Mavi Asalet

-- 1 --

    Bu kitap benim her şeyim. Hayatım geçmişim geleceğim...
    Yıllardır uğraştığım ama engelleri geçemediğim ama şimdi bir umut var.
    Umudumun ellerinden tutan biride siz olun.
    Keyifli okumalar. Her türlü eleştiriye açığım. Desteklerinizi bekliyorum...

Ve yıllar sonra nihayet o çok istediğim gün gelmişti. Şehir Hastanesi'nde stajerdim artık ve bu benim ilk günümdü. Akşamdan hazırladığım ütülediğim okulun hastane için seçtiği altı turkuaz üstü beyaz turkuaz şeritleri olan staj formasını giydim. Saçlarımı sım sıkı bi at kuyruğu yaptım. Biraz atıştırdım. Çantama suyumu pasomu ve kulaklığımı koydum. İnce bir lacivert ceket giyip saate baktım. Saat 6:30 du. Hastanede iş başı 8'de yapılıyordu ama ben yerimi bilmediğim için erkenden gidicektim. 15 dakika daha oyalandıktan sonra otobüs durağına indim. Hayatımda ilk defa tek başıma otobüse binicektim.
 
Beş dakika sonra otobüse bindim. Heycandan elim ayağım titriyordu. Biraz korku biraz sevinç vardı içimde. Hayallerim gerçek oluyordu resmen. Bu çok güzel bişeydi.
 
Kardiyoloji yoğun bakımda işe başlıycaktım. Yoğun bakım olması korkutuyor ama bölümüm gereği olabileceğim tek yer yoğun bakımdı. Ben hasta yaşlı bakım öğrencisiydim ve bakıma ihtiyacı olan her hastaya her şartta bakıcaktım. İçimdeki duygu ve düşüncelerle boğuşurken nihayet hastaneye gelmiştim. Yaklaşık yirmi dakika sürmüştü yol. Otobüsten inip karşıya geçtim. Hastaneye yaklaştıkça kalp atışlarım daha da hızlanıyordu. Hastane bahçesinde telefonumu çıkarıp Meltem'i aradım:

- Günaydın

- Günaydın. Hazırlandın mı?

- Ben hastaneye geldim bile.

- Bu saatte mi? Ben birazdan çıkar on dakikaya orda olurum.

- Tamam ben şimdi yerime gidicem öğle arası konuşuruz.

- Tamam. öpüyorum. Görüşürüz.

- Bende öpüyorum. Görüşürüz.

   Meltemle çok yakın bir arkadaşlığımız vardı. 10. Sınıfta başka bir okuldan gelmişti. Meslek lisesi olduğu için 9. Sınıfın sonunda bölüm seçiyor ve 10. Sınıfta o bölüm de okumaya başlıyorduk ve bidaha lisede bölüm değiştiremiyorduk. Ben A , Meltem ise B şubesindeydi. Ben sınıfımı değiştirip B şubesine geçmiştim. Sonrasında ise iyi bir arkadaş olmuştuk. Sınıfın en çalışkanları , öğretmenlerin gözdesi iki öğrenciydik ve bu yüzden sınıf bizi sevmiyordu. Stajda da diğer öğrenciler yüzünden bizi yan yana vermediler. Farklı bölümlere verdiler. Onun bölümü ise nöroloji yoğun bakımdı. Aramız çok uzaktı aslında ama biz yinede birbirimize yakınmışız gibi destek olacaktık. Onun yanında Demet, benim yanımda ise Zeliha olacaktı.
 
  Hastaneye girer girmez ellerim buz gibi oldu. Çok heyecanlı ve birazda korkuyordum. Danışmada duran sekretere sordum ve tarif etti yolu. Yerime yaklaştıkça daha da heyecanlanıyordum. Güvenliklerin olduğu yere geldim. Derin bir nefes alıp;

- Günaydın. Kardiyoloji yoğun bakımına nerden çıkabilirim?

- Günaydın. Şu asansörleri kullanabilirsiniz. 1. Kat.

- Teşekkür ederim. Diyip asansöre yöneldim.

Asansör bir kaç dakika sonra geldi ve 1'e bastım. Aynadan son bir kez kenidime baktım. Ve indim. Koridor bomboş ve ürkütücüydü. İki uçta kapı vardı. Biraz etrafıma bakındım ve;

- Günaydın. Stajersiniz galiba. Sesle biran irkilip arkama baktım. Bir güvenlikti seslenen. Hafif tebessüm ederek;

- Günaydın. Evet stajerim. İlk günüm. Dedim.

Güvenlik kapıyı kartıyla açıp " kolay gelsin" dedi. Bende teşekkür edip içeri girdim. Küçük bir koridordan geçtim ve ortadaki alandan sağıma soluma baktım. İki koridorun başı gözüküyordu. İki taraftada da kardiyoloji yoğun bakım yazıyordu. Sol taraf A1 , sağ taraf A2 olarak adlandırılıyordu anlaşılan. Koridorlar karanlıktı ve bu yüzden içeri gözükmüyordu. Bu beni daha da korkutuyordu. Sol taraftan bayan sesi geliyordu. Bu yüzden sol taraftaki koridora girdim.
  
  Karşılıklı odalarda hastalar var ve her yer camdı. Etrafta bir çok sağlık ekipmanı vardı. İlerledikçe korkuyordum. Bir kaç hemşirenin  bir masanın arkasında oturduklarını gördüm. Tüm cesaretini toplayıp masaya doğru bir kaç adım attım;

- Günaydın. Ben Buket. Halime çavuş mesleki teknik Anadolu lisesinden geliyorum. Hasta yaşlı bakımı öğrencisiyim. Burada staj yapıcakmışım. Dedim. Bir hemşire bir anda ciddileşip;

- Günaydın. Hoş geldin. Ama burası çok zor burada dayanamazsın sen. Bence çabuk yerini değiştir. Dedi. Başımdan aşşağı kaynar su dökülmüştü adeta. Ne diyeceğimi bilmiyordum. Korkum daha da artıyordu.

- Yaa Yasemin korkutma kızı. Hoş geldin. Daha mesai değişimi olmadı. O yüzden biraz bekliyceksin. Yasemin seninle dalga geçiyo. Dedi sım sıcacık gülümsemesiyle adını sonradan öğrendiğim Tuğba abla...

   Koridorun çıkışına yöneldim. Köşede durdum. Zeliha'yı aramalıydım. Bir yandan etrafıma bakıyor bir yandan da çantamdan telefonumu çıkarıyordum.
    O sırada koridorun sonundan yavaş yavaş koridorun çıkışına yaklaşan bi adama takıldı gözüm. Elindeki telefondan yayılan ışık yüzünün bir kısmını aydınlatıyordu. Ve yüzü çok tanıdıktı.

  Olamaz bu gün bu olmamalıydı. Hele çalışacağım yerde hiç olmamalıydı. İçimi bir korku ve belirsizlik sarmıştı. Napıcaktım şimdi....