Little do you know [Completed ]

Zawgyi

ေျခသံတိုးတိုးက အခန္းနားကို နီးလို႔ကပ္လာတာနဲ႔အမွ် ရိေပၚက ျခံဳထားတဲ့ ေစာင္ကို ပိုလို႔ မ်က္ႏွာအထိလုံေအာင္ ျခဳံထားလိုက္မိတယ္။ေအာက္ထပ္ေလွကားကေန အေပၚထပ္အိပ္ခန္းအထိ လာဖို႔ဆိုတာ ခဏေလးအတြင္းေပမယ့္ တိတ္ဆိတ္ေနလြန္းတဲ့အခန္းထဲမွာ ၾကားေနရတဲ့ ေျခတစ္လွမ္းခ်င္းရဲ႕ ၾကမ္းျပင္နဲ႔ ထိခတ္တဲ့အသံကို ၾကားေနရတဲ့တခဏကေတာ့ အၾကာႀကီးၾကာေနခဲ့သလိုပဲ။

အခန္းတံခါးကို ေက်ာေပးလို႔ ခုတင္ေပၚမွာ လွဲေနတာမို႔ ျပတင္းေပါက္ကေန ျမင္ရတဲ့ ညအေမွာင္ကို ရိေပၚက မ်က္ႏွာမူၿပီးသားျဖစ္တယ္။ဒါက ညတိုင္းရိေပၚျမင္ေနၾကျမင္ကြင္းေပမယ့္ ရိေပၚကေတာ့ ႐ိုးမသြားဘူး။အေမွာင္ထုက လွတယ္၊ဘာဆိုဘာမွ မျမင္ရတဲ့အခါ တိမ္ေတြမရွိဘူး ၾကယ္ေတြမရွိဘူး ၿပီးေတာ့ လမင္းကို မျမင္ရေတာ့ဘူး ဒါေပမယ့္ ရိေပၚက ညတိုင္းဒီလိုပဲ ေငးၾကည့္ေနမိေတာ့တာ၊ မျမင္ရတဲ့အရာေတြကို တမ္းတရင္း ၿပီးေတာ့ ေပ်ာက္ဆုံးသြားၿပီလို႔ ခံစားရတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ေစာင့္ေနရင္း ညေတြက ဒီလိုကုန္ဆုံးတယ္။

ေမွာင္ေနတဲ့အခါတိုင္း ဘာေတြေပ်ာက္ဆုံးသြားသလဲ
သိဖို႔မလြယ္ေတာ့ဘူး ရွာဖို႔မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး
ရိေပၚကေတာ့ ရွိေနဦးမယ္ထင္ၿပီး
လိုက္လို႔ေငးၾကည့္ေနမိေသးတယ္

အခန္းတံခါးဘက္ကို ေက်ာေပးၿပီး အျပင္က ျမင္ေနရတဲ့ ဘာမွမရွိတဲ့ အေမွာင္ထုသီးသန္႔ႀကီးကို တသသေငးေနရတာက ဒီအိမ္ႀကီးမွာ ဘာအလုပ္မွမရွိဘဲ ေန႔တိုင္းကို ကုန္ဆုံးသြားဖို႔ေစာင့္ေနရတဲ့ ရိေပၚအတြက္ တစ္ခုတည္းေသာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ပဲ။

ခဏေနရင္ အေမွာင္ထုႀကီးက ေပ်ာက္သြားမွာေပမယ့္
အခ်ိန္မွန္ ျပန္လာဦးမွာ မနက္ျဖန္ျပန္လာဦးမွာ
ဒါကို ဝမ္ရိေပၚကသိတယ္

ဘယ္တုန္းကစလို႔ ဒီလိုေငးၾကည့္ေနရတာကို သေဘာက်လာလည္းေတာ့မမွတ္မိေတာ့ေပမယ့္ က်ိန္းေသတာက တစ္ခ်ိန္က ရိေပၚကေတာ့ အခန္းတံခါးဝကို ေငးလို႔ ျပန္လာမယ့္လူတစ္ေယာက္ကို ေမၽွာ္လင့္ခ်က္ေတြအျပည့္နဲ႔ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနခဲ့ဖူးသလိုပဲ၊ဒီလို အခန္းတံခါးကို ေက်ာေပးၿပီး လူတစ္ေယာက္ကို မသိစိတ္နဲ႔ေစာင့္ေနတဲ့ ဝမ္ရိေပၚေတာ့ မဟုတ္ခဲ့တာ က်ိန္းေသပါတယ္။