De Grijze Jager: De Jagersleerlinge (ON HOLD)

Proloog

Twee ruiters reden door het bos van het leen Meric. Het waren een meisje van een jaar of negen en een lange man. De man reed op een ruwharige voskleurige merrie die iets groter was dan het gemiddelde Jagerspaard. Het meisje reed op een kleine pony, die even ruwharig was als zijn collega. Dit paardje was, in tegenstelling tot Bles, zwart met een paar bruine en witte spikkels in plaats van voskleurig. Allebei de reizigers droegen een lange grijsgroen gevlekte mantel en een koker vol met pijlen. Op de zadelknop voor hen lag een boog. Op een sukkeldrafje reden ze een grote open plek op, waar een kleine blokhut in het midden stond. Een paar meter van de blokhut verwijderd hield het meisje haar pony stil en steeg af. Ook de Jager hield zijn paard in.
'Gilan, ik wil met je mee,' het meisje deed haar kap af en keek de Jager smekend aan. Die schudde resoluut zijn hoofd.
'Olivia, je weet dat ik je niet zomaar mee kan nemen naar de baron. Ook al ben je een Jager, je bent een kind en deze informatie is echt nog niet geschikt voor jou. Als leerling mocht ik ook echt niet mee met Halt hoor, als je het je soms af vroeg.' Olivia keek chagrijnig naar de Jager.
'Ik ben al negen hoor!' zei ze terwijl ze koppig haar armen over elkaar sloeg. Gilan grinnikte en keek haar aan. Hij steeg af, ging op zijn hurken zitten en legde een hand op haar schouder.
'Liv, je bent zo nieuwsgierig, dat is een goede eigenschap voor een Jager, maar nu moet je echt even hier blijven. De gesprekken van een Jager met de baron van zijn leen zijn geheim. Ook voor Jagerskinderen of Leerling-Jagers.' Olivia stak haar tong uit en rende weg met haar pony. Samen legden ze de laatste meters naar de blokhut af. Ze liep met de pony naar het kleine stalletje naast het huisje. De boog die ze in haar hand had zwaaide ze over haar schouder zodat hij niet in de weg zat en ze zadelde de pony af. Tenminste, dat probeerde ze, want het meisje kon het zadel nog niet echt goed optillen, dus viel ze met zadel en al in het stro. Geïrriteerd stond Olivia weer op en sleepte het ding naar de kant. De pony stond geïnteresseerd naar haar te kijken terwijl hij op een appel kauwde.

'Kijk niet zo Storm! Ik kan er ook niets aan doen dat jij zoveel appels eet, daarom moest je een nieuw zadel.' Er ging een trilling door de schouders van Storm waardoor het leek of hij zijn schouders ophaalde. Hoofdschuddend liep Olivia weer naar de voorkant waar Gilan op haar stond te wachten.
'Kom je snel weer terug, Gil?,' het meisje keek naar hem op. De Jager glimlachte, zakte door zijn knieën en woelde door haar haar.
'Natuurlijk doe ik dat, en daarna breng ik je gelijk terug naar Halt. Je zou eigenlijk gister al bij hem moeten zijn, dat weet je toch? Straks wordt hij nog ongerust.' Het meisje schudde haar hoofd en knuffelde hem.
'Halt is nooit ongerust,' zei ze met een klein stemmetje. Gilan knikte,
'Je hebt helemaal gelijk,' zei hij. Ze zette een stap naar achter en Gilan steeg op.
'Tot straks, Olivia. Blijf op de open plek rond het huisje hè? Niet te ver afdwalen,' zei hij met de stem van Halt. Olivia sprong gelijk recht.
'Natuurlijk niet!,' riep het meisje verontwaardigd.
'Grapje, Liv, Grapje!,' Gilan lachte, gaf zijn paard de sporen en stak zijn hand op naar Olivia die hem nakeek.

Olivia zuchtte. Wat moest ze nu toch doen? Ze verveelde zich altijd als Halt wegging om met baron Arald te praten. En nu moest Gilan ook nog eens met baron Merwin gaan praten. Wacht eens even... Gilan had niets gezegd over oefenen! Van Halt mocht dat nooit, want dan zou ze iemand die haar kwaad wilde doen niet aan kunnen horen komen. Hij had wel gelijk maar toch, Olivia was nog maar een kind, en een kind moest iets te doen hebben! Blij rende ze naar het oefenveld achter het huisje van Gilan en schudde de boog van haar schouder. Ze trok een pijl uit de koker op haar rug en schoot. Steeds op een ander doelwit. Halt zei altijd: 'Als je twee keer achter elkaar op hetzelfde doel schiet gebruik je je eerste schot als richtpunt. In een gevecht moet je het ook in een keer goed doen, anders red je het niet.' Een paar seconden nadat de eerste pijl het stro van de roos had doorboord kwam de tweede pijl al trillend tot stilstand. Zo ging ze door tot haar pijlenkoker helemaal leeg was. Ze schoot vanuit staande positie, zittend op een knie, omdraaiend en opzij springend. Ze deed alles zo snel mogelijk achter elkaar en zo precies mogelijk. Pas toen de laatste pijl ook doel had bereikt keek ze naar het resultaat en knikte tevreden. Ze was pas negen maar kon al heel goed boogschieten volgens Gilan. Zelf geloofde ze dat niet. Alle Jagers die ze kenden konden het tien keer beter. Terwijl ze de pijlen uit de rozen trok zag ze iets schitteren tussen de bomen aan de rand van de open plek. Even dacht ze dat het een pijl was, maar dat kon het niet zijn. Alle andere pijlen staken namelijk uit het middelste, roodgeverfde gedeelte van de rozen en iets eromheen. Het kon niet dat een pijl zo ver gemist had, maar wat was het dan? Van Gilan mocht ze niet van de open plek af, hoewel hij het toch niet kon controleren. Ze speelde een beetje met de veren van een van de pijlen terwijl ze zo nadacht. Haar nieuwsgierigheid won het uiteindelijk van het wantrouwen en nadat ze de laatste pijl terug in haar koker had gestopt ging ze kijken wat dat schitterende ding nou was. Toen ze op de plek kwam waar ze het schitterende ding had gezien zag ze niets. Onderzoekend keek ze om zich heen. Was er iets dat in ieder geval voor een schittering kon hebben gezorgd? Opeens zag ze iets bewegen uit een ooghoek en ze draaide zich bliksemsnel om terwijl ze een pijl uit haar koker trok. Voor haar stond een zwaarbewapende man, helemaal in het zwart gekleed met een zwartfluwelen mantel om, en toen ze iets beter keek zag ze dat hij in zijn andere hand een stukje glas had. Ze kon zich wel voor haar hoofd slaan, natuurlijk was het geen pijl. Ze wilde net de pees van haar boog naar achter trekken toen de man begon te praten.
'Leg dat boogje van je maar gauw weg ssschatje, wij gaan even er voor zorgen dat je ver van die Jagervriendjesss van je vandaan bent zodat je geen sssmerige plannetjesss kunt sssmeden als je ouder bent.' Het viel haar op dat de man heel erg sliste en ze fronste haar wenkbrauwen. Waarom sliste de man zo? De man zag de verwarring op het gezicht van het meisje en bewoog zijn hand naar de dolk die aan zijn riem hing. Olivia zag het gebeuren en een golf van angst overspoelde haar. Wat ging er gebeuren?
'Ik zei, leg die boog weg!' De man kwam dreigend op haar af. Olivia's hart bonkte in haar keel terwijl ze met trillende handen de pijl weer in de koker op haar rug deed en de boog ontspande. Ze trok de pijlenkoker over haar hoofd en liet die bij haar voeten vallen, evenals de boog. Plots stapte de man naar voren. Een scherpe pijn trok door Olivia's slaap en het begon te draaien voor haar ogen. Het laatste wat ze zag was het grijnzende gezicht van de man. Daarna werd alles zwart.

De man tilde het slappe lichaam van het meisje op zijn paard en liep met de teugels in de hand weg. Maar hij zorgde er zorgvuldig voor dat er geen enkel spoor achterbleef...