Draco Malfoy

11

Met z'n vieren zitten we in de trein, op weg naar het station en perron 9 3/4. In de trein, waar ik Harry, Ron en Hermelien voor het eerst ontmoet heb. En Draco. We gaan in een coupé zitten en trekken onze jassen uit. 'Zo, het is eindelijk weer een beetje warm!' zegt Ron. 'Al die sneeuw is wel leuk hoor, maar ook best koud!' Ik grijns en leg mijn jas op mijn koffer. 'Wat gaan we als eerste doen als we bij jouw huis zijn, Ron? Behalve je ouders ontmoeten dan.' Ik grijns. Ron kijkt me aan en wil iets zeggen, maar dan kijkt hij me vragend aan. 'Hé, ben ik nou echt gek geworden of is er iets anders aan je?'

Ik begin te lachen. 'Je bent gek geworden, maar dat kan wel kloppen.' Hermelien kijkt me onderzoekend aan. 'Oh! Ik zie het al! Je hebt een kettinkje!' Ze kijkt er een tijdje naar. 'Van wie heb je die gekregen?!' vraagt Ron. 'Van Robin natuurlijk!' roept Hermelien uit. 'Ik zei toch dat hij je leuk vindt!' Ik zucht. 'Hij vindt me niet leuk.'

'Natuurlijk wel! Waarom zou hij anders zoveel geld aan je uitgeven?!' Ik zucht. 'Hermelien, hij- wat?' Hoe bedoelt ze "zoveel geld"? 'Ik heb die ketting zien hangen in de glazen kast en ik vond hem zo mooi! Maar hij was zó duur, echt niet normaal. Daarom liep ik maar snel verder.' Ik voel dat ik rood word. Draco heeft veel geld aan me uitgegeven. Mijn cadeau was ook niet bepaald goedkoop, maar hij heeft echt moeite voor me gedaan. Hij is zo lief..

'Maar ik moet zeggen: Robin heeft wel smaak! Hij is echt prachtig!' zegt Hermelien. 'Inderdaad!' Ron is het ermee eens. 'Ehm, hij is niet van Robin,' zeg ik. 'Nee, dat kan niet! Robin ging gisteravond weg en toen had ze die ketting nog niet!' Wauw, Ron heeft zich echt ontpopt als Sherlock. 'Van wie heb je hem dan gekregen?' vraagt Hermelien. Ik durf geen antwoord te geven. Hermelien en Ron beginnen allemaal namen te roepen, maar de naam "Draco" komt niet in ze op. Ik kan aan Harry zien dat hij het al weet. 'Zeg het nou! We hebben íedereen opgenoemd en je zegt op iedereen nee!'

'Jullie hebben niet íedereen opgenoemd..' Ik begin zenuwachtig aan mijn ketting te frummelen. 'Néé!' zegt Ron. Ik durf hem niet aan te kijken. 'Het is toch niet Will, hè? Ik zie hem wel stiekem naar je kijken elke keer!' Ik zucht. 'Nee. Is het dan echt zo moeilijk?!' Nu kan ik het beter zelf zeggen. 'Het is van Draco.' Ron's ogen worden letterlijk zo groot dat ze bijna uit zijn oogkas vallen. En dan barst de bom. 'Malfídus! Je draagt een ketting van Malfídus!' Ik begrijp zijn boosheid niet. 'Ja. We zijn vrienden.' Ron schudt zijn hoofd. 'Jaiden, begrijp je het écht niet?! Die jongen is niet goed voor je! Hij gebruikt je alleen! Hij is zo.. zo.. hij is zó slecht! Wat is er mis met je?!' Ik voel mijn ogen prikken.

'Er is niks mis met me!' Ron kijkt echt boos. 'Je gaat toch niks dragen dat je van hém gekregen hebt?! Straks is het behekst!' Nu begint mijn keel ook nog te branden. 'Draco en ik zijn vrienden.' Ron begint sarcastisch te lachen. 'Vrienden! Ja hoor!'

'Ron! Hou eens op!' zegt Hermelien. 'Ze mag omgaan met wie ze wil.' Maar Ron is nog niet klaar. 'Jaiden, hij gebruikt je alleen maar! Het duurt nog even en je komt er zelf ook achter. Maar dan moet je niet bij ons aankomen en verdrietig zijn!' Nu raak ik echt van streek. Ik sta op en loop de coupé uit. Vechtend tegen de tranen loop ik een paar coupés verder en kijk ik uit het raam. Waarom doet Ron zo gemeen? Draco gebruikt me niet.

Ik zou willen dat hij hier was. Ik wil zijn stem horen en zijn ogen zien schitteren. Het is tijd voor mijn wens. Ik pak met beide handen mijn ketting vast en doe mijn ogen dicht, waardoor de tranen over mijn wangen rollen. Ik wens..

Ik wens dat Draco en ik voor altijd verbonden met elkaar zullen blijven en nooit uit elkaar gaan.

Natuurlijk, we kunnen niet "uit elkaar gaan", want we hebben niks, maar ik bedoel het vriendschappelijk. Draco is zo speciaal voor me. Maar kan Ron gelijk hebben? Zou het kunnen dat Draco me laat vallen? Ik hoop van niet. Ik wéns van niet.

'Hé, zit je hier..' Ik veeg snel de tranen van mijn wangen als ik Hermelien's stem hoor. 'Laat Ron maar eventjes, hij is gewoon boos.. Maar hij is straks wel weer afgekoeld.' Ik knik. 'Het kan echt niet wat hij doet. Je mag zelf weten met wie je omgaat.' Ik knik weer. Het blijft een tijdje stil, maar dan vraag ik: 'Hermelien.. denk je ook dat Draco me gebruikt?' Ze denkt even na, maar schudt dan haar hoofd. 'Nee, ik denk niet dat hij je gebruikt. Maar.. ik denk wel dat hij je pijn zal doen.' Ik zucht.

'Weet je.. dat heeft hij ook al tegen me gezegd. Hij heeft me voor zichzelf gewaarschuwd. Hij zei dat hij niet goed voor me was en dat ik hem het beste op afstand kon houden. Maar.. dat kan ik niet.' Ik voel dat ik rood word. Hermelien begrijpt denk ik wel waar dit heengaat. 'Hermelien.. ik denk dat ik hem leuk vind.' Ik durf haar niet aan te kijken, omdat ik bang ben dat ze boos op me is. Maar als ik na een tijd stilte toch opkijk, staat haar gezicht helemaal niet boos.

'Hoezeer ik ook niet begrijp dat je hem ooit leuk zou kunnen vinden.. ik snap dat je er niks aan kunt doen wat je voelt.' Ze spreekt alsof ze er ervaring mee heeft. 'Ik weet zeker dat Draco je niet gebruikt, dat weet ik echt zeker. Ik ken hem nu al zo'n vijf jaar en hij heeft dit nog nooit bij een meisje gedaan. Hij is nog nooit zo aardig geweest en hij heeft nog nooit een meisje zo'n mooi cadeau gegeven. Ik vraag me zelfs af of hij óóit iets mooiers gegeven heeft aan iemand.' Ik glimlach even en voel me speciaal. 'Dit kan hij écht niet spelen.'

'Wat zou er met hem aan de hand kunnen zijn?' vraag ik me hardop af. 'Hij heeft iets duisters af en toe.. en iets sombers.' Hermelien knikt. 'Ik vraag me af.. zou het iets te maken kunnen hebben met zijn vader?' Ze kijkt me met grote ogen aan. 'Zijn vader? Hoezo?' Ik haal mijn schouders op. 'Ik heb hem ontmoet, vlak voordat hij weg ging. Draco keek nogal somber toen hij er was.' Hermelien kijkt peinzend. 'Wat het ook is.. het is beter om er niet zoveel aan te denken. Anders ga je jezelf helemaal gek maken.' Ik knik. 'Voel je echt iets voor hem?'

Ik voel dat ik rood word en ik knik. 'Ja..' Hermelien zegt niks meer. Wat een ingewikkeld gedoe. Ik wil gewoon genieten van mijn vakantie, maar ik blijf maar aan hem denken. Na een tijdje zegt Hermelien: 'Laten we maar weer terug gaan naar de coupé.' Ik knik.

'Jaiden, sorry! Het spijt me echt! Ik had niet boos op je moeten worden!' zegt Ron meteen als we de coupé binnenstappen. 'En hij gebruikt je niet! Maar.. ik ben gewoon bang dat hij je pijn doet. Sorry.' Ik zucht en ga weer zitten. 'Het geeft niet Ron. Zullen we het gewoon vergeten en er een leuke vakantie van maken?' Ron glimlacht licht. 'Ja. En ik zal niet meer over hem beginnen, echt niet! En als ik dat wel doe, dan mag je me slaan!' Ik grijns. 'Oké, afgesproken.'

De rest van de rit praten we alleen maar over andere dingen, maar mijn gedachten blijven toch steken bij Draco. En bij mijn wens. Als hij maar uitkomt..