Seni Çok Sevmiştim

1

2,5 Yıl sonra

Gözlerimi yavaş yavaş araladım aralamamla yüzüme gelen ışıkla birden kapattım. Hiçbir yerimi oynatamıyor hareket ettiremiyordum. Gözlerimi yavaş yavaş araladım ve hastane kokusunu içime çektim. On yıldır bu yataktaymışım gibi geliyordu. Kafamı biraz kıpraştırdım sağa ve soluma baktım. Her yerim uyuşmuştu. Sonra içeri hemşire girdi girmesiyle çıkması bir oldu. Sonra doktorla beraber içeri girdiler doktor yanıma yaklaştı ve iyice yanıma geldi.

"Marinette hanım beni duyabiliyor musunuz?"

Gözlerimi kırpıştırdım

" Kendinizi sakın yormayın konuşabilir misiniz? "

Zorla ağzımı açtım ilk önce kısık ve yarım olarak

" Evet "

Dedim. Bu arada hemşire not alıyordu. Sonra bir kaç doktor görünümlü adam içeri girdi. Duyduğuma göre fizik tedavi doktorlarıydı. Aslında hiçbir yerimi gerçekten kıpırdatamıyordum. Ardından doktor gözüme ışıkla baktı ve kulaklarımada. Bu arada sadece çevreme bakınıyordum. Sonra biraz önce gelen bayan doktorlardan biri elime Bir şey verdi hissedip hissetmediğimi sordu. Bende hissettiğimi söyledim. Sonra sanırım elime verdiği topu sıkmamı istedi. Parmaklarımı oynatmaya çalıştım. Ve Elimle topu kavradım ve yavaş yavaş tüm vücudumu hissetmeye başladım. Doktorlar tedavi gerekmediğini bir kaç güne iyleşebileceğimi söylediler. Hemşire gelip beni kaldırdı. Ve yatakta oturdum. Serumu yeniledi. Sonrada odadan çıktı. En son olayları hatırlamaya çalıştıkça beynim acıyordu. Adrien aklıma geldi ve onu araması için yandaki telefondan hemşireyi çağırdım. Hemşire yanıma geldi.

" Ne istemiştiniz marinette hanım "

"Rica etsem Adrien Agrest'i arayabilir misiniz? Onunla konuşmak istiyorum da"

Dediğim sözle hemşirenin yüzü düştü kendini toparlamaya çalıştığını farkettmiştim

"Noldu yoksa yoksa"

" hayır Marinette hanım sadece aklıma bir şey geldi ve birden üzüldüm o kadar"

Dedikten sonra aceleyle çıktı. Adrien'ı göreceğim için o kadar mutluydum ki. Onu görecek sıkı sıkı sarılacaktım. Ama beni niye hastanede bırakmıştı ki? En son en son ben Nathanael! Olamaz olamaz Adrien hayır hayır şimdi hemşire telefonu getirecek ve biz onunla konuşacağız. Benim iyileştiğimi görünce çok sevinecektir. Sonra onu hiç bırakmayacağım. Alya, Alya var. O nerde? Hem ben kaç gündür yatıyorum burda. Televizyon televizyonu açarsam öğrenirim. Yandaki kumandayı aldım ve televizyonu açtım. 4 Ağustos 3ay geçmiş. Ama ama 2020 mi? Yanlış yapmışlardır 2 yıl geçmiş olamaz! Haberler,haberler gerçekten de 2 yıl geçmiş ah başım. Adrien nerde kim bilir ya Alya!  niye ben ölmedim ki? Niye? Bu dünya da durdukça acı çekeceğim. Lanet olsun yani ben 25 yaşındayım.

Diye düşüncelerimle kendi beynimi kemirirken hemşire geldi. Meraklı gözlerle onu süzdüm.

"Arkadaşınız Alya yolda adrien Agrest'e ulaşamadık "

"Ben size Adrien'ı çağırın dedim"

"Üzgünüm benim yapabileceğim bir şey yok gördüğü anda ararsa söylerim"

" Özür dilerim  sizde işinizi yapmaya çalışıyorsunuz"

Bir kaç dakika sonra endişeli bir şekilde Alya içeri girdi. Beni görünce gözlerinin dolduğunu görmüştüm.

"Aptal kız neden bu kadar uyudun bu kış uykusundan bile uzundu ne kadar bekledim senin uyanmanı "

" Biraz işimde yorulmuşum bende bir iki yıl uyumak istedim"