DERİN

Giriş

İnanamıyorum!Ben bunu yapmış olamazdım.Yaşadığım şokun etkisiyle titriyor,başım dönüyor ve midem bulanıyordu. Bunları göz ardı ederek evden koşarak çıktım.Ne kadar süre koştum kaç kilometre etti hiç bilmiyorum. Yaptığım şey aptallıktan başka bir şey değildi. Titreyen parmaklarımla telefonu cebimden çıkarıp taksiyi aradım.Kaldırımda bir süre donakalmış bir vaziyette çağırdığım  taksiyi oturdum bekledim. Şokun etkisiyle o kadar dalgındım ki taksiyi çağırdığımı taksi yanıma yaklaşınca idrak ettim.Telaşla taksiye bindim.Taksici orta yaşlı esmer bir adamdı.Bakışları sert ,orta kiloluydu.Taksici hareket etmeye başlarken "nereye bayan?" Diye bir soru yöneltti bana. Ses tonunda hafif bir şive vardı. İçimden "bayan değil kadın " desem de feministlik duygularımı bastırıp ,sesimin daha fazla titrememisini umut ederek "Havaalanı" dedim. Yaptığım şeyden herhangi bir suçluluk duygusu hissetmiyordum fakat göz yaşlarımın firar etmesine de müsaade ediyordum.Yaptığım kötü bir şeydi zannımca .Zannımca diyorum çünkü dışarıdan kötü gözüküyor ,bunu yaptığım için kendimle gurur duymam gerekir. Şu an gurur duymuyorum ama ileride duyacağıma eminim .Bir aksilik çıkmazsa tabii. Düşüncelerimi taksicinin sesi böldü,Zaten bindiğimden beri beni izliyordu. "İyi misiniz bayan ?" Adama tip tip baktım tabi o anlamadı bile . "Hay senin bayanına!" İç sesim de çıldırdı bugün . Sakin ol iç ses ! Çok iyiyim evet ya ondan ağlıyorum,harikayım harika. Bunların hiç birini demedim tabi ki .Manyak kişiliğimi ele vermeye gerek yoktu. Mırıldanarak evet dedim ve başımı cama yaslayarak ağlamaya devam ettim.
Yaklaşık yarım saatlik yolculuktan sonra havaalanına vardım. Beni şu an herkes Ankara'da biliyor ama ben daha gitmedim . Halletmem gereken bir mesele vardı.
Sürekli bir şeyler yapıyordum fakat aklım yaptığım şeyde ,evimizde .Mavi evimizin ikinci katında .Uçaktan  indiğimde planımı gözden geçirdim. İyi bir plan kurgulamıştım. Ardımda şüphe bırakmayacak cinsten.Beni Ankara'da bilen insanlar ve gitmeyen ben... Gizlice evimizin asla kullanılmayan odasında saklanmıştım . Saklanmak için çok idealdi çünkü o odaya kimse uğramaz ve kullanmazdı.O odada evde kullanılmayan eşyalar, fazladan yiyecek vs. Vardı hep de kitli olurdu.Evde zaten yalnızdık, ev bize büyük bile geliyordu. Annem de yoktu zaten . Eskiden evimizi severdim Annem vardı ben o zamanlar küçüktüm ,hayat güzeldi .Bir de bugün yaptıklarım... Annemi çok özlemiştim. Ona sarılmak, onla konuşmak ve vakit geçirmek için her şeyimi verirdim ama öldü. Beni koca dünyada yapayalnız bırakıp gitti. Bu dünyada başıma gelebilecek en kötü şeyi daha on sekiz yaşımda çoktan tattım.Annem benim gözlerimin önünde can verdi,gitme demem hiç bir şeyi değiştirmedi.Gözlerimi kapatınca hala gülen yüzü gözümün önünde beliriyor.O zamanlar daha on iki yaşındaydım çok küçüktüm yani. Ama artık bir nebze de olsa rahatım . Annemin katiline yaptıklarının bedelini ağır ödettim.

Herkese merhaba ! Bu benim ilk bölümüm buralarda çok yeniyim🙈. Yorumlarınızı ve  votelerinizi bekliyorum bir sonraki bölümde görüşmek üzere 👋🏼.