Gewoon iets

Nachtmerries

Mijn eerste schooldag, ik loop door de gang, deze onbekende donkere gang. Ik heb geen idee waar ik heen ga, ik loop en loop en loop. Ik kan niet stoppen met lopen. Het is alsof ik zo snel loop om te kunnen ontsnappen aan het donkere. Het donkere duistere gevoel dat achter me aan zit.
Ik heb geen idee wat het is.

Ik loop nogsteeds rechtdoor. De hoek om, linksaf en de rechte weg. Ik doe een deur open, en sla hem achter me dicht.
Ik ben bang, wat als het donkere duistere achter me aankomt. Ik voel dat het er nog is, ik ga rechtdoor tot ik niet verder kan. Ik draai me om en zie een fel licht op me afkomen.

"Lila" is het enige wat ik hoor. Wat is dat? Wie is dat? Een kleur? Een mens? Ik kan het niet begrijpen. "lila" hoor ik nog een keer. Het komt van een afstand. Ik heb geen idee wat het is. Waar het is. Voor me, achter me, naast me.
Ik ben bang, ik voel het zweet van mijn voorhoofd glijden, over mn neus richting mijn nek. "Lila" is dat mijn naam? Lila. Ja. Lila. Ik ken die naam.

Opnieuw voel ik het donkere duistere gevoel omhoog komen vanuit mijn buik. Wit licht schijnt fel in mijn ogen. Zwart. Alles is zwart. Donker. Duister. Ik ben bang, maar laat me meevaren in het gevoel van angst. Ik adem, of adem ik niet? Het is donker hier, en ik voel mezelf tot rustkomen. Ik ga weg.

Ik zweet, open mijn ogen. Word wakker. Ik zit rechtop, als een muur. Een nachtmerrie. Ik haat ze.