DR. JEON 〄vkook〄

DR. JEON?

1. Bölüm

  Nöbet vaktimin bitmesine son 12 dakika kalmıştı ve ben pertim çıkmış bir şekilde, bulduğum herhangi bir sandalyenin üzerine yığılmıştım.

Stajyer olmama rağmen, Hocam olan Bay Jung sayesinde her zaman nöbete kalıyordum. Aslında stajyerlerin nöbete kalması katiyen yasaktı ama ben stajyerliğimin son senesindeydim. Belkide, sadece hastane onun olduğu için kalabiliyordum. Bilemiyorum.

Düşünürken zaman su gibi geçerken zamanım dolmuştu. Ayaklanıp üstümü değiştirmek için stajyerlerin odasına adımlamaya başladım. Üstümdeki mavi lakosu çıkaracağım zaman çağrı cihazı ötmeye başlamıştı.

Yerimde tepinerek kıyafeti üzerime tekrar geçirdim ve acil bölümünün kapısına koştum. Ambulans hızlıca olduğum bölüme yaklaşırken nöbetteki başka hemşirelerde gelmişti.

Hastayı sedye üzerinde hızlıca hastaneye soktuğumuzda hemşirelerden önce atılıp hastayı kontrol ettim.

"Gözbebeği olması gerekenden daha büyük. İç kanama geçiriyor olabilir.  MRI  çektirmemiz gerek ama ondan önce kanamayı durdurmalıyız."

Karnına girmiş şerampol parçasına yaklaşırken biri omzumda tutup çekmişti.

"Bu kadar yeter. Devamı ile ben ilgilenirim."

Ellerim boşluğa düştüğünde sinirle arkamı dönüp soyunma odasına ilerledim. O hasta benimdi. İlk önce ben gelmiştim. Ama o bir doktordu. Hemşire bile değil. Bay jeon... Günün her saatinde hastanede olurdu. Bazen düşünüyordumda...acaba evi yokmuydu?

Tişörtümü zorlukla çıkartıp sandalyeye oturdum. Elimde kalan mavi hastane lakosunu kafamın üstüne koydum. Güneş doğmuşken karanlık anca böyle yapılıyordu.

Bu arada Bay Jung neredeydi?

  ***

  "ÇAYLAK KALK! BU NE CESARET BURADA BÖYLECE UYURSUN?!"

Yüksek sesle yerimden sıçarken hızlıca ayağa kalktım. Ne oluyordu? Dengem hızlı kalktığımda dolayı şaşarken dengemi kaybedip kalktığım sandalyeye geri düştüm.

Kıkırtı sesleri büyüyüp kahkahaya dönüştüğünde, gözlerimi anca açabilmiştim.

  "Şunun haline bak çok komik."

  "Çıplak uyumuş.. Tanrımm"

  "Bu bir stajyer mi?"

   Karşımdaki jimin sırıtırken olayları yeni kavramıştım. Birkaç hemşire ve stajyer halime gülerken sinirle ayağı kalktım. Bütün gece nöbetteydim ve hastam çalınmıştı. Üstüne 15 dakikalık uyku üzerindeyken korku ve stres içinde uyanmıştım. Ne kadar uzun süredir staj yaparsam yapayım buna alışamazdım. Bu kadarı beni aşardı.

"Seni şerefsiz seni gebertece- ahh

Kalktığım gibi yere kapaklanırken gülüşüme sesleri biranda ortadan kaybolmuştu.

-Taehyung! İyi misin?

Jimin kaçmaktan vazgeçip direk yanıma çökmüştü.

Ellerim bacaklarıma giderken birkaç kez vurdum.

"Sadece yorgunum. Bir şey yok."

"Yine nöbete kaldın değil mi?"

Cevap vermeden ayağı kalmaya çalıştım. Yeni doğmuş bir ceylan kadar titrektiker. Kalktığım sandalyeye tekrar çöktüğümde jimin dolaptan tişörtümü vermişti.

Elimdeki tişörte tip tip baktığımı fark ettiğimde çoktan jimin elimden geri almış ve kafamdan geçirmişti bile.

"Kalk hadi gidiyoruz."