Yine ve yine ve yine bir günün sonuna geldim galiba.Zaten günlerin nasıl geçtiğini pek hissedemiyordum.Bir odaya tüm yaşamımı doldurmuştum.
Ah..Durun size kendimi tanıtayım.Bundan yıllar yıllar önce babam ve annem liseye giderken annem bir gün babama çarpmış.Ama ne çarpmaysa birbirlerine aşık olmuşlar.Sonra evlenmişler ve-
Oralara girmeyelim..Neyse sonrasında ben olmuşum.Hu hu aman da aman ne iyi..Aslında çok hareketli bir çocukluğum varmış fakat Ortaokula gelinceye kadar....
O gün bugündür kistik fibroz hastasıyım!Evet yanlış duymadınız öyleyim.Hatta bu hastalığımızla ilgili bir film yapmışlar ve şunu söylebilirimki bizim finallerimiz kötü sonla bitmeye mahkum!
Bize ait olmayan bir nefesi alıyoruz ve yaşadığımız sürenin tadını çıkarıyoruz,Aman da aman ne güzel hayat yani...Ve bu benim sürekli depresyona girme sebebim olabilir..
Neyseki çok iyi bir ailem varki beni her daim güldürüyorlar ve ben...
Kendimi suçlu hissediyorum..Onlar mükemmel bi aile ve ben- ben bu ailenin yüz karasıyım.
Babam bana hep"Mono no aware"derdi.Hoşuma giderdi böyle demesi...
Kim bilebilirdiki bunun bi lakap değilde asıl 'ben' olduğumu.........
Mono no aware nin anlamı "Geçici olan şeylerin farkında olmaya ve bunun verdiği üzüntü"
