TGP

0 0 0
                                        


THE GREAT PRETENDERS

We we’re both lying on a hospital bed, all I can see were blurred movements at yung mga ilaw na naka-palibot sa buong kwarto na mas nagpahirap sa akin upang mas makita ng maayos. They we’re plastering different kinds of apparatus on our body. Naramdaman ko rin na bigla akong binigyan ng oxygen mask upang mas maka-hinga ng maayos.

All I can hear was the beeping of a cardiac machine.

I was starting to lose consciousness ng mabaling ang tingin ko sa taong naka-higa sa kabilang hospital bed at gaya ko, may iba’t-ibang aparato din ang naka-paslak sa katawan niya.

I stare at her and saw tears falling in her beautiful and innocent eyes. I wanted to hold her hand tight, I want to wipe those tears and tell her that everything’s going to be fine pero kahit pag-galaw na lang ata ng aking daliri ay hindi ko pa magawa. I was paralyzed and all I can do now is to stare at her while her tears kept falling.

Seconds later, nararamdaman ko nang bumibigat ang talukap ng aking mga mata but the girl beside me was still watching me. She’s saying something pero wala akong marinig. I was fighting the urge to close my eyes. Ayaw kong ipikit ang mga mata ko sa takot na baka ito na ang huling beses na makikita ko ang maamo niyang mukha.

“Ha-hanggang sa huli... pinapa-iyak pa rin kita. Ang s-sama ko na ba talagang tao?” I manage to say kahit na sobra na akong inaantok. It was almost a whisper but she heard it and smile.

A one sad smile.

Ewan ko kung ano ang itinurok nila sa akin pero grabe na talaga yung antok na nararamdaman ko, samantalang mukhang gising na gising pa yung babaeng nasa kabilang kama.

At nang hindi ko na talaga kayang labanan ang antok na nadarama ko, tinignan ko siya sa huling pagkaka-taon at ngumiti. All I can do for the last time is to smile at her at ipa-rating sakanya ang kahulugan ng ngiti kong iyon.

I am doing this for her... because I love her.

“I love you.” She mouthed and I felt like my smile just got even wider. Kahit na talagang hindi na kaya ng mga mata ko ay nagawa ko pa rin siyang sagutin.

"I love you too."

But after finally closing my eyes, I saw her mouthing the words:

“I’m sorry.”

--

My first ever story. Hehe pasensya if at first hindi siya maging very catchy for some but I promise to make it a #worthreading story. And wag lang sana masyadong perfectionist, tao lang po ako. Thank youuuu 💋

Poy. xx

The Great PretendersBağımlısı olacağınız hikayeler. Şimdi keşfedin