Headvoices.

{1}

Ik gaf haar nog een laatste knuffel en er liepen een paar tranen over onze wangen.

"Ik ga je missen Mary.."

"Ach Nicky, het komt goed nieuwe school nieuwe kansen.." probeerde ze me gerust te stellen.

Mary is mijn beste vriendin. Ze weet alles over me, al mijn geheimen.. zelfs die mijn eigen ouders niet weten. We hebben veel meegemaakt het afgelopen jaar en nu nemen we afscheid van elkaar... Ik ga naar een nieuwe school want mijn vader heeft beter werk gevonden aan de andere kant van het land.

We gaven elkaar nog een laatste knuffel en toen stapte ik in de auto. Ik bleef uit het raam kijken tot ik haar niet meer kon zien staan.

"Heb je er al een beetje zin in Nicky?"

Ik keek mijn vader niet eens aan en bleef maar een beetje naar mijn telefoon staren.

"Nicky?"

Geen antwoord.

"Nicky.. Ik weet dat je liever bij Mary blijft, maar ik weet zeker dat je onze nieuwe plek geweldig zult vinden! We hebben een groter huis en ik kan je eindelijk voorstellen aan Zita en haar zoon."

Ik kijk even op. 'Hij heeft me nooit verteld dat zijn nieuwe vriendin een zoon heeft? En gaat die dan ook bij ons wonen?!' Daarna staar ik weer naar mijn telefoon en haal even mijn schouders op als teken dat het me niks boeit.

|~~~|

3 uurtjes later

We rijden nu 2 minuten door het bos en ik begin het steeds erger te vinden om naar een nieuwe school te gaan.

Na een tijdje gaan we een soort poort door met de auto en rijden we een oprit op. Ik zie dat we langs een soort parkje wonen waar maar een paar mensen rustig genieten van de natuur. Om ons huis is een soort muurtje gebouwd en de poort sluit zich als we er doorheen zijn gereden. Als het huis nu ook nog zwart was zou ik nog liever in het park willen slapen. Gelukkig is het een mooi groot wit huis. Misschien wel een beetje te groot voor mij. Ik haat grote ruimtes met maar weinig mensen.

Als de auto stilstaat stap ik uit en loop ik naar binnen. Gelijk loop ik door naar de zolder en claim daar een slaapkamertje. Niet al te groot want daar houd ik niet van. Zachtjes ga ik op het bed liggen. Ik hoor mijn vader nog iets roepen over mijn spullen, maar ik val al in slaap voor ik kan antwoorden.

|~~~|

"Lieverd..?"

Ik doe langzaam mijn ogen open en zie mijn vader staan.

"Hmm.." geef ik als antwoord geluidje.

"De mannen hebben je spullen hier gebracht.. kom je beneden als je alles hebt uitgepakt? Zita en haar zoon zullen ook zo aankomen."

Hij glimlacht naar me maar ik kijk hem met een chagrijnige blik aan.

"Wat als ik ze niet wil ontmoeten?"

"Nicky.. wees nou is voor een keertje een beetje open voor anderen. Zita en haar zoon zullen vast heel aardig voor je zijn!"

"Zal wel.. wil je nu mijn kamer uitgaan?"

Als mijn vader mijn kamer uit is begraaf ik mijn gezicht in het kussen op mijn bed. 'Wat als die zoon me behandeld als mijn oude "vriend"?'

Langzaam sta ik op en probeer ik die gedachte te laten verdwijnen door de dozen uit te pakken.

Als alles ik uitgepakt kleed ik me nog even om en loop ik zachtjes naar beneden.

Beneden aangekomen zie ik papa op de bank zitten met een vrouw en een jongen. De vrouw stopt met praten en kijkt me vriendelijk aan, haar glimlach is een beetje griezelig maar ze lijkt me eerlijk gezegd best aardig.. De jongen kijkt ook naar me en glimlacht na een tijdje lief naar me. Hij heeft bruin haar, een beetje gekruld aan de voorkant en zijn ogen lijken vanaf hier blauw groenig. Als hij glimlacht gaan zijn oogjes een stukje dicht en krijgt hij net aan zichtbaar kuiltjes in zijn wangen. Als ik het goed raad is hij ongeveer 17 jaar en is hij wel een stuk groter als mij. Ik kan het niet laten en geef ze een klein glimlachje terug.

"Nicky! Heb je nu weer die zwarte kleding aan!"

Ik kijk mijn vader geërgerd aan en ga op een stoel zitten.

"Ach Johan laat haar toch.. Ik ben Zita" de vrouw steekt haar hand naar me uit.

Ik schud haar hand en zeg: "Ik ben Nicky.. Uhm.. ik ben 16 jaar, fijn u te ontmoeten.."

Daarna kijk ik naar papa of ik het goed heb gezegd.

"Och Nicky! Je hoeft niet zo overbeleefd te doen!" Zita lacht zacht en ze blijft maar glimlachen.

Ik ga me er een beetje aan ergeren, maar laat het niet merken en kijk naar de jongen.

"Jack! Ga je eens voorstellen schat." Zegt Zita snel.

De jongen steekt zijn hand ook naar me uit en ik schud zijn hand.

"Ik ben dus Jackson en ik ben 18 jaar."

Zijn stem klinkt niet echt anders dan ik had verwacht. Het past bij hem als hoe hij eruit ziet, laag maar het klinkt tegelijkertijd heel aardig en rustig.

"Leuk je te ontmoeten Jackson.."

"Noem me maar Jack als je wilt" glimlacht hij.

Ik glimlach kleintjes terug.

"Jullie mogen wel even in de varanda elkaar een beetje leren kennen als jullie willen?" Bied mijn vader aan.

"Ik zit hier wel g-"

"Lijkt me fijn meneer." Hij glimlacht beleeft naar mijn vader en staat dan op. "Kom je Nicky?"

Ik knik dan maar en loop achter hem aan naar de varanda. Tegelijkertijd word ik een beetje bang over wat er komende maanden, misschien wel jaren zal gaan gebeuren in dit huis.. en tussen Jackson en mij..

Jackson gaat zitten en ik ga ook zitten, maar ik laat wel een stuk ruimte tussen ons in.

"Dus Nicky.. waar kom je vandaan?"

"Thuis.."

"Waar is je moeder eigenlijk..?"

"W-weg..."

Langzaam voel ik tranen in mijn ogen komen, ik probeer ze nog tegen te houden maar het lukt me niet.

"N..Nicky..?" Hoor ik Jackson zachtjes en geschokt zeggen.

Ik geef geen antwoord en dan voel ik 2 sterke armen om me heen slaan...

~~~~~~~~

Yey hier is het eerste deel dan! En gelijk al 1000 woorden :)
Ik ben van plan elke week 2x te gaan uploaden maar ik beloof niets want school begint binnenkort weer :/
Ik hoop dat jullie dit eerste deel leuk vonden!

Xx Lee <3