INTO REALITY

PROLOGUE

Scarlette is a graduate students and become nurse in a famous hospital.

Nagdesisyon sya mag medicine because of what her parents want.

His father is an ordinary writer and when his story got famous, hindi nya aakalain na ito ang magpapabago sa kanyang buhay.

Prologue

"Scarlette kumain ka na dito, nakapaghain na ako, kaya ang payat mo eh nagpapalipas ka lagi ng gutom. Alam mo mababaliw ka sa ginagawa mong nyan" sigaw na sabi ni hannah. She is my bestfriend na imbis na suportahan ako eh nakuha pa akong asarin.

"Mamaya na ako kakain, alam mo madami pa akong ginagawa. Kung alam ko lang na ganto ang gagawin ng isang nurse edi dapat hindi ako pumayag kay papa na ganto ang kunin" nagagalit na sabi ko. Pinilit kong huminahon pero sa tuwing tinitingnan ko ang papel na nasa mesa ay mas lalo akong nahihilo.

"Cge bahala ka, sya nga pala speaking of your papa may iniwan nga pala sya, umalis na agad eh at may gagawin pa daw na importante" mahabang sabi nya. Kailan ba sya nawalan ng ginagawa, Parang simula nung naging writer sya ay un lang naman ang kinaaabalahan nya, ni hindi na nga kami nagkakasama, once in a month na lang.

Nagpaalam na si hannah dahil uuwi daw muna sya sa kanila at habang ako ay tinatapos ito.

Alas 6 na ng hapon kaya naisipan ko munang umidlip para ipahinga ang sarili.

   ___________________________________

Nagising ako dahil sa ingay na nanggagaling sa labas. Tumayo agad ako at naisipang lumabas. May mga nakita akong nagkukumpulan na tao at dahil sa sobrang curious ay lumapit ako.

Nagulat ako ng may isang lalaking duguan na nakahiga at hindi ako nag aksaya ng oras para tulungan sya pero bigla akong kinabahan dahil hindi pa naman ako kagaling sa panggagamot.

"Tumawag kau ng 911 ngaun na" sigaw na sabi ko habang tinutulungan ang lalaking nasa harapan ko. Marami ng dugo ang nawala sa kanya kaya tinakpan ko ang dumudugo nyang braso para tumigil ito.

Nawala ang aking kaba ng naging ok na sya. Biglang dumating ang ambulance kaya mas lalo akong nakampante.

Nang paalis na ako ay bigla hinawakan ng lalaki ang aking kamay kaya bigla ko agad tong tinanggal.

"Miss maaari po ba namin kau imbitahan sa police station?" tanong ng isang police officer

"Cge po" maikling sagot ko. Agad akong sumakay at ng makarating kami ay tinanong nila ako.

Maaari po bang malaman ang pangalan nyo?" tanong lalaking nasa harap ko.

"I'm Scarlette Fuentez" sagot ko.

"Maaari nyo po bang sabihin ung nakita nyo?" dagdag nya.

"May narinig po akong nagsisigawan sa labas kaya lumapit po ako tapos nakita ko po ung lalaking duguan" kalmang sabi ko.

"I'm a nurse at dito po ako nagtatrabaho" binigay ko ang aking card sa kanila pero lahat sila ay tumingin sa akin ng takang taka.

"Sigurado po ba kau miss? Wala po kasing ospital na ganto dito eh baka naman po nagkakamali kau" tanong ulit nila

Hindi ko maintindihan ang kanilang sinasabi.

"Cge po maam, tatawagan ko na lang po kau kapag may kailangan pa po kami sa inyo. Hingin na lang po namin ung cellphone number nyo" agad kong binigay ang aking number at nagpaalam na.

Pumunta ako sa bus station at hindi makalimutan ang kanilang sinabi kaya naisipan kong puntahan ang ospital na pinagtatrabahuhan ko.

Nang makarating ako sa hospital ay bigla akong napakapit sa aking bibig dahil iba ang ospital na nakita ko, St. John hospital ito at hindi St. Paul.

Hindi ako pwedeng magkamali alam ko dito un nakapwesto at ito un.

Anong nangyayari?

Bigla na lang akong nakaramdam ng hilo at bumagsak sa sahig.

Kring kring

Minulat ko ang aking mata. Isa lang pa lang panaginip.  Pinagpapawisan tuloy ako. Tiningnan ko ang orasan at alas 8 na ng umaga kaya dali dali akong nagbihis para pumasok.

Hindi ko aakalaing panaginip pala un.

Its like real.

Nang makarating ako sa hospital ay nakita ko si emerson, ang partner ko dito.

"Oh Scarlette, bakit ngaun ka lang? Sya nga pala hinahanap ka ni Dra. Dree ah, hindi ko alam kung bakit. Nasan nga pala ung name tag mo?" tanong nya sa akin

"Hindi ko nga alam kung san nalaglag baka nasa bahay lang un, cge mauna na ako ha" seryosong sabi ko

Nung nasa harap ako ng pinto ay huminga muna ako ng malalim dahil alam kong isang mahabang sermon ito dahil late na naman ako.

"Good morning po Doc" nakangiting sabi ko

"Bakit ngaun ka lang diba maaga ang pasok mo?" galit na sabi nya

Tinungo ko ang aking mukha dahil sa hiya.

"Kindly give this to Doc. Andrei and don't forget it" binigay nya ang papel at nagpaalam na ako pero hindi pa ako nakakaalis ay bigla nya akong tinawag.

"Sya nga pala, nag update na pala ang tatay mo ng story at alam mo ba muntik nya nang patayin ung bida" naiinis na sabi nya.

"Talaga po. Hindi naman po siguro yun gagawin ni papa" sagot ko naman

"Mabuti na lang at may isang babae na nagligtas sa kanya dahil kung hindi baka patay na sya. Tingnan mo kamukhang kamukha mo nga ung babae eh at kapareho din ng pangalan mo" nagulat ako sa sinabi nya kaya dali daling tiningnan sa computer.

Habang iniisa isa ko to ay labis akong nanghina.

Oh my God!

Is this true? Bakit parang katulad ng panaginip ko?

Namamalikmata lang ba ako?

Don't tell me totoo talaga ang nangyari sa akin?

Hindi ito maaari