You set me free, while I'm still holding on

Authour's note: This is a one-shot tragic story. This is my first time making a story so please appreciate it. I'm not a good writer. Sorry for grammatical errors and typographical errors. Enjoy reading, thank you!

-

"I still remember how this cruel society taken away the person I love the most. It's almost 3 years since it happened but it still breaking me into pieces. I still love Hadley Madisson Brinley who died because of this cruel society."

-

"Goodmoooorning Leo! How's your sleep?" She greeted me with a smile in her face.

"Okay lang naman, how about you? Have you eaten your breakfast?"

"Yes honey, go get up, I've prepare your favorite breakfast"

I kissed her forehead at agad-agad tumayo para kainin ang hinandang pagkain sakin ni Hadley.

Hadley is such a sweet person, she always makes me happy, alam nya ang mga bagay na gusto at 'di ko gusto.

We will celebrate our first anniversary in few weeks, hindi nya alam may mga surpresa akong hinanda para sakanya.

Hadley is the strongest I know, pero sa kabila nang pagiging matatag nya, binabalot sya ng kahinaan, kahinaan na dinudurog s'ya habang tumatagal.

I know many people are against to our love, but no one can question my love for her even the world, I'll do everything para ipaglaban sya, I love her so much.

Habang naglalakad kami sa gitna ng payapa at malamig na simoy ng hangin, nag-uusap kami tungkol sa mga bagay-bagay.

"Leo, do you still love me eventhough I'm not pretty? Do you still love me eventhough I'm just like this? Hindi maganda, hindi mayaman, maitim at hindi maipagmamalaki ang mukha" aniya habang nakatingin sa aking ang mapupungay at nangagausap n'yang mga mata.

"Hadley stop that, wag mo isipin na hindi ka maganda, you're the prettiest woman i've ever seen in my life, you have my heart, you're my life, you're my everything. Minahal kita kung sino ka hindi kung sa anong meron ka. I love you so much Hadley" sagot ko habang nakahawak ang aking dalawang kamay sa kanyang magkabilang pisngi.

Suddenly her tears went down. She hugged me and said "I love you so much Leo, thank you so much for accepting who I am"

We're legal in Hadley's parents, dati ko pa sya gustong ipakilala sa mga magulang ko pero ayaw nya, hindi pa daw sya handa. Natatakot sya na baka hindi sya tanggapin ng mga magulang ko because of her physical apperance. Pero hindi, her physical appearance doesn't matter. I love her, and I'll fight for our love.

Napagplanuhan kong ipakilala si Hadley before our Anniversary at humahanap ako ng tiyempo para sabihin sakanya 'yon.

Alam kong hindi pa s'ya handa pero mas mahihirapan lang kami pag nag tagal, alam ko na sa sarili kong hindi s'ya kayang tanggapin ng mga magulang ko dahil iba sila sa mga magulang, iba ang pananaw nila, pero gagawin ko lahat. Kung tumutol man sila ay wala kong magagawa kundi ipaglaban si Hadley. 

Nagulat ako ng may tumapik sakin, at si Hadley pala 'yon. "Ang lalim ng iniisip mo ah? Ano kaya 'yan? Hmm." Aniya na parang nagtataka din dahil sa iniisip ko.

"Hadley I think it's time" sagot ko na medyo kinakabahan sa magiging reaksyon nya.

"It's time for what Leo?" may pagdududa sa kaniyang mukha.

"Hadley, I think it's time para ipakilala na kita sa mga magulang ko, napag-isipan ko na ipakilala kita sa parents ko before our anniversary"

Nakikita ko sa mga mata nya ang takot, nararamdaman ko ang takot na dumadaloy sa kaniyang katawan.