"Irene? When will you visit St. John's Orphanage?" Tanong sakin ni Julianne.
"Maybe next week. Why? Sasama ka na?" I asked.
"Yeah sure. Basta free ako, you know naman na malaki din ang utang na loob ko sa kanila." Said Julianne.
"Kk. Gotta go sis, may klase pa ako. Chem pa naman." Paalam ko.
"Sige! Ingat!" She waved her hand before i left.
Pagkapasok ko sa classroom may bumunggo sakin. Aish ang malas ko ngayong araw.
"So-sorry Irene." Nag su-stutter sya. Ah eto siguro si Dyrelle yung nabubully na nerd ng class 1 sa chem.
"No worries. Okay ka lang ba?" I asked her.
"O-oo okay l-lang ako." Sagot nya. Okay sabi mo okay ka. Ayoko namang pilitin sya na hindi sya okay. Okay? Ang gulo ng sinabi ko. Then nung pupulutin ko ang notebook ko nahawakan ko ang kamay nya, which is bad. Very bad.. suddenly may nag flaflash agad na mga images sa akin. No, it can't be.
Then lumakad sya papalayo, at may tren na paparating.. no, no! DYRELLE!
Nagulat ako sa pag alog sakin ni Dyrelle.
"Irene? Okay ka lang?"
"O-okay lang ako, mag ingat ka Dyrelle. Wag kang papadala sa mga sinasabi ng mga tao sa paligid mo. You're more precious than those people who hate you. Mag iingat ka." After that, umalis na ako. Hoping na di matutuloy ang mga nakita ko..
I am Irene Kimberly A. Smith, isang ampon, isang top student... hmmm? Birthday? Sa natatandaan ko.. July 17, 1998.. At isa din ako sa mga taong kakatakutan ng iba. Yes, i do have powers. Some extra ordinary powers. I have Precognition which lets me see the future of different people by just holding their hands. I have Superhuman speed yes, mabilis tumakbo. But i also have Atmokinesis, i can control the weather. Wait? Scratch that. I can't fully control my powers. Julianne told me that i can, because she can. Yes, may powers din sya. Telepathy. Sinubukan ko naman na i control ito, pero i failed. Now, i'm trying to embrace it because i need to, i have to. Kahit mahirap.
"Uy 'Rene. Okay ka lang? Kanina ka pa natutulala jan?" Viele waved her hands infront of my face. She was right, kanina pa talaga ako natutulala.
"I'm okay, i remembered something. Sorry." Yeah? Teka bat ako nag sorry?
"Uhh? Bat ka nag sorry?" Her face was so confused.
"Uh? Nothing, just listen to our professor." Pag iwas ko dun sa tanong. Bakit nga ba ako nag sorry? So weird.
Natapos na sa pag tuturo yung prof namin. It's time for lunch then, i'm sooo hungry. Isa ako dun sa mga babaeng hindi body concious. Idunno, basta pag gutom ako, gutom ako. Malakas ako kumain pero di naman yung katulad ng mga taong bili ng bili hanggang tumaba sila. Eh basta! Yun gutom na ako. Umupo na ako sa table namin then nakita ko si Julianne naglalakad.
"Julianne! Here!" I waved my hands para makita nya ako. Nakita nga nya ako. Lumakad sya papalapit sa table at..
"Tell me? What happened earlier??" Sabi nya na parang sinusuri ako. Na parang binabasa nya ang utak ko.
"I saw Dyrelle's future." Maikli kong sagot. Kinain ko na ang burger ko. Bumili din ako ng pizza at ng large coke.
"I know, i can read your mind." Aish.
"Edi sana di ka na nagtanong, psh." Sagot ko sa kanya.
"Pero kwento ka parin? Para di tahimik. Pano mo nakita?" She asked.
"Nahawakan ko bigla yung kamay nya."
Then may nagkakagulo. Dun banda kung saan lagi kumakain mag isa si Dyrelle.
"Loser! Outcast! Bobo! Walang kwenta! Mamatay ka na!"
"Pakamatay ka nalang kasi you loser Dyrelle!"
"Dyrelle! You stupid btch! Get out of my sight! Wala akong anak na katulad mo!"
Oh sht, this is it. Not today please? Tumakbo bigla si Dyrelle.
"Go Irene! Susunod ako. Bilisan mo. Hanapin mo agad sya!"
ANDA SEDANG MEMBACA
The Power Between Us
Fantasi"Yan ba talaga ang gusto mo? Ang maghiganti?" "Yes. I can give up anything para lang sa bestfriend ko. Kahit ang kapangyarihan ko" "What about us darling? Will you give us up too?" "Ofcourse not." "Then wag ka maghiganti. Yan ang sisira sa atin, d...
