Twisted Destiny

90 6 0
                                        

YENI

I was walking in my new school's corridors. It's quiet.

Of course. Surely, I am late for my first class.

My first day and I'm late. It was the principal's fault anyway, it took her time to find my schedule.

Tsk. That old woman.

I reached my assigned classroom. I knocked before I opened it. I may be bad but that doesn't mean I have no manners. Classy for a girl like me.

Simple lang ang room. White walls and ceilings including tiles. Black arm chairs and the brown colored teachers table in front. And there stands a man, probably the Professor.

"You must be the new student." Saad nya. Tumango lang ako.

"Come in and introduce yourself."

Pumunta ako sa harap ng lahat.

"I am Yenichels Charloette Castiline Sy. 16 years old. From Italy but I'm half Chinese."

"You may take a seat."

Ginala ko ang tingin ko sa loob ng klase at nakita kong bakante ang nasa likod katabi ng isang nerdy looking guy na nakatingin lang sa bintana.

Kung late ako sa unang araw ko, mukhang antok na antoi din sya sa unang araw ng school.

Agad akong pumunta dun at lahat ata ng mata ay parang gulat na gulat.... Gulat saan?

Umupo ako sa tabi ni Mr. NerdyGuy.

"Girl. Omy. Tumabi sya kay Axel."

"Oo nga. Wag na tayong makialam, baka tayo ang ma patay ni Axel nyan."

Nagtataka ako. Halata naman na akong pinagUusapan ng mga babaitang yun.

Bakit big deal sa kanila tumabi ako dito kay Mr. NerdyGuy?

Tumingin ako kay Mr. NerdyGuy at nakatingin na sya saakin. Napansin kong may purple bruise na sa kabilang gilid ng mata niya.

Bumalik ang tingin ko sa mata nya at hindi sya nagpatinag at parang galit pang nakatingin saakin. A cold stare that can probably kill you. Bahala sya dyan basta dito ako uupo.

Nagturo nalang ulit ang aming guro. I was only listening and was taking down notes.

I was playing with my pen when it suddenly flew somewhere. I bent down to look for it but I wasn't able to find it. 

Jusko ano to? Naging invisible bigla ang ballpen ko?

Tiningnan ko ang bag ko kung may extra pens pa ba ako pero major fail. Paano na yan ngayon?

Napatingin ako sa tabi ko at nakita kong hindi naman sya nakikinig at hindi sya nagsusulat so it's now or never.

"Uhm. Can I borrow a pen?" Tanong ko.

Agad syang napatingin saakin at tinaasan ako ng kilay.

Ang sungit naman nito.

"Nawala kasi yung pen ko eh."

He shrugged then gave his pen.

Napatingin ako sa harap at nakita ko halos lahat ng atensyon ay nasa amin.

Hindi naman ganon kalakas 'yong boses ko  ah?

Umiwas ng tingin ang iba pagkakitang nakatingin na ako pero ang iba panay titig parin. May nakataas ang kilay at 'yung iba masama ang tingin. Kahit guro namin nakataas ng kilay.

Broken Destiny Hikayelerin yaşadığı yer. Şimdi keşfedin