A Day In October

Chapter 1

   "Black coffee to go." said the man who's busy talking in his phone. Ni hindi ko siya napansin na pumasok sa cafè kung saan kami naroroon. I did not look at him as I am busy writing his order on a sticky note.

   "Name sir, please?" Ni hindi ako nagtaas ng tingin para malaman na sinamaan niya ako ng tingin, ramdam ko.  Hinintay ko lang siyang sagutin ang tanong ko.

   "Daelan." After I said my thanks I immediately make his coffee. I scribbled his name on the cup, writing Dylan instead of his actual name. I did it on purpose, yes. Am I that bad? Nope. I guess. Well then, after I handed him his coffee and muttered, "Here's your coffee, sir. Enjoy!" I finally look up to see him glaring down at me.

   It caught me off guard, actually. Tapos na pala siya makipag-usap sa kung sino sa phone at hinihintay na lang ang order niya. His eyes are russet brown with thick eyebrows above. Malago at mahaba ang eyelashes niya, makes me jealous since mine's not that beautiful. He has full lips, natural sigurong mapula iyon. Parang...Anyway, clean cut ang buhok na kakulay ng mga mata niya at siguro may taas na 5'9 if I'm not mistaken, tingin ko kasi mataas siya sa akin ng mga nine inches. Hindi siya maputi, hindi rin maitim kumbaga sa kape, cafè latte ang kulay niya. Matikas ang pangangatawan na tiyak tatlo o limang beses naglalagi sa gym. Oo! Magandang lalaki siya. Pero ayoko sa attitude niya. Kaya ekis ito sa akin.

   "Anything, sir?" Matamis akong ngumiti, need itago ang pagkairita dahil una customer namin siya at ikalawa, walang ikalawa. Nagdikit ang mga kilay niya na parang galit pero mukhang amused. Ah, ewan. Sampung segundo nagtagal ang titigan namin -yes binilang ko po- bago niya nilipat sa mga cheesecake sa gilid na nasa loob ng estante na katabi ng counter sa kanan.

   "Blueberry cheesecake, dalawa." He placed the money on the counter and turn his attention back on his phone. I never mind. Matapos mailagay sa box ang order niya, binigay ko na kasama ang sukli. Nagpasalamat uli ako at sinabing mag-enjoy siya sa binili. He didn't seem to mind dahil tumalikod na siya at naglakad palabas ng cafè. Nagkibit balikat naman ako, pinunasan ang counter at nag-umpisa na uli sa ginagawa ko kanina.

   Tumunog ang bell sa taas ng sliding door ng cafè means may bagong customer. I energetically turn my body to welcome the customers but automatically my smile turns to frown when I saw who it is. The guy named Daelan. Bakit kaya ito bumalik? Sinuklian ko naman ng tama. O baka hihingi ng asukal? Bibili ng black coffee tapos di kaya ang pait, weak.

   Bago pa ako makapagsalita ay nauna na siya.

   "Iyong receipt, miss?" Napataas ang kilay ko sa sinabi niya. Sus, iyon lang pala. Para makaalis na siya agad dahil naiinis akong makita siya, kinuha ko ang mga resibo na naiwan niya. Nakangiti ko itong inabot sa kanya. "Sorry po, I forgot." I apologize since it is my fault naman talaga na hindi ko naibigay iyon sa kanya kanina. I even bow my head slightly.

   Pag-angat ng ulo ko nasa labas na siya. Oh-kay.  I just shrugged and continue what I'm doing a while ago.

    Kapag malapit na ang closing time, feeling ko bumabagal ang oras. O sadyang matumal lang talaga ngayong araw? My fingers drum along the counter as the soft music is playing throughout the cafè. Nakakainip. Bukod sa akin ay may apat na tao lang sa loob. Dalawang babaeng magkaibigan na nagkukwentuhan ng I-don't-know-what na nasa pinakalikod na bahagi ng cafe. Seryoso sila tapos biglang magtatawanan. Ang lalaki naman na nakapwesto sa isa sa stool na nasa gilid ng glass wall ay tahimik na ngumunguya ng fries habang may ginagawa sa laptop niya. Nakatalikod siya kaya hindi ko makita kung puno ba ang bibig niya ng fries o ano. That's bad, Kae. Ang huling customer ay busy sa cellphone niya. Ni hindi pa niya nakalahati ang inorder na carbonara. Prente siyang nakaupo sa sofa sa harap mismo ng counter kung saan ako nakapwesto. Nakataas pa ang isang paa niya. Ang kulit talaga ng mga ito, sinabi kong bawal iangat ang paa, eh. Hay.