The Law Of Nature

Amerika - 10:30

Brynn Allen doet haar kluisdeur dicht en slaat haar tas over haar schouder. Hoewel ze nog maar amper een uur op school is, heeft ze er nu al geen zin meer in. Elke dag is weer hetzelfde; dag in, dag uit, moet ze zich weer kapot vervelen tijdens de lessen. Gelukkig is haar beste vriendin, Natalie Campbell, er ook. 

"Oh, kom op Brynn! Je hebt het met hem gedaan, toch?" Natalie's felblauwe ogen kijken haar doordringend aan, en haar perfect geëpileerde wenkbrauwen schieten licht omhoog. 

Brynn schiet in de lach. "Ik heb geen enkel idee waar je het over hebt," antwoordt ze grinnikend, terwijl ze een blik op haar rood gelakte nagels werpt. Ook al weet ze drommels goed waar Natalie het over heeft, ze geniet toch van een kleine plagerij. 

Natalie duwt zichzelf van de kluisjes, waar ze overigens tegen aan leunde, af en slaat haar armen over elkaar. "Dat weet je heus wel. Met Devan Hall, als in... de hotste jongen van onze school? Je weet wel, die jongen waar je al sinds de eerste klas verliefd op bent?"

"Oh, die Devan, had dat dan eerder gezegd," antwoordt Brynn sarcastisch. "Wat is daarmee?", gaat ze dan toch onnozel door, waarna ze zich omdraait en met een schuchter lachje richting de kantine loopt.

Natalie balt geërgerd haar vuisten en loopt met snelle, maar toch kleine, pasjes achter haar aan, waarna ze haar bij haar arm vast pakt. "Brynn, je was gisteren ladderzat na het feestje bij Erik Walker en je hebt hem helemaal afgelebberd! Voordat ik het doorhad was je er vandoor gegaan met Devan."

Brynn fronst. Langzaam verschijnt de herinnering van gisteren weer vaag in haar gedachten. Ze had inderdaad nogal wat glaasjes gedronken, en Devan had haar thuisgebracht. Nadat ze hem had gevraagd mee naar binnen te gaan, had hij zijn hoofd geschud en geantwoord dat ze dronken was en hij haar nog wel zou bellen. "We hebben helemaal niks gedaan. Hij heeft me thuis gebracht en gezegd dat hij me nog zou bellen," antwoordt ze dan droogjes. 

Natalie schudt haar hoofd en legt een hand op Brynn's schouder. "Ik zei nog zo dat je highlights moest nemen. Je haar is veel te saai, jongens willen uitdagend haar. Niet alleen heb je saai haar, maar je hebt ook nog saaie ogen, Brynn. Ik heb je toch lenzen gegeven? Hij zal heus niet vallen op je doffe groene ogen."

Brynn's lippen vormen een dunne streep. Hoeveel ze ook van Natalie houdt, haar eerlijkheid is soms nét iets te eerlijk voor haar. "Prima, Nat. Hoe dan ook, wat denk je ervan om vanmiddag de les te skip-" 

Nog voordat ze haar zin kan afmaken valt haar blik naar buiten. Hoewel het half elf 's ochtends is, is het pikkedonker. Geen enkele lantaarnpaal staat aan, en ook binnen de school beginnen de lichten te dimmen. "What the-"

Nu zijn alle lichten uit en het is doodstil in de kantine. Tenminste, voor enkele seconden, want al snel gaan de noodlampen aan en begint er een sirene te loeien. Brynn's nekharen vliegen overeind. De sirene gaat alleen af, wanneer er iets gebeurd is, en iedereen meteen naar de schuilkelder in de school moet gaan. 

Meteen ontstaat er een complete chaos en in paniek rent iedereen blindelings verschillende kanten op. "Brynn?!" De geschrokken stem van Natalie klinkt ver weg. Brynn draait zich richting het geluid. "Nat? Waar ben je?", antwoordt ze meteen terug, en duwt gillende studenten aan de kant. Ook Natalie duwt mensen aan de kant, en als ze Brynn eenmaal bereikt heeft, kijkt ze haar bang aan. "Brynn, wat is er in hemelsnaam aan de hand?" 

Brynn kijkt fronsend rond en bijt op de binnenkant van haar wang. "Ik heb geen idee. Buiten is geen enkel licht te bekennen, zelfs de maan is niet zichtbaar. Het kan toch niet een zonsverduistering zijn?"

"Ik weet het niet, daar zouden ze toch niet zo'n heel punt van maken?", antwoordt Natalie, waarna ze Brynn de gang door trekt. "Ik denk dat we echt naar de schuilkelder moeten gaan, wie weet wat er nog zal komen."

Brynn knikt en zet met grote passen door. "Inderdaad, wat als het een tornado is?" Ze heeft dit nog niet gezegd, of het geluid van springende ramen en hoge gillen klinkt. 

"Dat had je niet moeten zeggen," antwoordt Natalie nors, terwijl ze haar toch wat geschrokken aankijkt. Ze slaan de hoek om en papieren vliegen hen om de oren. Een enorme rij staat ongeduldig te wachten voor de ingang van de schuilkelder, terwijl een jongen in een rolstoel voorzichtig naar binnen wordt getild. 

"We zullen het zo nooit halen," mompelt Brynn paniekerig en ze grijpt Natalie's hand vast, waarna ze zich tussen mensen doordringt. Het geluid van de wind wordt steeds harder en vanuit haar ooghoeken ziet ze hoe twee meisjes achterin de rij zich tevergeefs vast proberen te klampen aan anderen. Meteen wendt ze haar blik af en als ze eenmaal vooraan staan, klimmen ze samen met de anderen de kelder in. 

"De deur moet nu dicht!", hoort ze iemand nog geen minuut later schreeuwen. Als ze zich richting de ingang draait, ziet ze hoe Devan uit alle macht Erik naar binnen probeert te trekken, terwijl iemand anders de deur probeert te sluiten. 

Meteen rent ze samen met Natalie naar hem toe. Het waait hard en ze moet schreeuwen om hoorbaar te zijn. "Erik, pak mijn hand vast!", schreeuwt ze, en klampt zich vast aan de muur, waarna ze een hand naar hem uitsteekt. 

"Laat me alsjeblieft niet los!", schreeuwt Erik, terwijl hij haar hand vastneemt. Brynn schudt haar hoofd. "Dat doe ik niet, blijf rustig."

"Brynn, schiet op, die deur moet nu dicht," hoort ze Natalie smekend vragen. Ze negeert haar, en probeert samen met Devan met al hun kracht Erik naar binnen te trekken.

De deur wordt nu door enkele mensen vastgehouden, als ze door iemand opzij geduwd wordt. Met een harde klap belandt ze op de grond met Devan en de deur wordt dichtgetrokken. Slechts een schreeuw van buitenaf is nog hoorbaar, waarna niemand nog iets zegt.