Painfull

Κεφαλαιο 1ο

"Διαολε δεν σε αντεχω αλλο! Νικο νιωθω φυλακισμενη εδω μεσα. Ειμαι με δυο παιδια μονη μου στο σπιτι και εσυ ολη μερα στην δουλεια . Κουραστηκα σας βαρεθηκα ολους!"  Με ξυπνησαν τα ουρλιαχτα της μητερας μου και δεν αργησα να συνηδειοποιησω οτι τσακωνοταν με τον πατερα μου. Οχι παλι γαμωτο!

Ανοιξα βιαστηκα την πορτα και κατεβηκα τρεχοντας τις σκαλες για να προσπαθησω τους σταματησω. Αν συνεχισουν να τσακωνονται ετσι θα ξυπνησουν την Χριστινα , την μικρη μου αδερφη , και το τελευταιο πραγμα που θελω τωρα ειναι να τους ακουσει να τσακωνονται και να αρχισει να κλαιει.

Αλλα μολις κατεβηκα καταλαβα οτι πλεον ειναι αργα. Η Χριστινα κλαιει και εκεινοι δεν τις δεινουν σημασια συνεχιζοντας τον τσακωμο τους. "Αννα συνελθε! Οποτε θελεις μπορεις μα βγεις . Και την βολτα σου μπορεις να πας και οπου στον διαολο θες , κανεις μα κανεις δεν σε κραταει φυλακισμενη." Της ειπε ψυχραιμα ο πατερας μου προσπαθωντας να την ηρεμησει αλλα ματαια. Η μητερα μου ως απαντηση εριξε κατω ενα βαζο και το εσπασε.

Το βαζο εγινε χιλια κομματια και εγω την κοιταγα εκπληκτη απο την αντιδραση της. Παντα ετσι εκανε ομως. Παντα φωναζε και μας εβριζε , αλλα ποτε δεν της κρατησα κακια , ηξερα πως η καταθλιψη την εκανε να φερεται ετσι.
Οταν η μητερα μου ηταν εγκυος σε μενα  επεσε σε καταθλιψη λογο των ορμωνω. Ειμαι 16 και απο τοτε που θυμαμαι τον εαυτο μου εβλεπα τον πατερα μου να προσπαθει να της δοσει τα αντικαταθλιπτικα χαπια της αλλα εκεινη παντα αρνιοταν. Ολοι της λεγαμε για τα χαπια. Η γιαγια , η θεια , ο μπαμπας , ΟΛΟΙ. Αλλα ποτε δεν ακουγε κανεναν και ελεγε οτι ηταν καλα και δεν χρειαζοταν χαπια.

Αρχιδια. Βαρεθηκα τα νευρα της. Μονο τον μπαμπα εχω που μπορω να μιλησω μαζι του για τα παντα. Αλλα και αυτο δεν τον βλελω πολυ μιας και δουλευει ολη μερα .

Με διεκοψε απο τις σκεψεις μου ενα δυνατο μπαμ. Οχι ρε πουστη μου παλι κατι εσπασε απο τα νευρα της. Στο τελος θα αφησει το σπιτι μισο!

Ενταξει αυτο ηταν το κερασακι στην τουρτα! Δεν γινετε πια. Καθε μερα τα ιδια.  Χωρις δευτερη σκεψη πηρα την αδερφη μου απο το χερι και την πηγα στο δωματιο μου . Εβαλα δυνατα μουσικη κλεινοντας την πορτα . Δεν γινετε η μικρη να ακουει τους τσακωμους τους. Ειναι μονο 6 χρονων.

"Χριστινα μου ηρεμησε ολα καλα." Της ψυθιρισα καθως χτενιζα τα ξανθα κοντα μαλλια της που επεφταν λιγο πιο κατω απο τους ωμους . Σε λιγο επρεπε να φυγουμε για να την παμε σχολειο. Την πηγαινω εγω καθε πρωι μιας και το λυκειο που παω ειναι μολις μια γωνια μακρια απο το δημοτικο της. Εγω φορεσα το τζιν μου γρηγορα και μια κοντη λαδι μπλουζα και ημουν ετοιμη.
"Δαναη φοβαμαι. Θελω να γινω μια πριγκιπισσα οπως στα παραμυθια που διαβαζω. Εκει δεν εχει τσακωμους και ολα ειναι τοσο ομορφα" μου ειπε καθως φοραγε τα παπουτσια της. Μπορει να ειναι μονο 6 αλλα ειναι πολυ ωριμη για την ηλικια της. Ωρες ωρες απορω .

Τοτε προσεξα στην γωνια του γραφειου μου  ενα μικρο ροζ πλαστικο στεμμα. Της το φορεσα και της εκλεισα το ματι παιχνιδιαρικα τραβωντας την στην αγκαλια μου και τοτε ενιωσα τα καυτα της δακρυα να μουσκευουν την μπλουζα μου καθως τα μικρα της χερακια τυλιγοντουσαν σφιχτα γυρω μου. Αχ ρε Χριστινα μακαρι να μπορουσα να ηρεμησω τα πραγματα " Χριστινα σε λατρευω. Μην κλαις πριγκιπισσα εχεις εμενα." Της ειπα και μετα την αφησα δινοντας της ενα φιλι στο κεφαλακι της για να της δεσω τα κορδονια απο τα ροζ της παπουτσακια .

Με ολα αυτα ξεχαστικα και κοιταξα βιαστηκα το κινητο μου να δω τι ωρα ειναι. Η ωρα ειναι 8 παρα 10 και εχουμε ακομα λιγο πριν φυγουμε.

Εκλεισα δυστακτικα την μουσικη για να ακουσω αν ακομα κατω τσακωνονται αλλα ευτυχως ησυχια, ο μπαμπας εφυγε για την δουλεια και η μαμα ξαπλωσε λογικα.

Εκανα νοημα σπην μικρη να με ακολουθησει . Κατεβηκαμε σιγα σιγα τις σκαλες , πηραμε τις τσαντες μας και βγηκαμε απο το σπιτι ενω πρωτα πηρα τα κλειδια μου .

●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●●