special task force (ON HOLD)

-1-

P.O.V. Perrie

'Niall! Ik ben hier' roep ik. Ik sta met mijn wapen gericht op onze verdachte en wacht tot Niall komt. 'Op je knieën, handen op je hoofd en verstrengel je vingers' beveel ik. Hij doet wat ik zeg gaat op zijn knieën zitten. Niall komt de kamer binnen en richt zijn wapen op de man. Ik doe mijn wapen in mijn holster en pak de handboeien uit mijn jaszak. Ik loop op de man af en ga achter hem staan. 'Armen spreiden' beveel ik. Zodra hij zijn armen spreid sla ik mijn boeien om een van zijn polsen en draai die op zijn rug. Ik pak zijn andere pols en maak hem aan de andere vast, ik help hem overeind en loop naar Niall toe. 'Wil je me nooit meer zo laten schrikken?' Ik grinnik. 'Nee, Perrie ik meen het. Ik vond dit echt niet leuk.' Ik grinnik nog een keer en hij rolt met zijn ogen. Ondertussen zijn we bij de auto aan gekomen, ik zet de man achter in en loop naar de bestuurders kant. 'Wat doe je?' Niall kijkt me vragend aan. 'Ik rijd' zeg ik en stap in. Beduusd komt Niall naast me zitten. 'Doe je gordel om.' 'Wat denk je, tuurlijk heb ik mijn gordel om. Jíj rijd.' De laatste keer dat ik reed was in een achtervolging en toen reed ik Nialls auto bijna in de prak. Oeps. Ik start de auto en rij weg.

Als we aankomen op het bureau lopen Niall en ik meteen door naar de verhoorkamers. We zijn net 10 minuten bezig als er iemand op de deur klopt. 'Ja!' zeg ik. De man die aan klopte doet de deur open en kijkt mij en Niall aan. 'Jullie worden verwacht in het kantoor van meneer Hemmings.' Zonder op antwoord te wachten draait hij zich om en loopt de kamer weer uit. 'Wij zijn nog niet klaar met dit gesprek jongeman' zeg ik tegen de jonge die aan de andere kant van de tafel zit. Niall staat op en ik volg zijn voorbeeld. Samen lopen we de kamer uit op weg naar het kantoor van meneer Hemmings.

P.O.V. Louis

'Louis!' 'Ja!' 'Kom eens!' 'Okay!' Ik loop mijn kamer uit en loop de trap af naar de woonkamer. 'Wat is er mam?' 'Ik heb de mensen van de politie academie aan de telefoon. Ze vragen naar jou.' 'Okay.' Ik pak de telefoon van haar aan en loop al pratend de kamer weer uit. 'Ja dat ben ik ja.' 'Okay fijn meneer Tomlinson we zouden graag hebben dat u een les verdediging komt geven op de academie.' 'En waarom ik als ik vragen mag?' 'Omdat u een van de beste van de academie was.' 'Maar u weet dat ik nu geheim agent bent toch?' Terwijl ik dat zeg kijk ik even om het hoekje om te zien of mijn moeder me niet gehoord heeft. 'Ja meneer daar zijn wij van op de hoogte. Maar uw baas heeft ons zelf naar u toe verwezen.' 'Okay roep maar een datum dan.' 'Aankomende dinsdag?' 'Okay, wacht dat is toch morgen al?' 'Ja hoezo, heeft u daar problemen mee?' 'Nee natuurlijk niet maar het is zo kortdag als u begrijpt wat ik bedoel.' 'Dat begrijp ik meneer Tomlinson maar dit is dan ook uiterst geheim, snapt u?' 'Ja, hoe laat verwacht u mij op de academie?' 'Gewoon het eerste uur.' 'Okay ik zal er zijn.' 'Bedankt. Tot morgen.' 'Huh, o, Ja tot morgen.' zeg ik een beetje afwezig. Okay en dan nu een les zelfverdediging voorbereiden. Ik loop naar mijn kamer en pak mijn sport tas, klaar om naar de sportschool te gaan. Dan komt mijn moeder binnen. 'Waarvoor belde ze jou?' 'O gewoon, ik was de beste toen ik daar op school zat en nu hebben ze me gevraagd of ik een gast les wil geven.' Opnieuw gaat mijn telefoon. Ik kijk en kijk dan schuldig mijn moeder aan. 'Deze moet ik nemen. Zie ik je vanavond nog?' Ze knikt ja en ik loop al bellend mijn kamer uit. 'Met Louis Tomlinson.' 'Dag Louis, zou je misschien nu naar mijn kantoor kunnen komen op het bureau?' 'Uhm okay?' 'Fijn dan zie ik je zo.' Zonder dat ik nog iets kan terug zeggen heeft hij al op gehangen. Wat moet Hemmings nu weer van me?

*720 woorden*

hey dit is mijn tweede boek en het is niet het beste maar ik hoop dat je het leuk vind