Secrets//kth

prolog

"Hayat her zaman yolunda gitseydi cennetten ne farkı kalırdı ki?"

Hayatım boyunca kendimi düşünmüştüm.

Bencildim.

Kocaman sarayda aile şefkati görmeden, sürekli başımda dadılar dolaşırken nasıl kendimi düşünmezdim ki?

Kendimi yücelten ben değildim.

Ülkesi için en iyisini yapmaya kendini vermiş fakat o sırada öz kızlarını unutmuş olanlardı beni bu hale getiren.

Ülkesi için tanımadığı güçlü krallıklardan birinin velihat prensiyle evlendiren yardımsever ailem benden de aynı merhameti göstermemi bekleyip durmuşlardı.

Bencil bendim.

Gerçekten mi?

Sırf o krallıklarından kaçmak için gösterdiğim çaba yüzünden başım ne kadar derde girerse girsin başımı okşayacak bir ailem olmamıştı.

Öyle ki evli olduğum prensin aslında bir zamanlar krallıktan kaçıp sığındığım adamın kardeşi olduğunu ,
Mide bulantılarımın sebebini öğrenip gerçekleri sarayın karanlık köşelerinde ağlayarak sindirmeye çalıştığımı , acı çekerken sesimin bile çıkmaması, ailem yüzündendi.

Insanlar hep kendi gördükleri kadarına yorum yaparlar.

"Görünenler yüzünden  görünmeyenler yok sayılamazdı."

Eğer gerçekler gün yüzüne çıkarsa bebeğimin doğmadan karnımda  öldürüleceğini biliyordum.

Hemen sonrasında da benim için aynılarının olacağını.
Ama bu acılara katlanırken kendi canım bir kere bile aklıma  gelmemişti.

Bencildim oysaki. Hıçkırıklarımın arasında gün geçtikçe güçsüzleşirken , düşündüğüm tek şey bebeğimken  bencildim

Fakat bencillik ilk defa umrumda değildi. Gerçekler benimle birlikte mezara girecekti.

Ben kim Hyejin.
Bu zamanlarda velihat prensin biricik eşiyim.

Sırlarıyla gizli bu kalbim. Doğmamış  bebeğim için kendini kül etmeye hazırdı.

Fakat hayat her zaman yolunda gider miydi?