short stories by TheGoldenPlume_07

Story 1: Dutch

De persoon in de kast

Langzaam open ik mijn ogen. Een streepje zonlicht valt door mijn raam. Mijn bed voelt zacht aan. Niemand heeft me wakker gemaakt; het is dus weekend. 

Rustig stap ik uit bed en bekijk mijn kleerkast. Wat zou ik vandaag aandoen? Schiet er door mijn hoofd. Ik ben niet goed in kleren kiezen, en al zeker niet in het weekend. 

Ik ruik gebakken vlees en laat het klerenkiezen maar achterwegen. Snel schik ik mijn haar goed en loop naar beneden. 

'Goede morgen!' Zeg ik vrolijk. Mijn moeder knikt even naar me en richt zich al snel weer op het eten. Vader leest de krant en kijkt zelfs niet op. Mijn kleine broertje is natuurlijk al aan het gamen. 

Het maakt niet uit dat ze me negeren, of me niet willen. Vandaag wordt geweldig, zelfs mijn kleinste teen voelt dat aan. 

Mijn vriendin haar overbuurvrouw had me gevraagd vanavond op haar kinderen te letten dus gaan ik en Steven er naar toe. Het is niet moeilijk in te beelden hoe mijn avond eruit zal zien: Brave kindjes in bed na een verhaaltje en dan de hele avond in zijn warme armen in de zetel naar tv kijken. 

Opgewekt eet ik het ontbijt op dat mijn moeder me serveert. 

'Anna, als je vanavond maar niets verkeerds doet.' Zegt mijn moeder. 

'Moedertje, ik ben achttien. Ik hoef geen verantwoording meer aan jou voor te leggen.' Ik geef haar een glimlach en eet rustig verder. 

Als ik klaar ben loop ik naar mijn kamer, laat me weer op mijn bed vallen en ga door insta. Ik bel wat met vriendinnen, doe wat huiswerk, lees wat, en voor ik het besef is het al avond. 

Ik kijk in de spiegel of mijn outfit gepast is om te babysitten en mijn babysit-kleding aan te doen. Zekerheid boven alles. 

'Ik ben weg!' Roep ik als Steven voor de deur staat. 

'Doe het voorzichtig aan!' Roept mijn vader. Mijn moeder antwoord niet eens. Ik roep nog snel dat ik van hen hou en ga dan met Steven mee. 

Het is maar een kwartiertje rijden naar het huis van de Liekens. Als we er zijn ontvangen ze ons hartelijk. 

'Anna, wat fijn dat je er bent! De kinderen zitten te spelen. Als je wilt kan je ze er om zeven uur instoppen.' Ik knik. Als we in de woonkamer komen zie ik ze zitten. Laura en Matteo. Een onafscheidelijke tweeling volgens hun moeder. Laura komt meteen op me af en geeft me een spontane knuffel. 

'Ze hebben hun tandjes al gepoetst.' Ik knik. 

'Anna, kan ik je nog even apart spreken?' Vraagt ze plots bezorgt. Ik zie at ze tersluiks even naar Steven kijkt die al met de twee kinderen aan het spelen is. Ik knik en volg haar naar de keuken. 

'Mijn kinderen zijn nogal bang s'nachts. Gisteren zei ons Laura dat ze iemand door het raam had gezien en eergisteren vertelde Matteo dat hij twee rode ogen in de spiegel zag.' Ik knik verbaasd. Dit hoor ik wel vaker. Kleintjes die door vriendjes bang worden gemaakt en niet meer kunnen slapen door de gedachte eraan. 

'Ik zal ervoor zorgen dat ze rustig kunnen slapen.' Zeg ik met een glimlach. De vrouw knikt gerustgesteld en verteld me nog dat we moeten doen alsof we thuis zijn. 

Na een kwartiertje zijn zij en haar man weg. 

'Ga jij ons in bed steken?' Vraagt Laura plots als ik in de woonkamer kom. Ik kijk haar aan. 

'Ja.' Zeg ik en wrijf even over haar hoofdje.

'Ga jij de boze monsters dan wegjagen?' Vraagt Matteo.