İnsanın hayatında kaderini değiştirebileceği önemli kırılma noktaları yaşayabileceği bir dönemin ilk günü.Yeni lise, yeni arkadaşlar, farklı öğretmenler...Kazandığım lise olduğum ilçenin en yüksek puanlı bir anadolu lisesiydi. İlk gün oranın bana göre olmadığını anlamıştım ama 4 yıl okumak zorundaydım. Okul değiştirmek istesem ailem izin vermezdi. Babam çok katı kuralları olan , ilkokul mezunu , çocukluğunu köyde geçirmiş teknolojiden geri kalmış bir adamdı.Ta ki annemle tanışana denk. Bu konulara ilerleyen bölümlerde yer veririm şimdi lisede ilk günümü anlatıyım. Herkesin üstünde mor mor okul kıyafetleri, ilçenin en iyi lisesi olduğu için bizim okuldaki ögrencilere milkanın mor inekleri derlerdi. Her neyse çoğu kişi ailesiyle gelmişti bende onlardan biriydim tedirgindim, istekli değildim burası bana göre değildi. Benim hayallerim vardı ! Boynu bükük bir şekilde annemle vedalaşıp sınıfıma geçtim kapı tarafında baştan 3.sıraya oturdum sessiz ,kimseyle ilgilenmeyen, kendi dünyasında bir öğrenciydim saatler sayıyordum eve gitmek için. Arkamda çocukluk arkadaşım olan Fatma oturuyordu biraz tedirginliğim gitmişti. Birden sınıfa müdür yardımcısı geldi birkaç öğüt ve okul hakkında bilgi verdi. Bide kendi çapında mizah yapmaya çalıştı tabi bizde çömeziz herkes masum masum gülüyor. Söylediklerinden bir tanesini sizinlede paylaşıyım.
-"Bu okula gelen herkes kaç kiloyla başlarsa başlasın mezun olurken 2 katı oluyor . İlk gün fotoğrafınızı çekin ve saklayın birde mezun olurken çekin aradaki farkı görüceksiniz."
Demişti.
Biz neyine güldük şimdi bunun.Bütün gün böyle geçmişti hocalarla tanışma ve hayat hikayeleri puff çok sıkıcı. DEĞİLDİ BU OKUL BANA GÖRE DEĞİLDİ !
Çok şükür okul bitti evlere dağıldık. Eve geldiğimde horul horul uyumuştum ama yorgunluktan değil moralim bozuk olunca yaptığın ilk şeydir uyumak. Dünyadan bir nebzede olsa kısa sürelide olsa kaçış yöntemimdi uyumak.
