miranı izliyordu.Ne kadarda mütevaziydi bu adam..Reyyan aşık mı oluyordu yoksa mirana..Ama yaşadıkları miran'a aşık olmasına izin vermiyordu..Reyyan miranın yanağına küçük bir buse kondurdu ve hîzlıca konağa girdi.Miran reyyanın bu haraketi karşısında çok mutluydu.Miran inanıyordu,reyyanın kendine güvendirecekti.
Reyyan yaptığı bu hareket karşısında şoktaydı ama pişman değildi.Reyyan duyduğu sesle irkildi.Yaren güler bir yüzle reyyan'a yaklaştı.Kolundan tutup onu odasına doğru çekiştirdi reyyanı duymuyodu bile.
Yaren reyyanın çantasını alıp komodinin üstüne bıraktı ve onu yatağa oturttu kendiside yanına oturdu.Reyyan anlamaz gözlerle yarene bakıyordu.Yaren meraklı bir ses tonuyla reyyan'a sordu.
"Ne oldu,nereye gittiniz,ne yaptınız hadi reyyan anlatsana..."
Reyyan kahkaha atmaya başladı.Bu sefer yaren anlamaz gözlerle reyyanı izliyordu.
"Neye gülüyorsun reyyan!"
"Neye olucak bu haline gülüyorum,kızım sakin ol zaten anlatacağım sana sanki anlatmayacakmışım gibi davranıyorsun..."
"Üfff reyyan hevesimi kursağımda bıraktın yaa.Merak ediyorum işte....Tamam boşver herşeyi anlat hadi."
Reyyan yaşadığı bu güzel günü yaren'e anlatmaya başladı.
"Valla bu çocuk aşık reyyan,senle ilgilenmekten etleri yakmış."
Yaren kahkahalara boğulmuştu reyyan da onunla birlikte kahkaha atıyordu.
"Siz gittikten sonra kim geldi biliyormusun."
"Kim geldi."
"Elif geldi.Biraz oturduktan sonra azat abimle çıktılar."
"Ne diyorsun."
"Valla.Galiba sevgili olmuşlar."
"Azat mı?Yaren saçmalama azat işten başını kaldırıyormu ki."
"Haklısın ama..."
***
Miran konağa gelmişti.Hala aklında reyyanın öpücüğü vardı.Telefonunu ve cüzdanını yatağa fırlattı ve elbiselerinden kurtulup duşa girdi.
Azize,dilsah,sultan terasta oturmuş kahve içiyorlardı.
Konağın kapısı açıldı ve elif içeri girmişti.Elifin yüzünde gülücükler açıyordu görünüre göre çok güzel bir gün geçirmişti.Koşarak odasına gitti ve yatağa uzandı.Azat'la geçirdikleri anları geçirdi aklından nede güzeldi o anlar.Elif sanki dunyanın en mutlu insanıydı.
Odasının kapısı çaldı.Yavaşça yataktan doğruldu ve naif bir ses tonuyla "Gir" dedi.Gelen gönüldü.Gülen bir yüz tavrıyla elifin yanına oturdu.
"Nasıldı?"
Elif heyecanlı bir şekilde konuştu.
"Sanki rüyadaydım Gönül abla çok güzeldi."
Elif yatağa attı kendini.Gönül'de yanına uzandı.
"Aşk!"
"Evet gönül abla aşkkkkkk!"
Elifin bu halleri görülmeye değerdi.Elif annesiz babasız büyümüştü ama hiç onların yokluğunu hissetmemişti.Ama gönül elif'i bugün bi ayrı mutlu görmüştü sanki ilk defa mutlu oluyormuş gibi.
***
Reyyan yarenin odasından çıkmış kendi odasına geçmişti.Bir anda birşey fark etti.Miranın ona hediye ettiği telkari yoktu.Reyyan hertarafı allak bullak etti ama bulamadı.Belki miran görmüştür diye miranı aradı ama miran açmamıştı.Reyyan kolyesini kaybedince çok üzülmüştü.
Yaren pat diye odaya girmişti.Reyyanın endişeli yûz ifadesini görünce hemen "ne oldu reyyan"diye sordu.
"Kolyemi kaybettim."
Reyyanın üzüldüğü ses tonundan bile anlaşılıyordu.
"Delirdin herhalde reyyan."
"Bir kolye için üzülürmü insan."
"Ama..."
"Ama ne reyyan."
"Miranın hediye ettiği kolyeydi."
Yaren kahkahalar atmaya başladı.Reyyan yarenin bu haline çok sinirlenmişti.Ne vardı gülecek.Reyyan yareni susturmaya çalışıyordu.Ama yaren susmuyordu.Reyyan çareyi ayağında ki terlikte buldu.Reyyan ayağından terliğini çıkarıp yarene doğru salladı.
"Kesicekmisin gülmeyi yoksa gelsin mi terlik?"
"Tamam reyyan."
Yaren susmuştu.Reyyan yatağa geçip uzandı yarende ayak kısmına oturdu.
"Reyyan sen aşıksın."
"YAREN!"
"Ne yaren öyle işte.Miranın hedyesi diye kendini harap ettin.Başka bir kolyen olsaydı önemsemezdin."
Reyyan hiçbirşey dememişti.
"Ben miranı aradım."
"Oo reyyan hanım aramalar falan yav kesin aşıksın."
"Bak terlik geliyor aaa yaren..Kolyeyi kaybettiğimi söylemek için aradım ama açmadı."
Yaren derin bir oh çekti.Ve reyyana dönüp konuşmaya başladı.
"Kızım delimisin sen niye gidip mirana söylüyorsun ha.Aptalsın valla."
"Nevarki söylesem ne olacak."
"Aptal kuzen hediyesini önemsemediğini düşünüp kaybettiğini sanar."
Reyyan biraz düşündükten sonra uzandığı yerden doğrulup oturdu.
"Miran öyle düşünecek bir insan değil."
"Olsun yinede.Sana geri döndüğünde kolye için aradığını söyleme tamam mı aptal aşık!"
Yaren koşarak odadan çıktı.Acaba yarenin söyledikleri doğrumuydu miran yanlış anlarmıydı.Reyyan düşüncelerinden kurtulup uykuya teslim oldu.
***
Miran duştan çıkımıştı.Belini saran bir havlu vardı belinde.Yatağa doğru ilerledi.Telefonuna bakınca reyyanın aradığını görmüştü.Acaba reyyan ne için aramıştı miranı.Miran giyinmeden hemen reyyanı aradı uzun bir süre çalmıştı telefon ama kimse açmamıştı.Miran acaba başına birşey mi geldi diye kendini yiyip bitiriyordu.Hızlıca giyinip konaktan çıktı ve şadoğlu konağına doğru yol aldı.
Şadoğlu konağının önünde durmuştu.Kimseciklerin sesi gelmiyordu.Tekrar reyyanı aradı ama açmadı.Bu sefer yareni aradı ve hiç birşeyin olmadığını söyledi yaren.Reyyanda uyuduğundan dolayı açmamış telefonu.Miranın içi az da olsa rahtlamıştı ama reyyanı görmek istiyordu.Reyyan uyuduğundan dolayı miran konaktan önünden ayrıldı.
Evet aşk deliliktir'e burdan devam ediyorum.Bu bölüm pek birşey yoktu.Azel aşkına yer vermek istiyorum hikayede sizce yer veriyimmi?
Eğer aşk deliliktirin devamlı okuyucususanız bildirin.
Vote ve yorum yapmayı unutmayan.
