Left behind

HOOFDSTUK 1

De wind waait langs mijn wang. De blaadjes op de weg vliegen de lucht in als ik voorbij fiets. Ik kijk naar boven, de wolken zijn grijs en het lijkt alsof het bijna gaat regenen. Zo snel als ik kan fiets ik door naar school.
Als ik eenmaal aangekomen ben stap ik af en ren ik door de voordeur naar binnen. Net op tijd want zodra ik de deur achter me dicht doe begint het buiten te stormen. De regen landt met veel geweld op de grond. Net als ik me wil omdraaien hoor ik een kreet: 'AAAAAAAA!' Ik kijk naar buiten, niks te zien. Maar als ik iets beter kijk zie ik iemand achter een auto op de grond liggen. Ik blijf bevroren staan. Waarom doe ik niks?! Denk ik in mezelf. Ik wil wel lopen, maar het lukt niet. Het lijkt wel alsof mijn lichaam wil dat ik niet naar buiten ga. De persoon achter de auto begint te bibberen, er komt schuim uit de mond. Ik durf niet meer te kijken, ik draai me weer om en ren dieper de school in. Alle deuren zijn al dicht en ik ren naar mijn klaslokaal. Als ik de deur open doen voelt het vochtig in de ruimte. Terwijl ik de deur dicht doe kijk ik rond in het lokaal. Nee, nee, NEE! mijn mond valt open en ik durf niet meer te kijken, toch doe ik het. Niemand beweegt, de hoofden van de leerlingen liggen op de tafels. Sommige zijn van hun stoel gevallen en liggen roerloos op de grond. De leraar ligt naast zijn bureau. Zijn ogen staan open, maar ik voel dat hij er niet meer is, niemand in dit lokaal is er meer. Iedereen is dood. Mijn hart lijkt stil te staan. Dan zie ik een klein raampje dat open staat. Ik kijk er doorheen. Alleen regen. "...regen..." spookt er door mijn hoofd heen. Nee, dat zal wel niet. De regen heeft dit dus echt niet gedaan. Nee. Hier moet een verklaring voor zijn. "...nee Kim... het is de regen..." zegt een stem in mijn hoofd.