Sadece Sen

/Sadece Sen/1.*Lakap:Mazoşist*

"Hey sen baksana mazoşist hemen yerleri temizle!"

"Ama zaten Emine abla az önce temizledi"

Hepsi kahkaha attıktan sonra bana temizle diyen kız yani Ebru yine bana döndü ciddi bir şekilde. Ve üstüme yürüyüp beni ittirdi bir iki adım sendeledim.Zaten artık lakabıma alışmıştım; mazoşist... Keşke şimdi bir kankam olsa da yanıma gelip 'hey ne yapıyorsunuz lan siz' dese... Fakat diğer kızlar takmıyordu bile biri telefon ile oynarken diyeri de televizyon izliyordu biri oje sürürken diğeri öyle oturmuş bizi seylediyordu. Yani her zaman ki gibiydi...

"Ama ben beğenmedim ve senin temizlemeni istiyorum hemen!"diye sesini yükseltti. Önümde toplam 5 kişi varken 'Yapmıyorum!' diyemiyordum. Korkaktım işte! Korkak... Mazoşist ve Korkak.

Ebru'nun arkasındaki kız yani Deniz bir iki adım öne geçti.

"Hadi ama mazoşist sende amaha uyuşuk çıktın he!"deyip yine o sahte ve iğrenç gülüşlerini sergilediler.

"Ya kızlar bir sey dicem bence bu hala buraya alışamamıştır ya hani 1 gün önce bunu şu yakınlardaki çöp tenekesine atmıştık ya bence o oraya alışmıştır ne bileyim deli gibi çöplerle konuşup arkadaş olmuştur her şey beklenir bundan!" dedi Cemre. Odadaki herkes gülmeye hatta kahkaha atmaya başladı ben hariç herkes gözünden yaş akayacak kadar güldü. Yine yalnızım çok yalnızım bir gün kesinlikle ölümüm yalnızlıktan olacak.

Ebru... benim 2 ay öncesine kadar en yakın dostum kankamdı. Zaten 2 ay öncesine kadar herkes beni severdi. Kimse mazoşist olduğumu bilmiyordu tabi buraya geleli 2 buçuk ay oldu annem benim mazoşist olduğumu öğrendiğinde nedense buraya bıraktı ve geçinememekten de bıraktı.Annem beni bıraktıktan 2 ay sonra gibi trafik kazasından ölmüştü babam zaten başkasıyla evliydi ve beni istemiyordu.Annem öldükten 2 gün sonra benim günlügümü Cemre alıp okumuştu ben lavabodayken en önemli sayfasını okumuştu 'Daha kimseye söylemedim yetimhanede, mazoşist olduğumu' filan yazıyordu o sayfayı yırtıp Ebru'ya göstermiş ondan 1 hafta sonra hepimiz en alt kat yani konferans salonundaydık bir tiyatra gösterisi bitmişti herkes gidecekti ki o ara Ebru bir kağıtla hemen mikrofona doğru koşmuştu ve 'Şok şok şok okulumuzun sevilen kızı olan Aleyna neymiş biliyor musunuz! Bir mazoşist! Evet duyduk duymadık kalmasın Aleyna bir mazoşist!' demişti. Herkesten sesler gelmişti çoğu 'Ona kaçın lan' filan diyordu. Hemen aralarından çıkıp bahçeye gitmiştim. O günden sonra herkes bana uzaylı gibi bakıyordu sevmiyordu dışlıyorlardı.

Yarın yeni okulumun ilk günü aslında Nisan ayındayız ama orda birileri bana iftira attığı için atılmıştım. Naz (şu an bu odada) çantama kopya kağıdını koymuştu ve sınavda 'Hocam Aleyna'nın çantasından kopya kağıdı sarkıyor' demişti. Ve okuldan atılmıştım ama ben okuldan gittiğim gün tam sınıftan çıkarken bütün okul arkamdan geliyordu ciddiyim abartısız bütün okul geliyordu ve 'BİZ OKULUMUZDA MAZOŞİST İSTEMEYİZ, BİZ OKULUMUZDA MAZOŞİST İSTEMEYİZ!' diye bağırıyorlardı bazıları da 'BİZ OKULUMUZDA DELİ İSTEMEYİZ!' filan diyorlardı. Koşarak çıktım okuldan... Tabi gideceğim okulda kimseye mazoşist olduğumu söylemiyecektim.

Koşarak lavaboya girdim ve kapıyı kilitledim. Bu kadarı fazlaydı çok fazla dayanacak gücüm kalmamıştı. Ben bunu hak edecek ne yapmıştım ki mazoşist olmak benim suçum değil!

Deli gibi ağlamaya başlamıştım pek ağlamamı duyurmamak için sessiz ağlıyordum her gün ki hobim ağlamak...

Ebru ve arkadaşları kapıya vurarak "Ne oldu mazoşist zoruna mı gitti!"dediler.

Sonra ordan bir kızın sesi geldi."Rahat bırakın kızı!"sanırım bu Merve idi. O an çok şok oldum biri beni koruyordu ya şaka gibi biri beni koruyordu! Açık kalan ağzımı elimle örttüm ve sessizce mutluluktan gülmeye başladım çok şaşırmış ve aşırı derecede mutlu olmuştum."Ağlasın daha çok ağlayacak!"dedi Merve. Ve yine kahkaha sesleri... NE YANİ BEN ÇOK MUTLU OLMUŞTUM!

Ya allahım bu gerçek olamaz hayır hayır hayır! 2 ay boyunca ilk kez sevindim ben ya allahım ne olur şaka olsun sevinçten ölecektim neredeyse ya! Yine deli gibi ağlamaya başladım ama bu kere daha fazla. Ne kadar sevinmiştim oysa ki ne kadar mutlu olmuştum biri benim yanımda sonunda sanmıştım...

Böyle bir yaşam olmazdı olamazdı... Yalnız çaresiz yorgun üzgün... Böyle yaşamaktansa ölmek daha iyiydi. Üzüntü yok düşünmek yok yorgunluk yok... Yalnız çaresiz bir yaşam, yaşam değildi.Kesinlikle böyle yaşamaktansa ölmek daha iyiydi...

Elime aldığım ilk şeyi aynaya fırlattım her yere cam parçacıkları dağıtmıştı cam parçacıkları ellerime filan girmişti ama acı yoktu...Acı çekmiyordum kanasın... Fakat ruhsal olarak çok acı çekiyordum diri diri yanmak gibi bir acıydı bu...

Klozetin kapağını kapattım ve oturdum bir cam parçası elime aldım...evet şu an dizilerde ki gibi bir intihar şekli yaşıyorum...

"Lan ne yapıyor bu yine!"dedi Ebru ciddi bir ses tonu ile.

"Lan bu intihar ediyor olmasın"dedi cemre.

"Lan gerizekalılar kız mazoşist işi bu zaten!"dedi naz.

"Her cümlenin başına 'lan' getirmek zorunda mısınız?"dedi nil.

"Şu an bu mu önemli kapıyı kıralım!"dedi Ebru...

Her eziyeti yapsınlar ama ölmemi istemesinler... Ben bundan vazgeçersem yine bana aynı şeyleri yapacaklarını %100 biliyordum...

Daha fazla düşünmedim ve camı bileğime sürtmeye başladım kan geliyordu... Ölüyordum tüm eziyetlerden hüzünden çaresizlikten yalnızlıktan kurtuluyordum...

Ve gözlerim kararmadan en son gördüğüm şey bileğimin daha doğrusu komple elimin kanlar içinde olmasıydı...

1. Bölüm Sonu...