Son zamanlarda sık sık yaptığı gibi saat gece yarısını henüz geçmişken telefonunu eline aldı,kısa bir arayıştan sonra adeta tozlanmış olan o şarkıya dokundu derin bir nefes çekerek.Ciğerlerinin en ücrasına dek ulaşmasına izin verdi.Şarkı akşamın karanlığına karışmaya henüz başlamışken ciğerlerinde biriktirdiği nefesi usulca dışarıya bıraktı.Benliğine işleyen sözleri duymazdan evvel çoktan sigarasını yakmıştı.Her defasında ama her defasında olduğu gibi gözleri buğulanmıştı.Bu şarkıya çok şey sığdırmıştı. Gençliği,sevgisi,nefreti,dostluğu,gözyaşları,hataları...Hayatında yer edinmiş tüm duyguları harmanlamıştı birkaç tınının derinliğinde.
Şimdi sesini bile duymadığı arkadaşlarıyla kendilerinden geçtikleri,bir odaya sığamadıkları gecelerin sabahında bile bağıra çağıra bu şarkıyı söylemekte idiler.
Lakin hiç aklına gelmezdi;bedenini,ruhunu,mantığını esareti almış bir duyguyu bu şarkıya sığdırabileceğini.
Gözünden bir damlanın süzülüşünü çehresinde hissederken içine çektiği sigaradan bir nefes dolusu duman daha bıraktı dışarıya.Nefesini bile bir zehirin esaretine bırakmışken,benliğini içini yakıp kavuran bir ateşe bırakmış çok muydu?
Bu şarkı her zamankinden daha anlamlı geliyordu bir süredir ona.Geçen onca yıla rağmen sırtında taşıdığı o yükün altında ezilmek istercesine dinliyordu o şarkıyı.
Bir nefes daha çekti,bu defa ona kalbinin ağrısı da eşlik etmişti.
''Çaresiz derdimin sebebi belli,
Dermanı yaramda arama doktor.''
YOU ARE READING
DEVA'M
Teen FictionBazı hataların,bazı özürlerin ve bilhassa ihanetlerin telafisi olmayacağını anlatmaktı gayesi. Yıllar evvel açılan yarasının en büyük ispatı olan o küçük çocukta açılan bir yaranın sebebi olamayacaktı...
