İçerik Kurallarımızı güncelledik.
Hikâyeleri güvenli bir şekilde paylaşmaya devam etmek için en güncel kuralları inceleyin.

p r o l o g u e

9 0 0
                                        

                                ***No me emocionaba empezar otro año lectivo en el instituto, la verdad, es que no entendía como la mayoría de los estudiantes estaban eufóricos por empezar otro aburrido año

Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.

***

No me emocionaba empezar otro año lectivo en el instituto, la verdad, es que no entendía como la mayoría de los estudiantes estaban eufóricos por empezar otro aburrido año. Pero un noventa y nueve por ciento de ellos, no estaban contentos por la idea de volver a estudiar, eso era lo de menos. Para ellos lo emocionante era volver a juntarse con los grupos de siempre, escuchar todos los chismes del las vacaciones de verano, también la revelación de nuevas parejas, los equipos de deportes y las fiestas de casi todas las noches.

Y eso era justo lo que estaba pasando el primer día de instituto, mientras caminaba por uno de los pasillos lleno de estudiantes. Chicas abrazándose, chicos chocando puños... etcétera, etcétera. Yo en cambio, soy una persona más solitaria, ni novio, ni amigas, solo Troy. Y no, no es ninguna mascota, es mi único amigo, aunque muy probablemente, si me preguntaban cómo era el nombre de mi amigo, me dirían: "Su nombre parece de mascota".

Trate de encontrarlo, pero mi falta de altura lo impidió, me puse de puntillas de pies, pero mi intento fue en vano. Hasta que unos rizos color chocolate se veían entre la multitud, fui hasta ellos, rezando a Dios que él no se encontrara con sus amigos. Esas bestias son insoportables, aunque pasaba la mayor parte del tiempo con ellos.

Cuando casi lo tuve en frente, me arrepentí de haberlo encontrado. A su lado caminaba, nada más ni nada menos que Luke, el maldito bastardo. Luke era uno de sus grupees, cuya persona me odiaba, por el simple hecho de soy la amiga de Troy. "¿No puedes relacionarte con chicas?", me decía cada vez que lo tenía cerca. Y yo también lo odio, por el simple hecho de que sea tan insoportable.

-¡Pecas! -el grito de Troy resonó por el pasillo y puse los ojos en blanco al escuchar aquel horrible apodo.

-Mierda, Troy. ¡Alex! ¡Soy Alex! Maldita sea -me exaspere. Llevaba diciéndome Pecas desde que tengo uso de razón.

Los ojos eléctricos de Luke me miraron de arriba abajo y me contuve para no volcar los ojos.

-¿Cómo estas, Troy? ¡Oh, muy bien, Alex! Gracias por preguntar -bromeo Troy.

Él sabia de mi mal humor por las mañanas, no debía quejarse. Lo que me había parecido totalmente extraño, fue que Luke no haya tirado algún comentario ofensivo hacia m...

-Cuanto tiempo sin verte, Alexia -dijo entonces el susodicho.

Primero Pecas, ahora Alexia, bien. Había empezado con el pie izquierdo, y no esperaba terminarlo con el derecho. Odiaba que me llamaran Alexia, si, era mi nombre. Pero ¿mis padres no pudieron haberme puesto un nombre más común? Digo, si me decían Alex, me confundían con un chico y si me decían Alexia me miraban como si fuera un bicho raro o algo parecido.

-Realmente, quiero comenzar mi semana en paz -empecé. -Seria grandioso que pudieran respetar eso.

Los ojos castaños de Troy se encontraban sumergidos entre la multitud de estudiantes. Y Luke... Luke solo se miraba a sí mismo.

-¿A quién buscas, Troy?

Su atención volvió a mí, sabia a quién buscaba, pero de todas formas quería confirmarlo.

-A Stephen, ¿no la has visto? -confirmo mis dudas.

Stephen... Odiaba a esa chica. Al parecer, se creía tan popular como para romperle el corazón a Troy y humillarlo, pero la muy perra no sabía qué primero debía ser inteligente para hacer una buena jugada, le había salido tan mal su plan que termino mal ella.

-No, no la he visto -asegure -y creo que tu tampoco deberías verla -continúe.

Hizo caso omiso a mis palabras, y se alejo de Luke y de mí, dejándonos solos. No venia venir una buena, maldita sea.

-Pelirroja, en menos de un minuto tengo francés, y adivina ¡yo y tú estamos juntos! -escupió con sarcasmo.

Para mi desgracia, estaba en lo cierto. Serian dos largas y aburridas horas.

-Es "tú y yo", Luke -corregí. -Y como no vuelvas a llamarme por mi nombre... -le advertí, fulminándolo con la mirada.

La campana sonó, dejando entrar a las aburridas clases. Aunque tenía uno de los mejores promedios odiaba el instituto.

-Siento no ser tan inteligente como tu vocabulario, Alexia -se burlo, caminando a mi lado.

Inspeccioné su cabello rubio, lo tenía largo, demasiado, no le quedaba tan mal. A decir verdad, él es muy atractivo, pero su mal genio impedía ver más allá.

-Deberías cortar tu pelo -le dije, no por consejo, solo quería molestarlo. -Así tal vez, las chicas se acercan más a ti.

Llegamos al aula correspondiente, pero antes me dedico una sonrisa maliciosa y luego dijo:

-¿Tú te acercarías a mí si lo hago? -no esperaba esa respuesta por su parte, esperaba algún insulto o peor.

-Tal vez, Luke, tal vez...

Yayımlanan bölümlerin sonuna geldiniz.

⏰ Son güncelleme: Aug 03, 2018 ⏰

Yeni bölümlerden haberdar olmak için bu hikayeyi Kütüphanenize ekleyin!

Fuiste Tú [Fanfic] PRÓXIMAMENTE.Bağımlısı olacağınız hikayeler. Şimdi keşfedin