• je leert iedereen wel kennen in het verhaal •
_______________________________
Dansen. Dansen door de keuken. Samen. Zij en hij. Yara en Jason. Vrolijk. Gelukkig. Hun vaste ochtend en avond routine. Altijd.
•POV Yara•
Hij pakt me vast en kijkt me blij aan. "Ik ben gelukkig met jou, Yara. Ik hou van je." Ik bloos. Dit is de 1e keer dat hij dat tegen me zegt. Moet ik het nu terug zeggen? Hou ik van hem? Ik vind hem leuk. Ik voel vlinders in mijn buik. Maar betekent dit dat Jason de ware is? Dat hij altijd bij mij blijft?
Ik blijf blozen, maar ik zeg niks. Ik weet de woorden die ik moet zeggen, die 3 simpele, maar toch met zoveel betekenis.. ik weet ze niet door mijn keel te krijgen. Ooit komt het moment dat ik het terug durf te zeggen. Maar er is zoveel fout gegaan in het verleden. Dit is nog niet het moment..
"Laten we naar bed gaan." Zeg ik dan maar. Hij knikt instemmend. "Goed idee." Hij loopt stil naar de badkamer. Hij baalt vast dat ik het niet heb terug gezegd.. maar ooit komt het Jason.. want.. Ik hou van je. Je weet het alleen nog niet.
Ik loop achter Jason aan naar de badkamer. Ik knuffel hem van achter als hij zijn tanden staat de poetsen. Hij glimlacht en er komt allemaal tandpasta uit zijn mond. "GADVERDAMME JASON!" Lach ik. Ik ren weg. Naar mijn slaapkamer. Jason rent achter me aan. MET de tandpasta uit zijn mond. Ik gil. "GEEN KUSJE!" Roep ik. Hij lacht. "Kom hier" glimlacht hij lief. Hij geeft me toch wel een kusje. Op mijn wang. Ik sla hem hard tegen zijn arm. "Sukkel, ik haat je." Glimlach ik verlegen. Hij geeft me een knipoog en loopt terug naar de badkamer.
Als we later, al knuffelend, in bed liggen, denk ik na. Ik denk na over zoveel dingen. Ik ga elke week naar een therapeut, psycholoog, noem het hoe je het wilt noemen. Ik noem het in iedergeval een therapeut. Ik zie er altijd tegen op om daar heen te gaan. Ik deel mijn gevoelens niet graag. Maar het gaat al steeds beter met me. Ik word steeds meer een open boek. Jason is trots op me, dat zegt hij altijd als ik terug kom van de sessie met mevrouw Clement, mijn therapeut dus.
Ik kom erachter dat Jason al in slaap is gevallen. Hij is zo schattig als hij slaapt..
ik staar naar hem, ik scan heel zijn gezicht. Zijn blonde krullig haar, zijn lange zwarte wimpers, zijn donkere wenkbrauwen, zijn sproetjes op zijn wangen, zijn dikke lippen, de moedervlek boven zijn lip.. ik ken hem al sinds de kleuterschool. En ik ben zo blij met hem. Ik zei toen altijd dat ik van hem hield. Want ik was bang dat ik hem kwijt zou raken.. maar na die 12 jaar is dat nog steeds niet gebeurt, gelukkig hem niet.. ik bijt op mijn lip.
Daarna nestel ik me tegen hem aan, en ook ik val bijna in slaap. Met de nare gedachte, die ik altijd heb, dat dit misschien wel de laatste keer zou kunnen zijn dat ik hem vast kan pakken, of tegen hem kan praten. Of hem überhaupt kan zien..
Die gedachte heb ik. Altijd. Noem me alsjeblieft geen aansteller, of een overthinker. Weet je hoe dat komt, dat ik die gedachte heb?..
•POV Jason•
Het is 3 uur in de nacht. Yara slaapt. Ik staar haar aan. Ze is zo mooi. Zo onzeker, zo verlegen. Zo schattig. Ik hou van haar. Zou ze ook van mij houden? Ik ken haar verleden.. ik snap het als ze het niet durft te zeggen. Ik snap het als ze niet durft te zeggen dat ze van me houdt. Ik zou het ook niet durven. Ze is zo moedig. Ik streel over haar wang en geef haar nog een kusje op haar wang.
"Ik hou van je"
"Ik ben trost op je."
"Je bent het sterkste meisje dat ik ken"
"Ga zo door Yara"
Ook Jason valt weer rustig in slaap..
•POV Yara•
Ik word wakker gemaakt door Jason. Hij heeft American pancakes gemaakt. Met mijn lievelings fruit. Én slagroom. Daar gaat mijn summer body.. Maar oh god, wat is hij lief. "FIJNE MOEDERDAG!" Lacht Jason. Ik lach ook. "Maar ik ben toch helemaal geen moeder?" Ik lach nog harder. "Nee weet ik, maar je zou wel een fantastische moeder zijn.." zegt Jason. Ik schrik. Jason merkt dat ik schrik. "Nee nee nee nee, zo bedoelde ik het niet Yara, sorry.." hij slaat zichzelf voor zijn voorhoofd. Ik glimlach en geef hem een knuffel. "Het maakt niet uit." Glimlach ik, met mijn gezicht tegen zijn borst aangedrukt. Ik voel zijn hart kloppen. Ik ga ervan blozen. Heb ik dat veroorzaakt?
•POV Jason•
Ik voel mijn hart kloppen. Het gaat zo snel. Ik trek Yara snel van het bed af. Een beetje beschaamd. Kijk, het is niets beschamend, maar.. het is gewoon.. ik weet het niet.. Het is gewoon raar. Ik zet snel de radio aan en pak haar vast. Samen dansen we nog voor de hele morgen. Yara is zo schattig als ze danst.
•POV Yara•
Hij trekt me van het bed af. Daar gaan we weer. Elke ochtend. Elke avond. Dansen. Samen. Altijd. Gelukkig. Vrolijk.
Ik hou van hem.
Waarom durf ik het niet te zeggen?
Ik stel me aan.
"Ik hou van je Yara." Zegt Jason weer, de 2e keer.
Ik durf het niet. Ik ben zo stom.
•POV Jason•
"Ik hou van je Yara." Zeg ik met een glimlach. Dit is al de 3e keer dat ik het tegen haar zeg. En ik snap het nog steeds, volkomen, dat ze het niet terug zegt. We zijn eigenlijk al beste vrienden sinds de kleuterschool. Toen zei Yara elke dag als ze me zag, en als we doei zeiden:
ik hou van je, Jason.
Ik was elke keer zo blij als ze dat zei. Het voelde speciaal. Heel speciaal. Misschien.. had ik zelfs wel vlinders in mijn buik.. op zo'n jonge leeftijd. Misschien was het liefde op het 1e gezicht? Voor mij in iedergeval wel.
Ik ben blij dat ik haar nog niet verloren ben.
_______________________________
Thanks for reading till the end!
Ik hoop dat jullie t een beetje leuk vinden.🤷🏼♀️
Laat je feedback achter in de comments en ik laat snel weer van me horen! :)
