Draco Malfoy

12

Lachend zit ik weer met Harry, Ron en Hermelien in de trein naar school. Deze vakantie is de leukste vakantie geweest die ik ooit gehad heb. Elke dag heb ik weer genoten van de aanwezigheid van mijn vrienden. Ron's ouders zijn zo aardig. Ze kenden me niet eens en ze hadden een kerstcadeautje voor me. Ron schaamde zich ervoor, aangezien het een zelfgebreide trui was. Maar ik vond het lief en daarom heb ik de trui nu ook aan. En omdat het nog steeds erg koud is, ook al is het meeste sneeuw al weg.

Ook al was deze vakantie heel leuk, toch heb ik veel duistere verhalen gehoord. Omdat ik nog niet zo lang kennis heb van de toverwereld, zijn er sommige dingen die ik nooit heb geweten. Terwijl ik nietsvermoedend op de privé school zat, hebben Harry, Ron, Hermelien en nog meer tovenaars ervoor gezorgd dat de wereld niet overgenomen werd door duistere tovenaars. Ze hebben me alle verhalen verteld over Voldemort, de duisterste tovenaar die men ooit gekend heeft. Ik voelde me zo stom dat ik daar nooit iets over heb geweten, maar nu weet ik alles.

Ze hebben me verteld hoe ze al die jaren tegen het kwaad gevochten hebben. Harry is een beroemde held, waarom heb ik dat nooit geweten? Waarschijnlijk omdat ik voornamelijk met iemand anders bezig ben geweest.. Harry is er nogal nuchter over, maar Ron vindt het maar al te leuk om te laten weten wat voor heldhaftige dingen ze hebben gedaan. En terecht, ook wel.

Terwijl we steeds dichterbij school komen, voel ik me steeds zenuwachtiger worden. Ik heb Draco twee hele weken niet gesproken of gezien. Zou hij net zo blij zijn om mij te zien als ik hem? Ik hoop het. Ik hoop het echt. Ik probeer niet teveel met mijn ketting bezig te zijn, maar het is moeilijk.

Ook al had Ron beloofd om het niet meer over hem te hebben, op een avond was hij toch naar me toegekomen om erover te praten.

'Jaiden, kan ik even met je praten?' Ik zit met een kop thee in de vensterbank in huize Wemel naar buiten te kijken. De sneeuwvlokken vallen zo mooi bovenop de grote hoop sneeuw die er al ligt. Ik draai mijn hoofd om en glimlach naar Ron. 'Ja, natuurlijk. Kom zitten.' Ron gaat tegenover me zitten en kijkt me aan. 'Ik weet dat je het er niet meer over wilt hebben en ik weet dat ik beloofd heb om het er niet meer over te hebben, maar toch wil ik nog even een paar dingen zeggen. Omdat het me niet lekker zit hoe ik tegen je gedaan heb in de trein.' Ik knik en denk na over onze ruzie in de trein, die nu twee dagen geleden was.

Vandaag hebben Harry, Ron en Hermelien me alles verteld over wat ze meegemaakt hebben. Vijf jaar lang hebben ze al tegen Voldemort gevochten, maar hij blijft terugkomen. En nu heeft hij zelfs weer een eigen lichaam waardoor hij nog krachtiger geworden is. Ze hebben me ook alles verteld wat Draco gedaan heeft, waardoor ik nu in de vensterbank na zit te denken over hoe het verder moet. Ik weet eindelijk wat het woord "modderbloedje" betekent: Dat je geen volbloed tovenaar bent, dat je ouders niet kunnen toveren. Dat je uit een dreuzelgezin komt. Ik ben een modderbloedje. Mijn ouders kunnen niet toveren. Mijn vaders ouders konden wel toveren en daardoor zit het wel in zijn bloed, maar het heeft mijn vader overgeslagen. Weet Draco dat ik ook een modderbloedje ben?

'We hebben je die dingen over Draco niet verteld zodat je niet meer met hem om zal gaan, dat moet je weten. We hebben het je verteld omdat we vonden dat je alles moest weten.' Ik knik weer. 'Sinds jij op school gekomen bent, heeft hij Hermelien nooit meer zo genoemd. Hij heeft ons überhaupt met rust gelaten. Alleen Dave, Alex, Korzel en Kwast doen nog gemeen tegen ons. Jij weet dit niet.. maar Draco is altijd de leider van de groep geweest.' Ik kijk Ron fronsend aan. 'Nu is Dave de leider, en niet omdat hij tegen Draco ingegaan is. Draco heeft zijn positie als leider afgestaan. Ik weet niet of je het gemerkt hebt de afgelopen weken, maar hij staat niet meer zo vaak bij de groep als eerst.'

Nu hij dat zegt, het is waar. Draco zit nog wel bij ze met de lessen, maar hij houdt zich afzijdig. 'Dave is maar al te blij met zijn nieuwe positie in de groep, maar het heeft een reden. Harry, Hermelien en ik hebben het er nog over gehad.. en wij denken dat Draco zich afzijdig houdt van de groep door jou. Of eigenlijk voor jou.' Ik kijk hem vragend aan. 'Ron, dat slaat nergens op..' Ron schudt zijn hoofd. 'Nee hoor, ga maar na. Sinds jij op school bent gekomen, zegt Draco niks meer tegen ons. Hij staat niet meer bij Dave en de rest als ze ons weer eens pesten. Hij scheldt Hermelien niet meer uit voor modderbloedje.'

Ron's mondhoeken trekken een beetje omhoog. 'Hij is veranderd.. en dat komt door jou.' Ik zucht. 'Ron, je hoeft dit niet te zeggen. Ik weet dat je hem haat. Ik weet dat jullie hem allemaal haten.' Ron haalt zijn schouders op. 'We mogen hem alle drie niet nee, maar ik meende wat ik zei. Hij is veranderd, hij is iets minder slecht geworden sinds hij met jou omgaat.' Ik houd mijn kroon, waar de parel in zit, met één hand vast en hoop dat het waar is. Dat Draco echt veranderd is. 'Ik snap nu pas waarom je elke keer zo boos werd toen ik het over hem had.' Het is ook vreselijk wat hij allemaal gedaan heeft. 'En ik snap nu pas waarom je hem elke keer verdedigde. Hoe het ook is, hij maakt je blij. En dat wil ik niet in de weg zitten.'

'Ik weet niet of ik nog wel zo blij van hem wordt,' zeg ik, ook al weet ik dat het niet klopt wat ik zeg. Ik wórd blij als ik aan Draco denk. 'Ik schaam me zo dat ik vrienden met hem ben ook al heeft hij jullie zoveel aangedaan..' Dat is waar. Maar ik schaam me niet voor Draco, ik schaam me voor mezelf. Ik schaam me ervoor dat ik me zo verbonden met Draco voel, terwijl hij zoveel slechte dingen gedaan heeft. 'Hé, niet doen. We gaan allemaal wel met iemand om die de ander niet aardig vindt.' Ik zucht. 'Maar dit is heel iets anders.' Ron schudt zijn hoofd. 'Nee, dat is het niet. Wij mogen Draco niet, maar daarom mag jij nog wel met hem omgaan. Als jij het fijn vindt om bij hem te zijn, dan moet je dat gewoon doen.'

'Maar je denkt wel dat hij me pijn gaat doen.' Ron kijkt vertwijfeld, maar knikt dan langzaam. 'Ja.. dat denk ik wel, ja.' Ik denk er even over na. Is het wel goed om met iemand om te gaan, waarvan meerdere partijen denken dat hij me pijn zal doen? Nee, dat is niet goed. Maar ik kan er niks aandoen. De gedachte aan uit Draco's buurt blijven doen me pijn. En het is toch helemaal niet zeker dat hij me pijn zal doen? 'Maak je geen zorgen, oké?' Ron staat op, legt zijn hand even op mijn schouder, knijpt er zachtjes in en loopt weg. En ik blijf achter om na te denken.

Mijn conclusie was dat als ik pijn moest lijden voor de leuke tijd die ik met Draco heb, dan is dat maar zo. Beter dat ik later pijn zou krijgen dan nu al, toch? Maar toch ben ik van plan om nog het een of ander aan Draco te vragen als we weer op school zijn. 'We zijn er bijna!' zegt Ron. Mijn hart begint te razen als ik de school in zicht zie.