Love Isn't Blind [Seulmin]

1.Bölüm

Seulgi'nin Günlüğü

20.02.2015                                                                            
Kendime görme engelli yerine kör sözcüğünü kullanacağım. Neden mi? Körlük benim kadın olmam gibi bir kimliğim ve engeli yaratansa dış güçler. İnsanlar tarafından kör kimliğimle özgürce var olmam engelleniyor. Kör kimliği tam da bu nedenlerle "kötü, aşağılık, eksik" gibi anlamlarda kullanılıyor. Eğer sistem körler, sakatlar, sağırlar ve daha birçok farklı kimliğin özgür ve eşit bir biçimde yaşayabileceği gibi tasarlanmış olsaydı, birbirimizin kimlikleri için böyle olumsuz düşüncelere sahip olmamıza da gerek kalmayacaktı. Bunları yazmak bile utanç vericiyken insanlara bunları anlatmak...Ah tanrım bu utanç verici. Söylemediğim şeyler için işte bugün seni aldım. En azından kör olmanın zor olmadığını ikna edebileceğim 200 sayfaya sahibim.

Teşekkürler.

Park Jimin ufak tanıtım;

Uyandığıma sevinemediğim bir kaç hafta boyunca, özlemiyle yanıp tutuştuğum yumuşak yatağımı düşünüyordum. Büyümenin canımı bu kadar acıtacağını hiç düşünmemiştim. Kendi adıma veya sevdiğim insanlar adına alabildiğim hiçbir sorumluluk yoktu. Kralına hizmet eden kölelerden kesinlikle farksız sayılmazdım. Kendimi tanıdığım 10 yıllık hayatım boyunca hırsızlık yaptım. Hiç istemeyerek de olsa insanlara zarar verdim. Her şeyi kendim için yaptığımı düşündüğüm için de şimdi de kafayı yiyordum. Vücudum hizmet ettiğim insanların bıraktığı ufak hediyelerle doluydu.

Bıcak kesikleri. Demir çubukların oluşturduğu morluklar. Beyzbol sopasının darbesinden oluşmuş kemik kırıklıkları. Sigara izmarit külünün yaktığı avuç içlerim...

Kısacası hayatım bu kadar mükemmel giderken üstüne üstlük hiç tanımadığım insanların yanında yaşıyordum. Küçükken beni cehennem sandığım yetimhaneden sahiplenen fakat cehennemin yanından geçemeyecek kadar korkunç bu yere getiren koruyucu ailem. Daha doğrusu bir avuç asla kurtulamadığım it sürüsü.