Kendimle yürümeyi seviyorum evet, çünkü son anıma kadar benle beraber olacak olan ve hiçbir zaman beni terketmeyecek tek kişi benim yine.. Ben ve kendim. Muhteşem bir ikili olma yolunda emin adımlarla ilerliyoruz.
Bugüne kadar kendimle kavgalı olmama hem hayıflanıyor hemde böyle olması gerektiğini düşünüp olanı ibretle seyrediyorum. Evet sürekli kendimi değiştirmeye çalışıp hiçbir kimseye yapmadığım yıkıcı eleştirilerle darma duman ederdim kendimi, ne kadar da haksızlık etmişim kendime.. Kendileri için kendimi üzdüğüm insanların hiçbiri yok şimdi.. Ne oldu değdi mi Kendini harcamana? Hep ikinci plana atıp boşluğa savurmana.. Değmedi, deldi...
