Başlangıç🥀

Part 1

𝔹𝔸𝕊̧𝕃𝔸ℕ𝔾𝕀ℂ̧

Her şey çok güzeldi.Yani ailem çok güzeldi.Onlar benim her şeyim.Tek çocuktum ben.Yani öyle zann ediyordum.Yalnız hissetiğim,belki bir az garip davrandığım için,hiç kimse benimle oynamazdı,istemezdi beni.Annem'e "Neden bu kadar yalnızım?Neden hiç kimse benimle oynamıyor?Ben de arkadaş,mutluluğumu paylaşa bileceğim bir dost,belki bir kardeş istiyorum kendime." diye isyan ettim.Kadın resmen üzülmüştü,belli ki onu hem üzmüş,hem de bıktırmıştım.Sonra ağlamaya başladım.Belki de benim hikaye'm tam da burada başlamıştı...

Her sabah olduğu gibi 17-ci alarmı ertelemeye çalışıyordum.Şaşırdınız mı?Şaşırmayın.Ben her sabah bu olayı yaşıyorum.Şöyle anlatayım,eğer sabah bir yere yetişeceksem,akşam uyumadan önce bir dakika aralıkla 30 alarm kurarım.Neden mi?Çünkü asla uyanamıyorum.Neyse,17-ci alarmı sonunda erteledim.Annemin sesi aşağı kattan benim odama kadar geliyordu.Bu kadın bir şey düşünürken olayı kafasında değil,gerçekte yaşıyor.Kendiyle alıp-veremediği bir şey vardı yine.Neyse bu sefer 17-ci alarmda uyandım.

Bu gün çok büyük gündü.Çünkü bu gün uzun zamandır hazırlandığım,MMA dövüş yarışım vardı.Gerçekten çok heyecanlıydım.Banyoya gidip rutin işlerimi halletim.

Sonra mutfağa indim.Annemde bu gün bir şeyler vardı.Dalgınlıktan benim mutfağa girdiğimi bile anlamadı."Anne günaydın" diye seslendim.Anne'm beni görünce garip bir rahatsızlıkla yanıma geldi.Ve "Kızım seninle bir şey konuşmam gerek" dedi.

Aklıma okulda yaptığım yaramazlıklar geldi.Kendi kendime <Yok canım dövdüğüm ve çantasını çatıdan aşağı attığım çocuk ailesine şikayet etmez herhalde,hele bir öyle olsun,onu bulup ... .Neyse acaba nasıl sıyrılsam?!> diye düşünürken,annem lafa başladı.

- Deniz ,nereden başlayacağımı bilmiyorum.Ama artık söylemem gerek.
- Anne önemli bir şey yok değil mi?
- Ayrıca baba'm nerede?
- Baba'n erkenden çıktı.Şimdi lafımı kesmeden beni dinle.Aslında senin kardeşin var.
- Ne?!
- Kızım lafımı kesme.Bitireyim öyle konuş.Senin bir ablan,bir kardeşin ve bir baba'n var.Yani başka bir aile'n var.
- Anne sen iyice saçmalamaya başladın.Daha fazla dinlemek istemiyorum. - diyerek kalktım.
- Otur şuraya.Ben bitireyim,sonra.Sen küçük bir köyde,fakir bir ailede doğdun.Daha 2 yaşındaydın.Bir ablan ve doğacak kardeşin vardı.Anne'n çok güzel,iyi kalpli bir kadındı.Ama hastaydı.𝗞𝗮𝗻𝘀𝗲𝗿 hastasıydı.Baban sizi sevmezdi.Aslında kız çocuklarını sevmezdi.Gerikafalı biriydi işte.Annen,kardeşin 'Murat' doğarken vefat etti.Baba'n Muratı alıp gitti. Aslında başka biriyle evlendi. Siz 2 kız kardeş bir başınıza kalmıştınız. Benim de çocuğum olmuyordu. Annenin cenazesindeyken gördüm seni. Masum,küçük,habersiz bir şekilde duruyordun. Teyzenler beni çok seviyordu. Onlarla konuştum,seni ne kadar çok istediğimi belli ettim. Söylediklerime ikna oldukları için bir kaç gün sonra seni bana vermeği kabul ettiler. Sana iyi bir annelik yapacağıma inanmıştılar. Seni aldım ve buraya geldik. Artık bizim kızımızdın.

O kadar şok olmuştum ki,sarhoş gibi olmuştum. Asla beklemiyordum böyle bir şey. Bana söylediklerine cevap veremedim annemin. O da bu durumu anlamış olacak ki bana tek bir şey söyledi.

"𝐺𝑢̈𝑧𝑒𝑙 𝑘𝚤𝑧𝚤𝑚,𝑔𝑖𝑑𝑒𝑟𝑠𝑒𝑛,𝑔𝑒𝑟𝑐̧𝑒𝑘 𝑎𝑖𝑙𝑒𝑛𝑖𝑛 𝑦𝑎𝑛𝚤𝑛𝑎 𝑠𝑒𝑛𝑖 𝑎𝑛𝑙𝑎𝑟𝚤𝑚. 𝐴𝑠𝑙𝑎 𝑠𝑢𝑐̧𝑙𝑎𝑚𝑎𝑚. 𝐴𝑚𝑎 𝑢̈𝑧𝑢̈𝑙𝑢̈𝑟𝑢̈𝑚.𝑆𝑒𝑛 𝑏𝑒𝑛𝑖𝑚 ℎ𝑒𝑟𝑠̧𝑒𝑦𝑖𝑚𝑠𝑖𝑛.𝑆𝑒𝑛𝑖𝑛 𝑚𝑢𝑡𝑙𝑢𝑙𝑢𝑔̆𝑢𝑛 ℎ𝑒𝑟 𝑠̧𝑒𝑦𝑑𝑒𝑛 𝑜̈𝑛𝑒𝑚𝑙𝑖.𝐴𝑚𝑎 𝑘𝑎𝑟𝑎𝑟 𝑠𝑒𝑛𝑖𝑛𝑑𝑖𝑟."

𝙿𝚎𝚔𝚒 𝚋𝚎𝚗 𝚗𝚎 𝚢𝚊𝚙𝚊𝚌𝚊𝚔𝚝ｪ𝚖?

Yorum bırakmayı unutmayın.Part 2 gelecek.