Θα ήθελα να κάνουμε ένα ταξίδι οι δύο μας όσο τίποτε άλλο.
Να με κρατάς απο το χέρι, καθώς θα μπαίνουμε στον κόσμο μας.
Να με κοιτάς στα μάτια και τα χείλη σου να τρέμουν απο ενθουσιασμό.
Να φοράμε ρούχα που θα μας πηγαίνουν τριάντα χρόνια πίσω, εκεί που θα θέλαμε να βρισκόμαστε πραγματικά.
Να ανακαλύπτουμε τον κόσμο μαζί και να μην μας νοιάζει τίποτε άλλο.
Να καθόμαστε στο γρασίδι και το φθινοπωρινό αεράκι να μας δροσίζει καθώς κοιτάμε τον ουρανό.
Να είμαστε αγκαλιά και να μετράμε τα αστέρια καθώς ονειρευόμαστε.
Να σου τραγουδάω και να με κοροϊδεύεις για το πόσο φάλτσος είμαι, αλλά παράλληλα να μην μπορείς να πάρεις την προσοχή σου απο τα μάτια μου.
Να είσαι η αφορμή που γράφω ποιήματα, αλλά και η μόνη σκέψη που με αποσπάει απο αυτό.
Να λέω σ'αγαπώ επειδή θέλω να το πω, όχι επειδή θέλεις να το ακούσεις.
Να χορεύουμε ενώ το ηλιοβασίλεμα θα μας θυμίζει πως η ζωή είναι όμορφη, όταν εκτιμάς αυτά που πράγματι αξίζουν.
Να είμαστε ολόγυμνοι, ενώ στους άλλους θα φαινόμαστε με ρούχα.
Να σε κοιτάω το βράδυ όταν κοιμάσαι, ενώ το φεγγάρι θα φωτίζει το πρόσωπο σου και να γράφω ποιήματα που θα στα λέω το πρωί.
Να ξυπνάμε την επόμενη μέρα και να είμαστε πιο ερωτευμένοι από την προηγούμενη.
Να γυρνάμε στην καθημερινότητα μας, αλλά οι ψυχές μας να μένουν εκεί για πάντα, χορεύοντας το τραγούδι μας, για να μου θυμίζουν τον λόγο που σαγαπώ.
