Aileme yazdığım değişik bi şey işte (yazı aq) şimdilik böyle birazdan ciddileşecek.
Malcagirmişim konuya bu ne aq
Hap atmayı denicem ölürsem Ağlamayın tmm. Kendimi baya baya ölüme hazırlıyorum bir de vicdanım rahat etsin de hapı atabileyim diye. Ağlamayın lan. Sanki kavuşmucaz. Belki kavuşmayiz da neyse bea sonuçta ölüm günüm saniyesi saniyesine belli o yüzden Allah'a isyan da etmeyin sizi bununla sınıyor diye. Lan baya baya kendimi ölüme hazırladım. Bence hapı yine de atamiyacam da neyse. Hapı atmadan önce atamayacağımı düşündüğümde sanki boğazım düğümleniyor gibi oluyo ben de yutkunup duruyom. O yüzden hapı atabilirsem nefessiz kalıp hap nefes boruma falan gider diye hapı atamıyorum (bence). Ama bunun da bilincinde olduğumu hatırlayınca ağlayacak gibi oluyom yine de bazen kendimi tutarken bazen tutamıyorum yine bugün bi özgüven geldi atabilirim diye anneme gittim söyledim ama hapın daha vakti olmadığını söyleyince ben de o özgüveni kaybettim. Gitti yani bi anlık özgüven (özgüvense eğer). O yüzden hala atamayacağımı düşünüyorum.
Ehehe öldüm dimi?
Ağlamak yerine ölmek daha iyi bence ağlayıp da ne oluyor sanki. Ama n'apayım kendim isteyerek ağlıyorum sanki. Bazen ağladığımda "Neden ağlıyorsun?" diye soruyorlar. Aklımdan bir sürü şey geçiyor ağlarken, 'hangi birini söyleyeyim?' diyorum içimden böyle düşününce de daha fazla ağlıyorum çok çıkmaz bir şey. Sonra da kendime, ne söyleyeceğimi bilemediğim için sinirlenip karşı taraftaki kişiye 'bilmiyorum!'(sinirle) diyorum bazen de '(Şu)na mi sinirleniyosun?' dendiğinde 'evet!'(sinirle) deyip geçiyorum sonra diğer kişi soruyor '(başka şey)e mi sinirlendin yoksa?' deyince de 'evet' diyorum (bıkmışlıkla) sonra az önceki kişi tekrar 'yok ona sinirlenmedi (şu)na sinirlendi, yoksa (başka şey)e mi sinirlendin?' diyor. Sonra ben de 'nasıl anlatayım' diye düşünüp düşünüp ağlıyorum çünkü içimde olanı söyleyemiyorum. Ben ağlarken soru sorduklarında da konuşmak yerine ağlamamı devam ettirmek zorunda kalıyorum. Sırf kendime sinirlendiğim ve düşündüklerimi içime atmamdan dolayı da kendime kızıp ağlıyorum bazen.
Yine de bazı zamanlar var, işte o zamanlarda (psikolojim pok gibi olduğunda) birkaç sevdiğim şarkı benim keyfimi yerine getirmeye yetiyor veya birkaç sempatik, eğlenceli insan (Twice başta olmak üzere...)
Bence müzik gerçekten ruhun gıdası bea. Öyle değil mi?
Bunu yazmamda hiç bir amacım yoktu. Okuyup zaman kaybettiğiniz düşünürseniz sorry yani ne diyebilirim ki.
Matematik problemi gibi anlattım aq. A
nladnz dimi.
¡Ay! Esta imagen no sigue nuestras pautas de contenido. Para continuar la publicación, intente quitarla o subir otra.
