SOLUK

• EVLEN BENİMLE (+18) •

Merhabalar.❤️❤️❤️

Yeni bir kurguyla karşınızdayım.

Öyle çok aksiyon yazmayı düşünmüyorum.

Romantik komedi, aşk ve cinsellik içerecek.

Şimdiden iyi okumalar.

•••💫•••

Özlem. Kalbimdeki bu yangının, gecenin bir yarısı uyanıp, gözyaşları döktüğüm, bu hissin tanımını biliyordum. Bu his tam da şuan olduğu gibi aylardır beni yakıp kavuran özlemdi.

3 aydır görüşemiyor, birbirimizden uzakta yaşıyorduk. Ne o gelebiliyordu Almanya'dan yanıma, ne de ben.
Mesafelerin aşka engel olmadığını ispatlamıştık biz, ancak bunun acı vermediğini söyleyemezdim. Her gece onunla telefonda konuşurken, onun sesini duyduktan sonra döktüğüm gözyaşlarını, hepsini zihnimin bir köşesinde saklıyor, yanıma geldiği zaman, bu anları hatırlayıp, ona daha sıkı sarılacağım günü hayal ediyordum.

Hava kararmıştı çoktan. Ben ise marketten eve dönüyordum.Yokluğunda bana en çok destek olan şeyler aburcuburlarım olmuştu ne de olsa.

Montumun kapüşonunu kapatıp, adımlarımı hızlandırdım. Rüzgarın soğuğu yüzüme çarparken cebimde hissettiğim titreşimle olduğum yerde durup, heyecanla elimi cebime attım ve hızlıca telefonumu çıkardım.

O arıyordu.

"Kahvem🖤 Arıyor..."

Hızlıca telefonu açıp, kulağıma tuttum.

"Güzellik?"

Sesini duymamla yer sanki ayaklarımın altından kesilmişti. Sesini duymamla böyle oluyorsam, kim bilir görsem nasıl olurdum. Daha fazla bekletmeden hemen heyecanla ben de cevap verdim. "Kahve?"

"Hâlâ mı?" diyip bir kahkaha atmasıyla içimde dolup taşan ağlama isteği arttı.
Çok mu özlemiştim? Çok özlemiştim.
"Efes," dedim titrek bir sesle. "Ne zaman geleceksin beni görmeye?" diyip tekrar derin nefes aldım. Göğsümün sol tarafındaki yer bana ızdırap çektirmeye devam ediyordu.

"Bilmiyorum, Lavin. Seni ne kadar özlediğimi bir bilsen."

"Ne zamana kadar böyle sürecek? Ben, ben artık dayanamıyorum."

Dolan gözlerimi kırpıştırıp, sıkışan kalbime elimi bastırdım. "Bunları konuşmuştuk."Gerilen sesini duymamla sustum ve bakışlarımı gökyüzüne çıkardım.

"Kapatıyorum." diyip telefonu suratıma kapatmasıyla olduğum yerde kaldım. Neydi şimdi bu? Zaten düşmek için bahane arayan gözyaşlarım bırakmıştı kendini.Hıçkırıklarımda buna eklenince eve gidip, annemlere hesap vermektense Begüm'lere gitmenin daha iyi olacağını düşündüm.

Begüm'lerin evinim önüne vardığımda gözyaşlarımı silip, sakin olmaya çalıştım. Yavaşça kapıya ilerleyip, zile bastığımda, kapıyı pofuduk pijamaları ve ev topuzuyla Begüm açmıştı.

"Ağladın mı sen?" Şaşkınlıkla sorduğu soruya aldırmadan hızla ona sarıldım. Şuan soru cevaplamaya değil, teselli edilmeye ihtiyacım vardı. Begüm, beni odasına çıkardığında, gözyaşlarım yeniden akmaya başlamıştı. Aklım hala Efes'teydi. Ben meraktan ölürken, onun için endişelenir, onu deli gibi özlerken o nasıl yapardı böyle birşeyi?