KENDİNDEN KAÇIŞ

Walter/1

"Pardon, oturabilir miyim ? "

"Oturun."

"Rahatsız etmiyorum değil mi ?"

"Hayır."

"Ne kadar güzel bir gün."

"Evet , öyle."

"İlkbaharın geldiği belli oluyor, her yer çiçeklerle çevrili."

"Evet."

"Denizi izlemeyi çok severim. Kendimce hayaller kurar, saatlerce denizin dalgalarında hapsolurum. Ya siz?"

"Bende severim."

"Mutlu olduğum günlerde daha çok gelirim buraya. Hemen arkadaki büfeden kendime içecek alıp anın keyfini çıkarmaya bakarım. "

"Ne güzel. "

"Siz peki, siz neler hissediyorsunuz şuan ?"

"Hiçbir şey."

"Duruma bakılırsa siz buraya kafasını dağıtmaya gelenlerden siniz."

"Evet."

"Her neyse canınızı sıkan şey, gerçekten sizi dinleyebilirim." 

"Hayır teşekkür ederim. "

"Lütfen, rica ediyorum. Size yardımcı olmak istiyorum."

"Neden peki ?" 

"Nasıl neden ? Anlamadım."

"Bana yardım etme isteğiniz neden?" 

"Ben böyle öğrendim. Mutluluk gibi acılar kederlerde paylaşılmalı. Öyle değil mi ? "

"Öyleyse öyledir. "

"Anlatacak mısınız peki ? "

"Beni yalnız bırakmaya ne dersin küçük hanım ? "

"Küçük hanım mı? Benimle aynı yaşta gibi duruyorsun." 

"Neyse ne."

"Peki ben bahsetsem kendimden, dertlerimden." 

"Pek fazla vaktim yok birazdan kalkacağım zaten." 

"Olsun kalkana kadar anlatırım bende."

"..."

"Sinirlendiğini hissedebiliyorum. Benim adım Maria. 20 yaşındayım. Sen ? "

"19 Walter."

"Demek 19 yaşındasın. Adında çok hoşmuş. Önceden izlediğim dizide ki başrolün adıydı, Walter White."

"Öyle mi."

"Kız arkadaşın var mı ? "

"Hayır. "

"Daha önce oldu mu peki? "

"Bunlardan bahsetmek zorunda mıyım ? "

"Hayır tabi ki değilsin ben, ben sadece sohbet etmek istedim. "

"Kız arkadaşa ayıracak zamanım olmadı. O yüzden bir kız arkadaşa ihtiyaç duymadım. "

"Anladım, evet."

"Anlamana sevindim. "

"Nerede oturuyorsun? Ya da ailen, ailenden bahseder misin ? "