In dit boek staan er allemaal verschillende verhalen over missies van Special Forces. Deze missies die ik in dit boek schrijf zijn niet waargebeurd en komen allemaal voort uit mijn fantasie.
23:30 Timezguida Oufettas, Marroko
Het was midden in de nacht maar toch brandde er nog altijd licht in het het grootste huis van het kleine dorpje Timezguida Oufettas. Je hoorde drinkgelag want er werd volop gedronken. Het kwam omdat er een terreurgroep zich schuilhield.
De terreurgroep ASA had alle dorpelingen naar het strand verjaagd, en alle huizen in beslag genomen. Het enigste wat de dorpelingen hadden kunnen meenemen was een heel klein beetje eten Toch hadden de dorpelingen zo al een paar dagen standgehouden. Ze hadden al een paar mensen eropuit gestuurd om hulp te halen in het naburige stadje Tilit, maar dat was een stuk verderop. Ze verwachtten ze eigenlijk ongeveer terug, maar er zou hun veel overkomen kunnen zijn. Er zouden wilde beesten kunnen zijn, moordenaars, oftewel het meest waarschijnlijke ze zouden verdwaald kunnen zijn.
En inderdaad ze waren verdwaald, ze waren nog altijd op het strand zo'n 12 kilometer verder. Ze waren vermoeid en hadden bijna geen eten meer ze zouden het niet meer dan 2 dagen meer volhouden. Ze hadden geen water meer, ze konden alleen nog maar afwachten tot iemand hun zou komen helpen. Waarschijnlijk niemand want ze zaten in de middle of nowhere.
De volgende morgen
De situatie was nog steeds hetzelfde. Ze zaten hopeloos op het strand en hadden amper een oog dicht gedaan. Maar opeens verscheen er een grote jacht dicht bij de kust. Ze liepen allemaal naar de zee en schreeuwden de longen uit hun lijf.
Op de jacht
'Kapitein, er roepen op strand mensen om hulp!' riep een van de matrozen naar de kapitein. 'Wie zouden dat kunnen zijn?'dacht de kapitein 'Er woont hier niemand.' Dan zei hij luidop:'Laat 2 rubberbootjes neer in het water, maar wees op je hoede. Misschien zijn het mensen met een slechte bedoeling' 'Ok, sir!'
Even later voeren er 2 rubberbootjes richting het strand. In de bootjes zaten mannen en een vrouw in legerpakken.
Op het strand zagen ze de bootjes afkomen. Ze waren allemaal opgelucht dat ze het overleefd hadden. Toen de bootjes bijna bij het strand waren zagen ze dat de vrouw haar geweer trok. Toen werd het zwart voor de ogen van ieder van hun.
Dit was het eerste hoofdstuk van mijn eerste boek. Als je ideetjes hebt voor het volgende deel laat het zeker weten in de comments. Als je het een leuk boek vindt druk dan op het sterretje hieronder.
Ik probeer zo snel mogelijk het volgende deel te publiceren :)
