ULTİO

GİRİŞ

Kendi gerçeğim onun gerçeği ile kesişti.Bizim birlikteliğimiz körle sağırın birlikteliği gibi olacaktı. İkimiz de ölüydük.Kirlenmiş bedenlerimizle birbirimizin hayatında can bulamazdık.Cennetten kovulan günahkâr şeytan gibiydik."
"Bence yanılıyorsun."
"Hayır," dedi adam."Esas sen yanılıyorsun. Ruhları ölmüş iki insandan ne beklenebilir? Biz birbirimizin ancak karanlığı olabilirdik."
Kadın sus pus oldu.
"Biliyor musun?" diye konuşmasını sürdürmek istedi adam. "Daha garip şeyler var sana anlatmak istediğim."

~~~

İri yağmur damlaları sokağın sessizliğine müzik oluyordu. Genç adam soğuğu hiç sevmezdi, yüzüne çarpan soğuk tokat gibi geliyordu, hakaret edermişçesine...
Ceketinin yakasını kavrayan ellerinin parmak boğumları hep yaralıydı. Birçok cinayet izi vardı o ellerde, küçük bir erkek çocuğunun umutlarını öldürmüştü içinde. Soğuk, biraz önce işleyeceği cinayete karşı çıkmak istercesine yüzüne çarpıyordu.
Ölüm sayıklamaları...
Eski bir şarkının melodisi gibi yankılanıyordu kulaklarında.

Kahve çekirdeği gözleri parlıyordu sokağın karanlığında. Avını bekleyen avcı gibi sabırlı, bi o kadar da dikkatliydi. Asker adımları tüm dünyaya karşı çıkar gibiydi, kendinden emin yürüyordu.

Zavallı kız, birazdan olacaklardan habersiz yağmur altında kalan kediye süt veriyordu.
Yalnızdı, zaten kimseye de ihtiyaç duymuyordu.
Yalnızlık en yakın arkadaşıydı. Ruhunu hükmeden sessizliğe ayak uyduruyordu yalnızlığı.
Bir müzik çıkıyordu dudaklarından, melodisinden bile hüzün akıyordu. Kim bilir neye üzülmüştü yine.

Genç adam soğuğun uyuşturduğu bedenine direnerek izliyordu kızı. Acımasızdı, belindeki silahın tetiğini çekmek için bir an bile tereddütte kalmazdı. Kız ise şefkatliydi, annesinden kalan birşeydi bu, biraz da üzgündü mutlu olması için bir sebep yokmuş gibi. Korkmazdı ölümden, yine de vedalaşmadan gidilmezdi. Annesi üzülürdü. Kendisi için yaşamıyordu zaten, yaşamak için sebebi yoktu nasıl olsa.

Yağmur hafiflemiş, kedi ise sütünü bitirmiş uyukluyordu. Genç kız montuna biraz daha sarılıp yola koyuldu.

Şefkati sayesinde yaşıyordu, genç adam kızı böyle tanımamıştı. Zaten tanımak için çaba da harcamamıştı.

Bir ölüm, adamın ruhunda kan lekeleriyle parmak izleri bırakmıştı; ve aynı ölüm kızın sıradan hayatına sızıyordu.