Afgunst

Hoofdstuk 1

Ik wil jullie graag mijn verhaal vertellen. Het is niet een cliché verhaal met een goed eind, dus als je daar van houdt is dit verhaal niet geschikt voor je.

Ik ben Alize. Ik ben ondertussen 20 jaar en studeer aan de universiteit in Groningen. Dit verhaal wat ik jullie ga vertellen heeft zich een paar jaar geleden afgespeeld en ik ben eindelijk moedig genoeg om het verhaal met jullie te delen.

Het begon allemaal toen ik nog op de middelbare school zat in Zwolle. Ik had het naar me zin op Greijdanus college in Zwolle. Ik had 3 vriendinnen en daarnaast was ik redelijk populair. Niet dat mij dat veel uitmaakte maar ik wilde niet de populaire meisje zijn van de school. Ik had daarom ook een andere manier van populair zijn. Ik stond open voor iedereen en voor alles. Dus ook voor de mensen die niet zo populair waren.

Samen met mijn andere drie vriendinnen vond ik het heerlijk om te kunnen zijn wie ik was, om iedereen te kunnen helpen met bijvoorbeeld tips voor een date, een goed cijfer halen of iets anders. Daarnaast was ik ook een goede student, ik haalde altijd goede cijfers en streefde daar ook voor.

Kortom ik was gewoon een normaal meisje in Groningen.

Thuis ging het allemaal wat minder. Mijn ouders waren nog bij elkaar maar het zou niet heel lang duren voordat zij uit elkaar zouden gaan. Hoe ik me er onder voelde? Het deed me hartstikke veel pijn, maar ik snapte het ergens. Helaas was ik enigs kinds en kon ik mijn pijnlijke gevoelens met niemand delen.

Mijn moeder had al een tijdje een alcoholprobleem, ik merkte dit wanneer ik thuis kwam en wanneer ik een half verstopte wijnfles zag of wanneer er nog afwas stond. Mijn vader werkte als advocaat en was bijna meer dan 12 uren op zijn kantoor. Miste ik hem? Ja ontzettend.

Na een dag school kwam ik thuis van school. Ik was moe en was eigenlijk wel toe aan een warme douche. Ik kwam binnen en zag mijn moeder in de keuken staan. Zoals verwacht een fles rode wijn. Ze keek mij verschrikt aan en ik veranderde mijn uitdrukking niet eens meer.

"Hee mam." Zei ik.

"Hoe was school schat?" Zei ze wat ongemakkelijk.

"Het ging goed. Komt papa vanavond thuis?" Ik hoopte zo dat ze een antwoord had, en zo ja, hoopte ik op een goed antwoord.

"Ik weet het niet." Ze durfde me niet aan te kijken.

Ik voelde teleurgesteld maar ergens kende ik dit gevoel al en wist hoe ik er mee moest omgaan.

"Moet je geen huiswerk maken?"

Ik knikte en liep naar boven. Altijd hetzelfde liedje thuis.

Wat ik meestal deed om even na te denken was op het dak zitten. Ja, dat was gek, maar zo bevrijdend. Ik kon daar even goed nadenken en voor zo ver mijn gedachtes even vrij laten. Maar ik moest eerst mijn huiswerk maken.

Die avond na het eten, waar mijn vader niet was komen opdagen besloot ik om op het dak te zitten. Ik merkte dat ik dat nodig had want ik kon me amper concentreren op het huiswerk.

Ik keek naar de sterren en voelde me van binnen rustiger worden. Hoe kon het toch dat mijn ouders niet meer van elkaar hielden? Kan ik dit nog goed maken?

"Zien de sterren vanaf daar er helderder uit?" Ik schrok op uit mijn gedachte en keek naar het raam waar de stem vandaan kwam.

Ik zag een mooie man in de opening van de raam staan. Hij was een klein beetje getint, felblauwe ogen en een klein baardje. Ik kon hem nu helemaal zien doordat hij bij het raam stond.

Hij keek me recht in mijn ogen aan waardoor mijn hart oversloeg.

"Je denkt er niet over na om van het dak te springen toch?"

"Wat? Nee.. ik..". Ik hoorde mezelf stotteren en probeerde nog een poging.

"Wie ben jij?" Vroeg ik maar.

"Ik neem aan dat jij in dat huis woont en dat je niet zomaar op iemand zijn dak klimt..". Er bleef een kleine stilte hangen.

"Ik denk dat ik dan je buurman ben."

Dus ze hebben eindelijk het huis verkocht.. het stond een lange tijd leeg waardoor ik zo wat elke avond op dit dak kon gaan zitten. Maar misschien was het voor nu wel klaar.

"Sorry, stoor ik je?" Zei dezelfde mannenstem.

"Nouja, ik kwam op het dak zitten om even na te denken." Wat? Waarom zei ik dat nou? Ik wilde helemaal niet alleen zijn.

"Dan zal ik je alleen laten met je gedachtes, fijne avond."

Hij draaide al om en ik wilde nog meer weten over hem.

"Wacht!"

Hij draaide zich weer naar mij toe en zei toen "Ja?"

"Sorry, het was een lange dag. Ik ben Alize, wat is jouw naam?"

Hij bleef me even aan kijken en ik dacht dat hij mij geen antwoord zou geven.

"Chris."

En toen was ie weg.

Dat was het? Hij is gewoon weggegaan??