SOKAK LAMBASI

1.BÖLÜM

"Küsmek gibi bir hata yaptım! Onlara karşı. Gönlümü alacakları zamanı bekledim çok uzun bir süre, o süre boyunca ben onlara hep küs kaldım."

Kübra.k

1.BÖLÜM: "DOLUNAY"

Acı bazen insanı hayattan soyutlardı, bazende insanın ruhunu bedeninden arındırırdı.

Bazen hayata neden geldiğimi sorguluyorum! Neden yaşamayı hak etmiştim, neden anne rahminde hayatım son bulmamıştı ki. Ben anne ve babasını hiç tanımamış bir kızdım ilk doğduğum gün annem beni emzirmeden, kucağına bile almadan hastaneye bırakmış hangi anne böyle bir şey yapardı ki dokuz ay karnında taşıdığı evladını nasıl koklamaz ki, bu ancak cani bir annenin yapabileceği bir hareketti.

İşte bu yüzden hayata hep olumsuz bakardım, sevgiyi bilmeyen bir kız neden sevilsin? Beni sevmediği veya bakmak istemediği gibi düşüncelerim vardı elbet ama bunu beynimin en ücra köşesine uzun bir süreliğine rafa kaldırmıştım.

Uzun bir süre içime, benliğime kapandım kimsenin beni bulmasına izin vermedim. Ailemi hiç bir zaman aramadım, beni bırakarak tercihlerini yapan bir aileyi bulmak benim için gurursuzluktu. Küsmek gibi bir hata yaptım! Onlara karşı. Gönlümü alacakları zamanı bekledim çok uzun bir süre, o süre boyunca ben onlara hep küs kaldım.

Bir şekilde hep kendimi teselli ettim onlara karşı bir gün gelecekler diyerekten. Bir çeşit trajedik hayat yaşadım. Zaten hep bir yanım yarım kaldı onlara karşı hep bir mutsuzluk el koymuştu hayatıma.

Hiç bir zaman diğer çocuklara özenmedim veya özenecek vaktim yoktu, on yaşına kadar yetimhanede kalmıştım o da her gece şiddet görmüştüm orada büyüdükçe şiddetlerin boyutu da artmıştı, artık kaldıramıyordum, bir gece vakti ansızın kaçtım yetimhaneden sonra ki hayatım sokaklarda geçti, yedi yıl boyunca sokaklarda kaldım.

İzmirin sokakları artık ezeberimdeydi sonra ki iki yıl boyunca karnımı doyurmak için iş arayışlarına girdim.
Uzun bir süre sonra bir kafede garson olarak işe başladım. Bazen aldığım ay sonu maaşımı hırsızlara kaptırıyordum, sonra ki aylar önlem alarak maaşlarımı orada bulunan Sema ablada bırakmaya başladım, sonunda belirli bir miktar param olunca baraka bir ev ve araba almaya gücüm yetti hiç yoktan iyidir dedikleri bu olsa gerek.

Hiç bir zaman neden bu hayata zengin gelmedim diyerek saçma düşüncelere kapılmadım, dışarıda gördüğüm o süslü saçı başı toplu olan kızlara kin beslemedim. Benim sadece bir valizim oldu hep yanımda taşıdığım, baraka evimde de sadece valizim ve bir battaniyem var onun üzerinde yatarım bazen bel ağrılarım olsa da hiç şikayet etmedim bu durumdan. Neden benim güzel bir yatağım yok diyerek kendimi depresyona sokmadım. Zaten benim mutlu olmak gibi bir çabam yoktu rahat olup olmamam çok da dert edilecek bir sorun teşkil etmiyordu benim için.

Milyonlarca insanın bulunduğu bir dünyadaydım fakat ben hep yalnızdım.

Uzandığım battaniyem ile bir bütün olmuştum yerde ama pek takmadım bunu alacak parayı bulduğum için şanslıydım. Tek katlı olan baraka ev benim için pek sorun değildi, burada ki yaşamım yetimhaneden ve sokaklardan kurtulmamı sağladığı için bir şato gibi geliyordu gözüme bu ev.

Sağlam olmayan kapının kırılacakmış gibi çalınması ile irkilerek uzandığım battaniyemden kısa bir süreliğine ayrılarak kapıya doğru yürüdüm. Şu ana kadar ne arayanım ne de soranım olmuştu benim, komşu desem o da yoktu bir yaşlı teyze vardı evimin yapışığında fakat o da uzun bir süredir uğramıyordu evine.

Alacaklısı varmış gibi çalınan evimin kapısı ile korkarak kapıyı açtım, korkum kapıyı çalan kişi değildi kapı kırılsa bunu ödeyecek durumumun olmamasıydı bir de kapısız ev ile uğraşacak halim yoktu. Kapıyı açtığım an üzerime düşen cüsse ile yere yapıştım elimi son anda kafamın altına koyduğum için kafamadan hasar almamıştım ama elim için aynı şeyi söyleyemeyecektim.