ANSIZIN

ANSIZIN 1

Annem ve babami kaybedeli tam   bir yil olmustu  . Alışmıştım  galiba onların yokluğuna.  Ama unutmamıştım.
Unutmak zordu çünkü.

Kendimi de   kaybetmiştim ben onlarla birlikte .

Kimdim  ben ?hatırlayamıyordum.

Hayatin  benimle  olan derdi  neydi  ?

Ne istiyordu benden?

Ne yapmıştım ki ona , ailemle  mutlu olmaktan  başka  ?

Her şey onun istedikleri gibi gitmiyor muydu zaten  ?

Beyininim içindeki sesler susmuyordu onlarsız . Delirmek miydi bu . 

Yüzümdeki ıslaklığın sebebi neydi?  Yine mi benden bağımsız akıyordu gözyaşlarım .

Acıyordu iste onlarsız geçen her saniye. Yakıyordu bedenimi , Ruhumu.

Odamin Kapısının çaldığını duyduğumda hemen sildim gözyaşlarımı

Ben böyleydim çünkü.  Sert görünümlüydum , göstermiyordum kimseye acizligimi  .

Ayağa kalktım.  Aynada Son kez kemirme bakıp kapıyı açtım yavaşça .

"Kızım hâlâ hazır değil misin?" Dedi halam beni süzerken. Yüzünde hiç kaybetmediği gülümsemesi vardı

"Yeni kalktım hala  , giyinip geliyorum " dedim sesimin güçlü  çıkmasına özen göstererek .
Ama Ne kadar özensemde çıkmamıştı sesim güçlü.

"Tamam, kahvaltıda bekliyoruz seni ." Diye mırıldandı ağlamaklı bir şekilde.

gözlerim dolmuştu , gözlerinin dolduğunu görünce .

Kafa salladım sadece çünkü cevap verirsem eger ağlıcağımı biliyodum, ve onuda aglatacagimi    . Halam  odamın çıkışa yöneldiğinde mavi kapaklı dolabima çevirmiştim bende adımlarımı.  

.Dar siyah Jean'imi   geçirdim ilk önce uzuvlarimdan  sonra siyah boğazlı kazağımı giyindim üstüme.  Siyah deri ceket  ve siyah ayakkabıyla tamamladım kombinimi . Gerekli olan eşyalarımı koydum valize  . Saçlarım düz olduğunda taradım sadece , makyaj 'ım ise siyah tonlara hakimdi .

Valizimi alarak  kapıya yöneldim

Odamdan çıkmak üzereyken son kez baktım 1 yıldır kendime yuva yaptığım yere .
Derin bir nefes alarak kapiyi örttüm. 

Özlicektim burayı.

Merdivenleri indim yavaşça . Yemek odasına yöneldim yüzümdeki sahte tebessüm ile.
Yemek odasından içeri girdiğimde beni ilk gören eniştem  olmuştu,  sonra ise halam .

Masaya yaklaştım. Ayakta durdum bir kaç saniye .

Sonra. Valizimi  koyarak

Sandalyemi  çekip oturdum. Içimden 3 'E kadar saydım.
1 şaşkındılar çünkü  pijamalarını çıkarmış   güzel  bir sekilde hazırlanmış  ve valizimle   karşılarında oturuyordum.

2 şaşkınlıklarını atlattılar
3 birbirleriyle bakıştılar.

Konuşmaya halam başlamıştım  .

"Hayal bu halin ne kızım?  Nereye  gidiyorsun ?"

Sesimi temizledim .

"Hâlâ- dedim halama bakarak- enişte,  -dedim enişteme dönerek -biliyorum ailem öldü . Ve onların ölümünün üzerine 1 yıl geçti .  Toparlanamadım,toparlanamadınız  ama onlar beni böyle görseler çok üzülürler ve size daha fazla rahatsızlık vermemek için  onlardan kalan eve gitmek için hazırlandım. "  dedim sesini güçlü çıkmasına özen  göstererek .