The Regretful Killer
Hindi ko sigurado kung alaala ba ito o bangungot.
Ngunit gabi-gabi, pareho ang bumabalik.
Nandoon ako sa apartment. Maliwanag ang ilaw, ngunit pakiramdam ko madilim ang lahat. Nang makita niya ako, napasigaw siya. Hindi ko na maalala kung gaano kalakas ang sigaw niya, pero sapat iyon para manginig ang mga kamay ko.
Tinakpan ko ang bibig niya. Hindi dahil gusto ko siyang saktan, kundi dahil ayokong marinig ang sarili kong konsensya.
"Maswerte ka," sabi ko, ngunit hindi ko alam kung para ba iyon sa kanya o para sa akin. "Kung iba ang nakakuha sa'yo, patay ka na agad."
Hindi siya tumigil sa pag-iyak.
Habang tinatali ko siya, paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko na trabaho lang ito. Na kailangan ko ang pera. Na may sakit si Nanay. Lahat ng dahilan ay mas madaling paniwalaan kaysa sa katotohanang pinili ko ito.
Nang tumunog ang telepono, parang may humila sa sikmura ko.
"Nasaan siya?" tanong ng boss ko.
"Nakatali na," sagot ko. Mabilis. Walang emosyon. Parang sanay na ako.
Pero hindi ako sanay. Hindi kailanman naging madali.
Pagkatapos ng tawag, nakatulog ako sa tabi niya. Hindi ko alam kung paano. Siguro dahil kapag gising ako, masyadong maingay ang isip ko.
Kinabukasan, dinala ko siya sa lumang bahay. Mabaho ang hangin. Amoy kahoy na bulok at kasalanan.
Nang sumigaw siya ng "Tulong," nasampal ko siya. Ramdam ko pa rin ang init ng pisngi niya sa palad ko. Hindi ko iyon makalimutan. Mas masakit iyon kaysa sa inaasahan ko.
"Alam mo ba ang gagawin niya sa akin?" tanong niya.
Hindi ko sinagot agad. Sa totoo lang, alam ko. Ayokong aminin.
Nang banggitin niya ang salitang "Tito," doon ako tuluyang nawalan ng balanse. Para bang biglang may nag-ugnay sa lahat ng mali.
Sinabi niyang papatayin siya. Sinabi niyang mana ang dahilan. Sinabi niyang tutulungan ko raw siya kung may konsensya pa ako.
May konsensya ba ako noon?
Narinig namin ang boses ng boss ko bago ko masagot ang tanong.
Hindi kami tumakas. Hindi ako gumalaw. Nakapako ako sa sahig, parang multo sa sarili kong katawan.
Iniabot niya ang sobre. Mabigat iyon. Hindi dahil sa laman, kundi dahil alam kong kapalit iyon ng isang buhay.
Iniwan ko siya roon.
At araw-araw, iniwan ko rin ang sarili ko sa eksenang iyon.
Sa ospital, sinabi ng doktor na wala nang magagawa. Parang paulit-ulit na parusa ang salitang iyon. Wala nang magagawa. Katulad ng gabing iniwan ko ang babae.
Ginamit ko ang pera para pasayahin si Nanay. Bawat ngiti niya ay parang kutsilyong unti-unting bumabaon. Dahil alam ko kung saan galing ang lahat ng iyon.
Nang mamatay si Nanay, tahimik lang siya. Walang sigaw. Walang saklolo.
Katulad niya.
Isang taon ang lumipas. Akala ko tapos na ang lahat.
Hanggang sa nag-message si Mary Kim.
Bawat mensahe niya ay parang paalala na may pagkakataon pa akong maging mabuting tao. Na hindi pa huli ang lahat. Na may nagmamahal pa sa akin.
Nang bigla siyang nawala, bumalik ang kaba. Ang parehong kaba noong gabing iyon.
Nang malaman kong patay na pala siya, isang taon na, parang may pumutok sa loob ng ulo ko.
Kung patay na siya noon pa man, sino ang kausap ko?
O mas tamang itanong, sino ang pilit kong binubuhay?
Sa ospital, paulit-ulit kong sinabing hindi ako ang pumatay. Hindi ko alam kung sinasabi ko iyon sa doktor o sa sarili ko.
Tumakas ako. Dahil mas madaling tumakbo kaysa harapin ang katotohanan.
Hanggang ngayon, naririnig ko pa rin ang sigaw niya. Minsan, boses ni Maria. Minsan, boses ni Mary Kim. Minsan, boses ni Nanay.
Hindi ko alam kung ako ba ang pumatay.
Ngunit alam kong pinili kong huwag magligtas.
At sa mundong ito, sapat na iyon para habambuhay kang parusahan ng sarili mong isip.
