Lost and found

Proloog

-6 maart 1967-
POV Destiny
Vandaag is het eindelijk zover. Ik ga mijn fles met mijn brief in de zee gooien. Mijn broer, Jace, en ik gaan met de boot van onze ouders de zee op om de fles weg te gooien.

Ik ben ooit op dit idee gekomen door een boek wat ik moest lezen voor school. Het meisje wilde haar ouders terugvinden, maar internet was er toen nog niet. Zij besloot om flessenpost te maken en dat in zee te gooien. Zo heeft ze uiteindelijk haar ouders gevonden.

Ik heb niet echt zo'n doel voor de post. Ik ben gewoon benieuwd of en door wie het gevonden gaat worden.

"Ben je er klaar voor?" vraagt Jace aan mij. Ik knik en pak mijn tas waar ik de fles en de brief in heb gestopt. "Kom dan gaan we," zegt hij terwijl hij de voordeur open doet.

We stappen in zijn range rover en rijden naar Miami Beach waar de boot in een haven ligt. De auto komt in beweging. "Ik vind het spannend," zeg ik en kijk naar buiten, "straks wordt het nooit gevonden." Ik zucht. "Maak je geen zorgen. De fles zal aanspoelen. De vraag is alleen waar en wanneer."

Jason parkeert de auto bij de haven. Ik zie de boot al meedeinen op de golven. Het is een boot waar je met zes mensen op kan slapen. Het is niet heel luxe, maar ook geen wrak. Een mooie, goed onderhouden boot.

We stappen op. Mijn handen trillen een beetje. Ik ga zo mijn droom uit laten komen. Dat is het namelijk wel een beetje. Sinds dat ik dat boek heb gelezen, houd ik me er al mee bezig.

Na een stukje gevaren te hebben, pak ik de brief en de glazen fles uit mijn tas. Ik lees nog 1 keer de brief om te kijken of alles klopt. Mijn adres staat erop, zodat de vinder naar me toe kan komen. Ik hoop dat het een knappe jongen is.

Ik rol de brief op en doe het touwtje eromheen. Ik doe de brief in de fles en druk de kurk er met moeite in.

Ik houd de fles boven de golven. Ik kijk er nog een keer naar en laat los.