Merhaba bu yazdıklarımı hiç okumayanlar, okumayacaklar ve sayfasında usul usul gezinirken denk gelip göz atanlar. Ve size de merhaba bu satırları yazarken kanımda dolaşan anılarım. Aklımın koridorlarında yankılanan masum çocukluğum. Merhaba büyürken düşüşlerim! Düşerken gülüşlerim.
Merhaba çocukluktan kalan yara izlerim. Merhaba yüreğimden başlayıp bedenime kadar iz bırakan zaman. Geçmiş dostluklarım, acılarım, küçük aşk sancılarım.
Sana da merhaba ağlamaklı ses tonumda dalgalanan kelimelerim. Söyleyemediğim ne kadar kelime varsa selam olsun hepsine. Keşke söylemiş olsaydım keşke kendimi düşünmekten çekinmeseydim. Şu yaşımda bu kadar çok "Keşke" demeseydim keşke. Ve yine keşkeler.
Ve sizler, sakın ola ki çekinmeyin kendi iyiliğiniz için yapacağınız hamlelere elinizi uzatmaktan. Bazen birilerini üzmek gerekir arkadaşlar. Üzülmek kadar üzmek de var bu dünyada. Kimse üzülmesin düşüncesi ile içinizdeki cam kırıklarının üzerinde yürümeyin lütfen. Zira ben bu acıya yabancı değilim. Ama üzmekten çekindiklerim şu an bana ziyadesiyle yabancı ...
Içimden geçen yahut yaşamış olduğum tecrübe edindiğim her şeyi anlatmak isterim dostlar. Eğer bir gün bu hikayeye birileri göz gezdirirse diye yazacağım. Birilerinin kalbine bir nebze dokunabilme ihtimalimi göz önünde bulundurarak yazacağım. Bizim hikayemiz öte bir yanda olsun. Diğerlerinden ötede bir yerde. Ama aramızda kalsın olur mu?
YOU ARE READING
ÖTE
General FictionBuraya bir iki kişi bile gelse bu hikaye bizim hazinemiz olmaktan gayrı yöne gitmeyecek. Biz biz olmayı öğreneceğiz yaşayarak. Ve biz başkalarına ölmek için gelmedik bu dünyaya!
