AWARA

0.0

İlk önce, başladığınız tarihi yazmanızı istiyorum. Bu, bizim yazdığımız ilk kitap. Heyecanlıyım... Sizi, şimdiden çok  seviyoruz. 💕
_______________________

'Alya!' diye bağırarak odama giren kişiyi uykusuzluktan çözemesem de, Teyzem olduğunu anlayıp sinirli gözlerle Teyzem'i süzdüm. 'Kalk artık, okula geç kalınca üzülürsen karışmam.' 'Teyze saat daha 6 okulum 8'de başlıyor. Sabah sabah okula gidilir mi ?' sorusuna Teyze'min cevap vermeyeceğini düşünerek doğruldum. Doğrulduktan sonra her sabah yaptığım, 8383293883 saat yatakta hayat sorgulama işini hallettikten sonra, yüzümü yıkamak için banyoya indim. Aynaları sevmiyordum. Aynalara bakmayı sevmiyordum. Aynalardan nefret ediyordum. Evet, nefret.

Yüzümü yıkayıp mutfaya gittiğimde, Aylin çoktan kalkmıştı. Hep benden önce kalkardı zaten. Okulu sevip, uykuyu sevmemesi beni benden alıyordu o başka. Okulu seviyordum. Aslında, okulu değil, dersleri seviyordum. Derslerim iyiydi. Okuldakileri sevmezdim. Hoş, okuldakiler de beni sevmezdi zaten.

Kahvaltımızı yapıp üstümüzü giyindik. Çantamı hazırlayıp evden çıktık. Çantayı geceden hazırlamak mı ? cıkcıkcık... Evden çıkıp, servisin geldiği yere doğru yürüdük. 'Sabah sabah servisteki arızaları çekeceğime inanmıyorum.' deyip mızıldanınca, Aylin kikirdemeye başladı. O seviyordu. Neden, serviste her sabah yüzünü güldüren biri vardı. O aptal herifi nasıl seviyordu bilmiyorum. -Bunu benim söylemem gözlerimi yaşarttı- Her neyse, servis gelince bindik. Normal olarak. Girer girmez, günaydın yerine, dalga geçerek günümü boka çeviren insanlarla bir arayaydım. Neyse ki Aylin yanımdaydı. Canım kuzenim. Canım kulaklığımla yolu bitirdikten sonra, okula girdim. Karşımda direk Yaren'i görmek beni mutlu etmişti. Yaren beni mutlu ederdi zaten. Birlikte sınıfa çıktık. Sınıfa çıkarken, onu görmüştüm.

Sadece gözlerimle sevebildiğim,
Sadece gözlerimle dokunabildiğim,
Sadece gülüşüyle nefes alabildiğim,

O adamı görmüştüm. O aptal bir herifti. O aptalın tekiydi. Ama ben de aptal gibi seviyordum. O, Gece. Adı gibi, gece gibi güzel. O da o kaşarları yıldızı olarak görüyordu.

Sınıfa çıkarken, onu görüp, bakmamaya çalışarak hayatta kalmaya çalıştım. AMA TABİİ Kİ ÖKÜZÜN TRENE BAKTIĞI GİBİ BAKTIM. Burda öküz o aslında.

Her neyse sınıfa girdik. Zaten bizden biraz sonra hoca gelmişti. İlk dersin tarih olması beni istisnasız intihara sürükülüyordu. Dersi seviyorum demiştim. Ama tarih dersse..
Birkaç dersi atlatıp, teneffüste kantine indik. Yaren kantin sırasına girdiğinde, ben masaya oturmuştum. Bir şey yemeyecektim. Yiyemezdim. Kendime daha fazla bunu yapamazdım.

Yaren kendine bir şeyler aldıktan sonra, yanıma oturdu. Seçtiğim masa, Gece'yi en güzel görebileceğim bir açıdaydı. Eheheheh. Neyse, Gece'yi keserken dalmıştım. Gülüşü, gülüşümdü. Ama, o beni güldürmek istemezdi. Eğer gülüşünün gülüşüm olduğunu bilseydi, gülmezdi. Nedeni canımı acıtıyordu.

Yaren bir anda dürtünce irkilmiştim.
'Alya neden hala gidip söylemediğini anlamıyorum. Gitceksin, LAN HERİF SEVİYOM SENİ diye bağırcaksın. Net.'
'Yaren nedenini bilerek kurduğun cümlelerin ağzına ayağımı sokasım var. Yıldım.' Dememle omzu düşen Yaren'e bakıp iç çektim.

O an zil çalmıştı. Son derse girecektik. Sınıfa çıktık. Ders matematikti. Matematik hocasını seviyordum. İyiydi yani. Bu dersi de böyle atlattıktan sonra servise giderken Gece'yi bir kızla görmüştüm. Zaten her salise onu bir kızla görüyordum. Tost olmuştu. Kaşar eksilmiyordu içinde. Bu da acıtıyordu canınımı.

Servise binince, tüm gün düşündüğüm şeyi yapmaya karar verdim. Evet, yapacaktım bunu. Eve gidince, yapacaktım.
________________________

Evvet, ilk bölüm bitti !! 🌼
Umarım güzel bir bölüm olmuştur. Amin.com
Neyse, öbür bölümde görüşürüzz ♥♥
Oy vermeyi ve Yorumlamayı unutmayın ❤